Jednostki typu 941 Akula są największymi okrętami podwodnymi jakie do tej pory zbudowano. Oczywiście rosyjskimi, bo jak wiadomo Rosjanie to megalomaniacy i wszyskto u nich musi być co najmniej większe niż gdzie indziej.
Akula są to strategiczne okręty podwodne z napędem atomowym, przenoszące międzykontynentalne, balistyczne pociski rakietowe z głowicami nuklearnymi. W nomenklaturze radzieckiej określano je jako Rakietnyje Podwodnyje Korable Strategiczeskogo Naznaczenia (RPKSN), a klasyfikacja NATO nazywa je Nuclear Powered Ballistic Missile Submarine (SSBN - Submersible Ship Ballistic Nuclear). Współczesna terminologia Rosyjskiej Marynarki Wojennej klasyfikuje je jako Ciężkie Atomowe Rakietowe Krążowniki Podwodne.

Zostały one skonstruowane i zbudowane w stoczni Siewiernoje Maszinostroitielnoje Predprijatije w Siewierodwińsku, na wybrzeżu Morza Białego, w pobliżu Murmańska. Pierwsza jednostka klasy została przyjęta do służby w 1981. Ogółem zbudowano 6 okrętów tego typu (TK 208, 202, 12, 13, 17 i 20), z czego w służbie pozostaje do dzisiaj tylko trzy. TK 12 i TK 202 zostały wycofane w celu wykonania napraw, ale po przeciągających się pracach zostały (prawdopodobnie) skasowane. Pierwsza jednostka klasy czyli TK 208 została wycofana w 1992 roku celem przezbrojenia w nowe rakiety balistyczne RSM - 52 UTTH Grom (SS - NX - 28), ale również nie powróciła dotąd do służby. Pozostałe należą do rosyjskiej Floty Północnej, 1 Flotylli Okrętów Podwodnych z bazą w Nerpiczy. Miejscowość ta znajduje się na Półwyspie Rybackim (część Półwyspu Kolskiego) Najbliższą większą miejscowością jest Zaoziersk ok. 45 kilometrów od granicy norweskiej.
Pewne zamieszanie w identyfikacji tych jednostek wprowadza ich nazwa. Prawdziwa, rosyjska nazwa tego typu jednostek brzmi Akuła (Rekin), notomiast w kodzie NATO są one znane jako klasa Typhoon. Problem polega na tym, że w Rosyjskiej Marynarce Wojennej istnieją inne okręty (ale są to atomowe podwodne okręty myśliwskie), którym w kodzie NATO nadano właśnie nazwę Akula, podczas gdy ich właściwa nazwa to Szczuka B.
W konstrukcji tych okrętów zwraca przede wszystkim uwagę niezwykle szeroki kadłub. Projektanci z Siewierodwińska użyli niezwykłego układu dwóch równoległych wewnętrznych kadłubów sztywnych i trzeciego, mniejszego przedziału sztywnego, zawierającego centralę okrętu. Wnętrze kadłubów podzielone jest na 19 oddzielnych przedziałów - pomieszczeń o niezwykle mocnej budowie.
Taka konstrukcja okrętu zapewnia mu dużą odporność na skutki ataku przeciwnika oraz, co dla rosyjskiej doktryny użycia strategicznych okrętów podwodnych jest bardzo ważne, możliwość przebijania grubej warstwy lodu bez obawy o uszkodzenie jednostki. W celu łatwiejszego kruszenia warstwy lodowej kiosk okrętu posiada wzmocnioną konstrukcję i chroniony jest specjalną, okrągłą osłoną, a wszystkie zainstalowane na nim urządzenia można całkowicie wciągnąć do wewnątrz. Jednostkę wyposażono w dwie śluzy ewakuacyjne zlokalizowane po dwóch stronach kiosku.

