Challenger II był następcą Challengera I i Chieftaina, gdyż dopiero on miał zostać perspektywicznym czołgiem III generacji. Najpoważniejsze uwagi dotyczyły niezawodności podzespołów, warunków pracy załogi, uzbrojenia oraz systemu kierowania ogniem. Międzynarodowe zawody czołgowe Canadian Army Trophy 87 dobitnie udowodniły słabość Challengera 1 wobec starszych odpowiedników, czyli Leoparda 2 i M1 Abramsa. W atmosferze klęski postanowiono rozpisać przetarg na nowy czołg. Do konkursu stanęły General Dynamimics z M1A2 Abrams oraz Krauss-Maffei-Wegmanna z Leopardem 2 KWS. Jednak w wypadku zakupu czołgu zagranicznego obawiano się problemów finansowych własnego przemysłu obronnego. W tym samy roku Vickers DS powiadomił MoD o pracach nad nowym czołgiem, mającym być daleko posuniętym rozwinięciem Challengera 1. Pomysł spotkał się z akredytacją MoD, a konkurs posłużył w efekcie do lepszego zapoznania się z obcymi konstrukcjami. W 1988 r. MoD sprecyzowało wymagania wobec nowego czołgu oraz przyznano Vickersowi 90 mln £ na fazę demonstracyjną badań. Nowy czołg miał mieć nowe uzbrojenie, celowniki, system kierowania ogniem, zmodyfikowany układ napędowy oraz pancerz. W początku 1989 r. ustalono ostateczne warunki kontraktu. W tymże samym roku rozpoczęto budowę prototypów (począwszy od V1, docelowo 9V). Pierwszy prototyp kadłuba nie różnił się zbytnio od zastosowanego w Challengerze 1, ale w drugim liczba modyfikacji wzrosła (np. nowy typ gąsienic, osłon bocznych oraz świateł drogowych), nowe wieże również ulegały dalszym zmianom. 1990 rok przyniósł ukończenie siedmiu prototypów, a prace nad dwoma innymi były już daleko posunięte. Spośród tych siedmiu wybrano trzy na próby państwowe.
Podczas 285 dni czołgi były poddawane intensywnym testom trakcyjnym oraz ogniowym. Wykazano wysoką niezawodność podzespołów oraz zakładaną skuteczność uzbrojenia. W 1991 r. podpisano pierwszy kontrakt na 127 Challengerów 2 oraz 13 wozów nauki jazdy DDT opiewający na kwotę 520 mln £. Uruchomienie produkcji seryjnej nastąpiło w 1993 r. Pierwsze czołgi zostały odebrane przez armię brytyjską w 1994 r. (wozy DDT odebrano nieco wcześniej), po czym rozszerzono zamówienie o kolejnych 259 Challengerów 2 i 9 DDT co kosztowało MoD 800 mln £. Produkcji podjęły się dwa zakłady: fabryka w Leeds oraz zakłady w Newcastle-upon-Tyne, poza tym liczni krajowi i zagraniczni poddostawcy. W 2000 r. armia brytyjska miała na stanie 91 czołgów, a w 2002 r. produkcja została zakończona dostarczeniem ostatniego 386 czołgu. Challenger 2 jest jedynym typem czołgu podstawowego używanym w armii Brytyjskiej, zalicza się do najnowszej generacji czołgów podstawowych NATO, tzw. III+ obok Leoparda 2A6, M1A2 Abramsa i Leclerca.

