W połowie 1936 roku konstruktorzy zakładów Bell przystąpiła do opracowania projektu nowego samolotu myśliwskiego dla armii amerykańskiej. Już na etapie projektu konstruktorzy założyli, że silnik zostanie umieszczony w okolicy środka masy maszyny, co poprawiło aerodynamikę. Dodatkową nowością było podwozie, zastosowano trójpodporowe z kółkiem przednim, co poprawiło stateczność i widoczność w czasie kołowania.

Na początku 1937 roku gotowa dokumentacja techniczna została przedstawiona przedstawicielom armii, po uzyskaniu pozytywnej opinii rozpoczęto budowę prototypu. Oblot odbył się 6 kwietnia 1939 roku. 27 kwietnia przedstawiciele armii złożyli zamówienie na partię próbną, 12 egzemplarzy, która otrzymała oznaczenie XP-39. W czasie prób, w czerwcu 1939 roku, XP-39 badano wraz z XP-40 i XP-41, jednak samolot bardzo podobał się komisji i jeszcze w czasie prób zamówiono 80 egzemplarzy seryjnych, które otrzymały oznaczenie P-39C. Dodatkowo Bell zaprojektował morską wersję samolotu, nazwaną XFL-1 Airabonita. Była to odpowiedź na zapotrzebowanie US Navy która w 1938 roku poszukiwała nowego samolotu myśliwskiego. W trakcie konkursu na nowy samolot Bella przegrał z Voughtem F4U.

Opis konstrukcji
Bell P-39 był jednomiejscowym, jednosilnikowym, samolotem myśliwskim, dolnopłatem z chowanym podwoziem, przystosowanym do operowania z baz lądowych. Metalowy kadłub o konstrukcji półskorupowej był podzielony na trzy części: przednią, tylną i kabinę pilota. Ważniejsze części kadłuba, silnik, kabina pilota, zbiorniki z tlenem, były opancerzone. Dodatkowo kabina pilota została zabezpieczona szkłem kuloodpornym. Skrzydła, o konstrukcji metalowej, dwudźwigarowej, pokryte blachą duralową. W skrzydłach znalazły się zbiorniki paliwa, wyposażone w wkładki samouszczelniające się. Usterzenie było w całości metalowe. Do napędzania samolotu wykorzystano dwunastocylindrowy silnik Allison V-1710 różnych odmian. Był to silnik w układzie V, chłodzony cieczą. Uzbrojenie strzeleckie składało się z jednego działka kal. 37 mm umieszczonego w kadłubie i strzelającego przez wał śmigła, nad nim umieszczone były dwa karabiny maszynowe kal. 12,7 mm zsynchronizowane z obrotami śmigła. W skrzydłach znajdowały się karabiny maszynowe kal. 7,62 mm. W wersji dla Wielkiej Brytanii i częściowo w samolotach dla ZSRR zastosowano w miejsce działka 37 mm działko British Hispano o kalibrze 20 mm. W wersji P-39Q zamiast czterech km-ów kal. 7,7 mm umieszczono 2 km-y o kalibrze 12,7 mm. Poza uzbrojeniem strzeleckim samolot mógł zabrać jedną bombę o masie do 226 kg.

Wersje
P-39C - była to pierwsza wersja, zamówiona dla USAAF w ilości 80 sztuk. Pierwszy egzemplarz został dostarczony w styczniu 1941 roku. Samoloty tej wersji nie posiadały opancerzenia i samouszczelniających się zbiorników paliwa, przez co po wyprodukowaniu 20 egzemplarzy. Uzbrojenie składało się z 1 działka kal. 37 mm, 2 km-ów kal. 12,7 mm i 2 7,62 mm.
P-39D - raporty o działalności lotnictwa w Europie po rozpoczęciu wojny pokazały dowództwó USAAF, że należy zwiększyć możliwości samolotu. We wrześniu 1940 roku dowództwo zamówiło poprawioną werję Airacobry, która otrzymała oznaczenie P-39D. W nowej wersji wprowadzono opancerzenie najważniejszych elementów, dodano także samouszczelniające się zbiorniki paliwa. Dodatkowo wzmocniono uzbrojenie strzeleckie o 2 karabiny 7,62 mm w skrzydłach. Po tej zmianie uzbrojenie strzeleckie składało się z 1 działka 37 mm, 2 km-ów 12,7 mm i 4 7,62 mm. P-400 - była to wersja na zamówienie brytyjskie. Wprowadzono zmiany w uzbrojeniu, zamiast działka 37 mm wprowadzono działko 20 mm, a karabiny 7,62 mm zmieniono na 7,7 mm. Z pośród zamówionych 675 sztuk do Anglii dotarło 496. Część z nich została przejęta przez USAAF, a z tych które znalazły się w Anglii prawie wszystkie wysłano do ZSRR. P-39D-1 - była to wersja samolotu P-39D przeznaczona na dostawy w ramach programu Lend-Lease. Większość maszyn tej wersji dostarczono do ZSRR, jednak odbiorcą dla którego ją przygotowano była Wielka Brytania. Dlatego uzbrojenie było takie samo jak w wersji P-400. XP-39E - w 1941 roku rozpoczęto prace nad nową wersją samolotu, miała posiadać nowy silnik, Continental V-1430-1, w czasie prób zarzucono jednak produkcję seryjną tej wersji.
P-39F - była identyczna z wersją "D", różnicą było zastosowanie nowej wersji silnika Allison, V-1710-47 i śmigła Aeroprop, zamiast Curtiss Electric. Wyprodukowano około 229 sztuk. TP-39F - wersja szkolno-treningowa bazująca na płatowcu P-39F
P-39J - wersja z kolejną wersją silnika Allison, V-1710-59, który charakteryzował się mocą 1100 KM. Wyprodukowano około 100 egzemplarzy, które przeznaczono do działań szturmowych. P-39K - wersja z kolejną wersją silnika Allison, V-1710-63, o mocy 1325 KM. Wyprodukowano 210 sztuk. P-39L - była to druga seria wersji P-39K, w której zmieniono śmigło na konstrukcję firmy Curtiss Electric, pod skrzydłami dodano prowadnice dla pocisków rakietowych. Wyprodukowano 250 sztuk.
P-39M - w tej wersji skupiono się na poprawie osiągów na dużej wysokości, zastosowano silnik Allison V-1710-67 o mocy 1125 KM, który jednak nie poprawił znacząco osiągów. Zamówienie na tą wersję złożono w sierpniu 1941 roku i wyprodukowano 240 sztuk. P-39N - jedna z najliczniej produkowanych wersji Airacobry, zastosowano silnik Allison V-1710-85 o mocy 1200 KM, uzbrojenie takie samo jak w wersji "D". Wyprodukowano 2095 sztuk tej wersji.
P-39Q - najliczniej produkowana wersja P-39, zastosowano silnik taki sam jak w wersji "N", największe zmiany dotknęły uzbrojenie. Usunięto karabiny kal. 7,62 mm i w ich miejsce umieszczono 2 karabiny 12,7 mm, po jednym w każdym płacie. Wyprodukowano 4905 sztuk tej wersji. TP-39Q - wersja szkolno-treningowa bazująca na płatowcu wersji P-39Q.
XFL-1 - wersja przeznaczona dla US Navy.