Uzbrojenie
Okręty klasy Tajfun są uzbrojone w 20 balistycznych pocisków rakietowych z głowicami nuklearnymi typu RSM - 52, kompleksu D - 19, określanych w kodzie NATO jako SS - N - 20 Sturgeon. Są to pociski strategiczne o zasięgu 8300 km, przy którym ich głowice osiągają celność ok. 500 metrów. Każdy z nich ma masę startową 84000 kg i przenosi 10 niezależnych głowic nuklearnych (MIRV - Multiple Independently targetable Re-entry Vehicles), o mocy 100 kT trotylu każda. Rakiety nośne mają trzy stopnie napędowe z silnikami na paliwo stałe. Zaprojektowano je w biurze konstrukcyjnym W.P.Makajewa. Długość rakiety wynosi 16 m, a średnica w najszerszym miejscu 2,4 m. Silosy rakiet umieszczone są przed kioskiem w dwóch równoległych rzędach. Mogą one startować spod wody, natomiast jeżeli okręt znajduje się na akwenie pokrytym lodem okręt musi się wynurzyć, rozbijając przy tym lód, i odpalić pociski z powierzchni.

Okręty wyposażono również w dwie wyrzutnie torpedowe kalibru 650 mm, oraz cztery wyrzutnie kalibru 533 mm. Wszystkie są zlokalizowane w górnej części dziobu, pomiędzy kadłubami sztywnymi. Służą do wystrzeliwania torped i pocisków rakietowych kilku typów, można ich używać również do stawiania min morskich. Maksymalny zapas torped i pocisków przeciwokrętowych wynosi max. 24 sztuki. Najczęściej na pokładzie znajdują się torpedy typu 53 - 65K, SET - 65, SAET - 60M i/lub rakietotorpedy RPK - 6 Vodopod , albo pociski 22/81R z głowicami nuklearnymi. Na kiosku jednostki zlokalizowano chowaną wyrzutnię rakiet przeciwlotniczych Strieła - 3. Czasami twierdzi się, że na wyposażeniu jednostek pozostaje osiem naramiennych wyrzutni pocisków przeciwlotniczych Strieła - 2M lub Igła - 1. Uzbrojenie przeciwlotnicze ma służyć obronie okrętu gdy w celu odpalenia rakiet wynurzy się on spod lodu.



Wyposażenie elektroniczne
Jednostki typu Tajfun wyposażono w kadłubowy sonar aktywny i pasywny niskiej częstotliwości typu Gill L/F i sonar średniej częstotliwości do śledzenia strzelań torpedowych, zainstalowane poniżej przedziału wyrzutni torpedowych. Ponadto zastosowano kompleks hydroakustyczny Skat. W celu prowadzenia dozoru nawodnego/powietrznego zainstalowano radar pracujący w pasmach I/J, w kodzie NATO określany jako Snoop Pair. W celu zakłócania wrogich radarów zainstalowano system przeciwdziałania elektronicznego, w kodzie NATO nazywany Rim Hat. Stacje radiolokacyjne określane są rosyjskimi nazwami Albatros i Nakat - M. Ponadto Tajfuny są zaopatrzone w urządzenie identyfikacyjne swój - obcy Kriemnij - 2.
Komunikację zapewniają systemy łączności radiowej Mołnia i łączności satelitarnej Cunami. Anteny mogą być wynurzane z pozycji podwodnej na dwóch radiobojach. Komunikacja możliwa jest zarówno spod wody jak i spod lodu. Nawigacja prowadzona jest przy pomocy systemu Tobol i satelitarnego systemu nawigacyjnego Simfonija.
Napęd okrętu zapewniają dwa ciśnieniowe reaktory atomowe chłodzone wodą, wytwarzające po 190 MW mocy jeden. Każdy z reaktorów wytwarza parę do zasilania jednej turbiny napędowej o mocy 50000 KM i czterech turbogeneratorów o mocy 3200 kW. Dodatkowo zastosowano dwa generatory napędzane silnikami wysokoprężnymi o mocy 800 kW każdy. Każdy reaktor z jedną turbiną napędową i dwoma turbogeneratorami zainstalowany jest w jednym z kadłubów mocnych. Pędnikiem jednostki są dwie śruby nastawne o siedmiu płatach.
Dane techniczne
Długość: 172 m
Szerokość: 23,3 m
Wyporność na powierzchni: 23200 ts
Pełna wyporność w zanurzeniu: 48000 ts
Prędkość na powierzchni: 12 w
Prędkość w zanurzeniu: 25 w
Czas przebywania w morzu: 120 dni
Załoga: 160 osób.