Future Engineering Tank
Projekt Future Engineering Tank (w skrócie FET - perspektywiczny czołgowy system inżynieryjny) zakładał stworzenie nowego czołgu saperskiego "Titan" i mostu samobieżnego "Trojan". Program jest realizowany przez Alvis Vickers Defence Ltd, od 2001 r. Oba pojazdy bazują na podwoziu czołgu Challenger 2, a w perspektywie także Challenger 2E, co zapewnia wysoki stopień unifikacji ( ten sam power-pack - tzw. standard RC-2 i układ jezdny) i porównywalne parametry terenowe, zmniejszy to koszta eksploatacji i wyeliminuje potrzebę posiadania oddzielnego pionu logistycznego dla podwozi innego typu. Ma to szczególne znaczenia podczas operacji zagranicznych, na których uproszczony pion logistyczny przynosi oszczędności i usprawnienie działań. Pojazdy mają zapewniają wsparcie inżynieryjne na szczeblu brygady.
Docelowe nowe wozy mają zastąpić czołgi saperskie Chieftain Armoured Vehicle Royal Engineer (ChAVRE) oraz mosty towarzyszące Chieftain Armoured Vehicle Launched Bridge (ChAVLB) które pochodzą z lat 70. i są o dwie generacje starsze niż czołgi podstawowe, którym towarzyszą. Obecne plany zakładają dostarczenie 33 czołgów saperskich i 33 mostów samobieżnych. Wszystkie koszta związane z fazą badawczo-rozwojową i wdrożeniową mają się zamknąć w kwocie 250 mln £. Pierwsze pojazdy dostarczono w 2005 r.
Załoga Titana składa się z trzech osób, które siedzą po lewej stronie kadłuba, dwóch z przodu obok siebie i trzeci wyżej za nimi. Wszyscy mają osobne włazy z osobnymi peryskopami. Wyżej umiejscowione stanowisko jest wyposażone w karabin maszynowy L37A2 nad włazem, który stanowi jedyne uzbrojenie pojazdu. Trojan z racji swojego przeznaczenia może być wyposażony w lemiesz do wykonywania prac ziemnych lub trał przeciwminowy do oczyszczania terenu (typu orającego, trałuje całą szerokość trakcji). Pojazd może być wyposażony w ładunki wydłużone, które są w tedy ułożone w poprzek z tyły kadłuba. Titan jest wyposażony także w integralne ramie hydrauliczne, które zależnie od zastosowanego narzędzia przymocowanego na jej końcu spełnia funkcję koparki lub chwytaka widłowego (umożliwia usuwanie przeszkód z drogi lub załadunek ładunków wydłużonych). Ramię znajduje się po prawej stronie pojazdu. Pojazd może wykonywać przejścia przez rowy za pomocą wiązki faszyny (podobna do kładki), która można umieścić z tyłu kadłuba. Poza tym w skład wyposażenia wchodzi młot udarowy i wiertnica.

Most samobieżny Trojan ma jednego członka załogi, kierowcę, który jest zarazem operatorem. Mechanizm rozkładający most ma oznaczenie BR-90 i służy do rozkładania mostów typów: No. 10 (długość przęsła 26 m, szer. maks. przeszkody 21-24,5 m, czas rozkładania 2 min), No.11 (długość 16 m, szer. maks. przeszkody 14,5 m) i No.12 (długość 13.5 m, szer. maks. przeszkody 12 m, czas rozkładania 1,5 min). Do użytku trafią mosty No. 10 i No. 12, które będę się wzajemnie uzupełniać. Trojan może być wyposażony w lemiesz lub trał przeciwminowy. Pojazd nie będzie uzbrojony. Wozy istnieją w formie prototypów. Oba mają podobną masę wynoszącą 62,5 t., mogą poruszać się z prędkością maksymalną 59 km/h na drodze utwardzonej i dysponują zasięgiem 450 km.