Użytkownicy i służba
P-39 okazał się samolotem, który brał udział w działaniach na prawie każdych teatrze działań II wojny światowej, to za sprawą dość licznych użytkowników: Pierwszym użytkownikiem był wojska amerykańskie, które w sierpniu 1939 roku zamówiły pierwszą partię tych maszyn, po wybuchu wojny Amerykanie zamówili kolejne maszyny, ogółem w ciągu II wojny dostarczono temu użytkownikowi ponad 3000 maszyn różnych wersji. Samoloty brały udział w walkach na Pacyfiku, Europie i w Afryce. Na tych dwóch ostatnich frontach P-39 dosłużyły końca wojny, po czym zostały wycofane ze służby. Na Pacyfiku skierowano je do drugorzędnych zadań już na początku 1944 roku.
Francja miała być pierwszym odbiorcą zagranicznym, który zamówił 200 maszyn w 1940 roku, samoloty nie dotarły do Francji przed jej upadkiem. Dopiero po powstaniu sił zbrojnych Wolnych Francuzów, w 1943 roku, przekazano im 165 maszyn w wersjach N i Q. Samoloty brały udział w walkach w Afryce i w Południowej Francji.
W tym samym roku, 1940, zamówienie na P-39 złożyła Wielka Brytania. Ten kontrakt opiewał na 675 egzemplarzy, jednak z powodu przystąpienia do wojny, część tych samolotów znalazła się w służbie USAAF. W barwach RAFu samolot znalazł się na uzbrojeniu 601 dywizjonu, w grudniu 1941 roku wycofano je ze służby liniowej. Brytyjczycy nie byli zadowoleni z maszyn i większość z nich została przekazana w ramach ustawy Lend-Lease do ZSRR.
ZSRR otrzymał w okresie grudzień 1941-luty 1945 roku ponad 4758 egzemplarzy. Jak się później okazało, typ walk na froncie wschodnim był najlepszy dla P-39, w ZSRR były to lubiane maszyny i tam odnosiły największe sukcesy. ZSRR przekazał niewielką część tych maszyn innym użytkownikom, jeden egzemplarz znalazł się w lotnictwie polskim, a nieznana ilość podarowana została Korei Północnej, która wykorzystała te maszyny w wojnie koreańskiej w 1950 roku przeciwko Amerykanom.

W połowie 1942 roku, w związku z możliwą inwazją na Australię, 22 P-39 przekazane zostały siłom powietrznym Australii, maszyny wykonywały patrole nad północną częścią kraju i nigdy nie spotkały się z przeciwnikiem. Po zażegnaniu możliwości inwazji, w listopadzie 1943 roku, samoloty powróciły do USA. Na przełomie 1942-1943 niektóre amerykańskie P-39 dostarczane drogą powietrzną z Anglii do Algierii z powodów technicznych musiały lądować w neutralnej Portugalii, gdzie były internowane. Łącznie stało się tak z 17 maszynami. W kwietniu 1943 roku zawarto umowę pomiędzy USA a Portugalią na mocy której Portugalia zakupiła tych 17 P-39 i dodatkowo dokupiła jeszcze 4 egzemplarze. Samoloty służyły w Portugalii do 1950 roku.
W 1943 roku po kapitulacji Włoch nowy rząd przeszedł na stronę aliantów, w ramach tworzenia sił zbrojnych po stronie koalicji USA przekazały włoskim siłom powietrznym 149 egzemplarzy P-39, na których włoscy piloci walczyli nad Włochami i Jugosławią. We włoskich siłach zbrojnych znajdowały się w służbie do 1950 roku.

Dane taktyczno-techniczne: (dla wersji P-39D)
Długość - 9,19 [m]
Rozpiętość - 10,3 [m]
Wysokość - 3,8 [m]
Masa własna - 2460 [kg]
Masa całkowita - 3720 [kg]
Prędkość maks. - 588 [km/h]
Pułap - 9900 [m]
Zasięg - 1280 [km]
Uzbrojenie - 1 działko kal. 37 mm
2 karabiny maszynowe kal. 12,7 mm
4 karabiny maszynowe kal. 7,7 mm