Apache został wybrany jako podstawowy helikopter bojowy armii USA w 1967 roku, pokonując między innymi eksperymentalny śmigłowiec yah-63, jest dzieckiem McDonnell Douglas.
Na dzień dzisiejszy nie ma chyba śmigłowca bojowego groźniejszego od Apache AH-64 Longbow. Przynajmniej dopóki np. Japonia i Korea Południowa, jako kraje zagrożone przez chiński imperializm i północnokoreańskie zło w czystej postaci, nie zdecydują się zbudować tego, czego projekt już zobaczyć można na Youtube. Póki co Rosjanie twierdzą, że ich wirolot Mil 28 Havoc jest lepszy. Wiadomo u Rosjan wszystko jest lepsze, z czego 90% sprzętu skopiowana z Zachodu.


Apache to po pierwsza niesamowita, znana z filmu, „Błękitny grom”, technologia Seek & Destroy: Naprowadzanie wieżyczki działka dokonywane jest poprzez obrót głowy pilota dzięki optycznemu monitorowaniu ruchów hełmu.
AH-64 to współcześnie najbardziej przepracowana maszyna wojskowa świata; Panama, Irak, Afganistan, Pakistan, Somalia etc. Wszędzie tam są wsparciem dla piechoty i niszczycielem broni pancernej, a także, co już mniej cieszy, trumną dla pilotów. I wcale nie dla tego, że są słabo opancerzone. Wyprodukowano go w ilości ponad 2000 sztuk*. Nic więc dziwnego że załogi AH-64 giną częściej niż ich koledzy. Apacz to nie jest pierdoła z rezerwatu , to prawdziwy „Pies Wojny”, którego wigwam zdobią setki skalpów. Maszyny tego typu służą w: Arabii Saudyjskiej, Bahrajnie, Egicie, Grecji, Holandii, Izraelu, Japonii, Jordanii, Korea Południowej, Wielka Brytanii i w Arabii Saudyjskiej.
Apache został zaprojektowany jako bardzo wytrzymała maszyna zdolna do działań na pierwszej linii frontu w każdych warunkach pogodowych, w dzień i w nocy. Kabina załogi jest opancerzona. Obaj członkowie siedzą w tzw. kevlarowej wannie. Dzięki nowoczesnej aparaturze nawigacyjnej (w szczególności dzięki użyciu kamer na podczerwień) i awionice śmigłowiec może latać nawet przy całkowitym braku widoczności. Odczyty przyrządów pomiarowych podawane są na wyświetlaczu zintegrowanym z hełmem pilota (rzutnik monookularowy przy hełmie). Naprowadzanie wieżyczki działka dokonywane jest poprzez obrót głowy pilota dzięki optycznemu monitorowaniu ruchów hełmu. Podczas projektowania Apache opracowano wiele nowatorskich rozwiązań. Jednym z nich jest jego wirnik skonstruowany z warstw włókien szklanych. Helikopter może kontynuować lot nawet z wielokrotnie przestrzelonymi łopatami.



Systemy zakłócania radaru oraz układy wabików cieplnych chronią śmigłowiec przed zestrzeleniem przez rakiety przeciwlotnicze naprowadzane na podczerwień oraz radarowo. Komputery do nawigacji w trudnym terenie oraz wykorzystanie sygnałów GPS pozwalają Apache'owi na przekradanie się wąskimi dolinami oraz odnajdywanie ukrytych celów bojowych. Połączenie tego wszystkiego powoduje, że AH-64 jest jednym z najlepszych śmigłowców tego typu na świecie.
W przypadku wykrycia i trafienia śmigłowca, zdolność przetrwania zależy od odporności na ogień obrony przeciwlotniczej. Wszystkie węzłowe elementy konstrukcji, mające znaczenie dla bezpieczeństwa lotu, są odporne na trafienia pociskami 12,7 mm. W razie zestrzelenia lub awaryjnego lądowania konstrukcja śmigłowca zapewnia załodze teoretyczne stuprocentowe bezpieczeństwo przy prędkości zderzenia z ziemią 12,8 m/s (46 km/h). Elementami absorbującymi energię uderzenia są: podwozie, wyłamywane do tyłu działko i odpowiednia konstrukcja kadłuba.