Zastosowanie bojowe
Challenger 2 y Challenger 2 został użyty bojowo podczas operacji pokojowej w Jugosławii w 1999 r. Na mocy rezolucji numer 1244 Rady Bezpieczeństwa ONZ 12 czerwca 1999 r. siły NATO KFOR (Kosovo FORce) rozpoczęły operację pokojową w Kosowie. W skład kontyngentu brytyjskiego wszedł szwadron Pułk Królewskiej Szkockiej Gwardii Dragonów, który przybył do Kosowa z szesnastoma Challengerami 2. Czołgi wykorzystywano do zadań konwojowych i patrolowych. Czasami odbywały się ćwiczenia ogniowe na lokalnych poligonach. Czołgi nie realizowały zadań typowo bojowych. W Kosowie panują europejskie warunki klimatyczne, więc czołgi spisywały się bez zastrzeżeń. Zgodnie ze strategią użycia na czołgach zamontowano dodatkowe panele boczne, które osłaniają układ jezdny i dodatkowy segment pancerza czołowego kadłuba. Skalę działań czołgów Challenger 2 w Kosowie oddaje ich łączny przebieg wynoszący jedynie 176 km.

Wiele bardziej znaczące jest udział Challengerów w operacji "Iraq Freedom", czyli ostatniej wojnie w Iraku. Uwieńczeniem długofalowej polityki USA wobec reżimu Saddama Husajna było dokonanie inwazji 20 marca 2003 r. W konflikt poważnie zaangażowali się Brytyjczycy wysyłając do Iraku liczący 45000 żołnierzy kontyngent wojskowy. W skład kontyngentu wchodziły 1. i 3. Dywizje Pancerne. Łącznie między 19 marca, a 30 września w Iraku trafiło w sumie 116 czołgów Challenger 2. Przed wysłaniem wszystkie czołgi były odpowiednio przygotowane do działań w pustynnym. Pierwszą rzucającą się w oczy zmianą jest nadanie czołgom jednolitego pustynnego kamuflaży, następnie zastosowano bardziej wydajne filtry powietrza dla silnika, czołgi zostały też dodatkowo uszczelnione, co miało zapobiegać nadmiernemu dostawaniu się pyłu do wnętrza.
Czołgi Challenger 2 brały czynny udział w walkach, 25 marca 2003 r. odpierały atak irackich T-55, a 27 marca na patrolu w okolicy Basry odparły kolejny atak irackich T-55, niszcząc tym razem 14 czołgów przeciwnika. Poza patrolowaniem, czołgi były używane do ubezpieczania piechoty walczącej na przedmieściach Basry, w razie napotkania silniejszych umocnień lub obsadzonych budynków czołgi były wzywane w celu ich zniszczenia. W zamiarze ułatwienia wzajemnego rozpoznawania się, na pancerzach czołowych wież czołgów koalicji anty-saddamowskiej montowano wyraźne białe panele w kształcie prostokąta. Mimo tego nie udało się uniknąć wypadków i w wyniku tzw. "friendly fire" (przyjacielskiego ognia) Brytyjczycy ostrzelali własny czołg, w którym dwóch członków załogi zginęło, a dwóch pozostałych zostało rannych. W wyniku oddziaływania przeciwnika nie utracono żadnego czołgu Challenger 2, pomijając tylko przypadek najechania na iracką minę przeciwpancerną, która unieruchomiła Challengera. Podczas wojny czołgi Challenger 2 sprawdziły się nie przysparzając problemów technicznych, potwierdzając swe wysokie walory bojowe i wszechstronne zastosowanie na polu walki, zmieniły tam samym plany ich dalszej eksploatacji.

Dane taktyczno-techniczne:
załoga: 4
masa bojowa: 62,5 t
napęd: silnik wysokoprężny Perkins Condor CV-12 TCA 895 kW/1200 KM
uzbrojenie: armata L30A1 120 mm o bruzdowanym przewodzie lufy
kąty podniesienia uzbrojenia: -10 stopni; +20 stopni
długość z lufą do przodu: 1155 cm długość z lufą do tylu: 986 cm
długość kadłuba: 832,7 cm
szerokość z osłonami bocznymi: 352 cm
szerokość bez osłon: 342 cm
wysokość: 249 cm (z km 295 cm)
prześwit: 50 cm
prędkość maksymalna na drodze utwardzonej: 56 km/h
prędkość maksymalna w terenie: 40 km/h
zasięg na drodze: 450 km w terenie: 250 km