W 1939 roku fińscy narciarze dosłownie zmietli z powierzchni ziemi dwie radzieckie dywizje pancerne. Było to bezpośrednią przyczyną rozpoczęcia szkolenia w armii USA żołnierzy przeznaczonych do walki w terenie górskim i w zimie. 8 grudnia 1941 roku powstała pierwsza jednostka górska, a w 1943 roku sformowano 10 Dywizję Lekką (Górską). 6 listopada 1944 roku zmieniono jej nazwę na 10 Dywizję Górską. Pierwszą walkę dywizja stoczyła 28 stycznia 1945 roku, w Północnych Apeninach, we Włoszech. Jedną z wielu słynnych operacji, w jakich brała udział jednostka, był szturm z niedostępnego według Niemców kierunku – wymagał on pokonania 500 metrowego urwiska. W trakcie 114 dni walki 10 Dywizja Górska całkowicie zniszczyła pięć elitarnych dywizji niemieckich.

Ponieważ 10 Dywizja Górska była jedną z ostatnich jednostek, jakie wkroczyły do walki, zamierzano użyć jej podczas planowanej inwazji na Japonię. Z planów tych zrezygnowano po kapitulacji Japonii, która miała miejsce w sierpniu 1945 roku. Po roku 1945 dywizja została rozwiązana, potem sformowana ponownie, potem znowu uległa likwidacji. Trwało to aż do lutego 1985 roku, kiedy to oficjalnie sformowano ją w Fort Drum, w stanie Nowy Jork, nadając jej jednocześnie nazwę 10 Dywizji Górskiej (Lekkiej Piechoty) (10th Mountain Division (Light Infantry). 10 Dywizja Górska (LP) powstała, by wykonywać szeroki wachlarz zadań. Jej wyposażenie zostało zaprojektowane tak, by było lekkie i pozwalało na dużą mobilność taktyczną i strategiczną.

W latach 1990/91 około 1200 żołnierzy z 10 Dywizji Górskiej brało udział w operacjach Pustynna Tarcza/Burza. 27 września 1992 roku dywizja brała udział w akcji ratunkowej po przejściu huraganu Andrew, jednostki biorące udział w tej operacji nosiły nazwę Task Force Mountain. W latach 1992-94 dywizja brała udział w operacji Restore Hope (Przywrócić Nadzieję) w Somalii. 3 października 1993 roku, jeden z batalionów dywizji, 2-14 Infantry, brał udział w akcji ewakuacji grupy specjalnej Task Force Ranger (TFR). Batalionowi udało dotrzeć się do odciętych rangersów, pomogli im wycofać się pod ogniem wzdłuż drogi zabezpieczanej przez jednostki pakistańskie. Wymiana ognia, trwająca ponad sześć i pół godziny, była najdłuższym starciem zbrojnym, w jakim brały udział regularne jednostki armii USA od czasów zakończenia wojny wietnamskiej.



W latach 1994-95, podczas operacji Uphold Democracy (Utrzymać Demokrację), oddziały dywizji były jądrem Multinational Force Haiti - MNF Haiti (Wielonarodowych Sił Haiti) i Joint Task Force 190 - JTF 190 (Połączonej Grupy 190) na Haiti. 19 sierpnia 1994 roku oddziały 1 brygady dywizji dokonały pierwszego szturmu z powietrza, wykonanego przez jednostki armii z pokładu lotniskowca. W skład grupy uderzeniowej wchodziły 54 śmigłowce i blisko 2000 żołnierzy. Zajęli oni międzynarodowy port lotniczy Port-au-Prince. Była to największa operacja powietrzna armii, dokonana z pokładu lotniskowca, od czasu rajdu pułkownika Doolittle’a na Tokio, w czasach II wojny światowej. Wtedy z pokładu lotniskowca wystartowały bombowce, które dokonały nalotu na stolicę Japonii.  W latach 1998 – 2000, oddziały dywizji służyły jako jednostki dowodzenia w ramach Task Force Eagle, służąc w ramach sił pokojowych w obszarze północnym Bośni i Hercegowiny.  Biorąc pod uwagę zadania związane z niesieniem pomocy humanitarnej, szkolenia i zadania operacyjne, 10 Dywizja Górska (LP) w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia była najczęściej wykorzystywaną jednostką armii USA. Był to jednocześnie okres największej aktywności amerykańskich sił zbrojnych od czasu zakończenia drugiej wojny światowej. 10. dywizja została reaktywowana jako dywizja szkoleniowa (bez przydomka górska) 1 lipca 1948 w Fort Riley. W latach 1948-1953 przewinęło się przez nią 123 tys. rekrutów.
W styczniu 1954 podjęto decyzję o przekształceniu jej w dywizję pierwszoliniową. W ramach tej reorganizacji dywizja została zredukowana praktycznie do zera w maju 1954, z kolei żołnierze 37 dywizji piechoty zostali przeniesieni do Fort Riley i 15 czerwca 1954 wykorzystani do stworzenia nowej 10. dywizji piechoty. Ta następnie została przebazowana do Niemiec w okolice Wurzburga. W 1958 została zastąpiona przez 3. dywizję piechoty, a następnie wysłana z powrotem do Stanów Zjednoczonych i ponownie rozformowana 14 czerwca 1958.

13 lutego 1985 dywizja została ponownie reaktywowana jako 10 dywizja górska (lekkiej piechoty), w ramach ekspansji amerykańskich sił zbrojnych w latach administracji prezydenta Ronalda Reagana. Jej bazą stał się Fort Drum w stanie Nowy Jork. Była pierwszą dywizją stacjonującą w północno-wschodniej części Stanów Zjednoczonych od czasu II wojny światowej.