Największe triumfy święciły Apache podczas I wojny w Zatoce Perskiej w roku 1991. Spora część sił pancernych Iraku została zniszczona przez ataki tych śmigłowców.


Kolejny atak na Irak nie wiązał się z koniecznością niszczenia wielkich zgrupowań czołgów. Apache biorące udział w II wojnie w Zatoce Perskiej zostały użyte do walki z piechotą. Podczas wykonywania zadań zdecydowanie odmiennych od przewidzianych podczas projektowania konstrukcji, okazały się podatne na uszkodzenia zadawane przez siły naziemne przeciwnika w pewnych warunkach terenowych. Nawet 80% AH-64 operujących w górach zostało ciężko uszkodzonych od nieprzyjacielskiego ognia. Podobnie w miastach – iracka piechota była zdolna do uszkadzania śmigłowców (np. przy pomocy wielkokalibrowych karabinów maszynowych, działek 23 mm, a nawet granatników przeciwpancernych RPG-7), czasami zmuszając maszyny do awaryjnego lądowania. Falę krytyki wobec sposobu wykorzystania AH-64 wywołało zdarzenie z 21 marca 2003, kiedy 32 lub 35 Apache z 11. Pułku wpadło w iracką zasadzkę ogniową koło Karbali, na skutek czego jeden został zestrzelony, a większość uszkodzonych. Następujące zmiany taktyki przyniosły minimalizację strat, a z kolei udział AH-64 okazał się istotny dla osłony konwojów lądowych oraz osłony lotnisk.


Pierwotnie jeden egzemplarz AH-64A kosztował około 14,5 miliona dolarów amerykańskich. We wrześniu 2003, Grecja zamówiła 12 sztuk AH-64D wraz z uzbrojeniem za kwotę 657 milionów dolarów, co daje 56,25 miliona za sztukę. Singapur zakupił 20 AH-64D w dwóch partiach między 1999 i 2001. Pakistan rozważa zakup sześciu AH-64D do prowadzenia różnych zadań antyterrorystycznych.
Oprócz USA helikoptery Apache posiadają: Arabia Saudyjska, Egipt, Grecja, Holandia, Izrael, Japonia, Wielka Brytania, Zjednoczone Emiraty Arabskie. W 2008 zamówienie na 30 helikopterów w wersji Longbow Block III złożył Tajwan.
AH-64 zastosowano przez krótki okres czasu również na Bałkanach, gdzie wspierał wojska ONZ. Został jednak szybko wycofany, gdyż charakterystyka terenu sprawiała, iż łatwo można było śmigłowiec zestrzelić przy użyciu np. granatników
RPG-7.

Dane techniczne
Napęd 2 silniki turbowałowe T700-GE-701
Moc 1265 kW
Wymiary
Rozpiętość 4,9 m (skrzydła)
Średnica wirnika 14,63 m
Długość 17,7 m
Długość kadłuba 14,68 m
Wysokość 3,87 m
Powierzchnia nośna 168,11 m²
Masa
Własna 5165 kg
Użyteczna 8006 kg
Startowa 9525 kg
Zapas paliwa 1422 l
Osiągi
Prędkość maksymalna 365 km/h
Prędkość przelotowa 280 km/h
Prędkość wznoszenia 12,7 m/s
Pułap 6400 m
Promień działania 482 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
Działka: M230 30mm działko automatyczne, 1200 pocisków

Rakiety: Hellfire/Hellfire II, Hydra 70, FFAR (oraz Stinger, Starstreak, Sidewinder/Sidearm proponowane)