DC-3 (Douglas Commercial 3) - amerykański samolot pasażerski i transportowy. Jeden z najpopularniejszych samolotów w historii transportu lotniczego. Znacznie przyczynił się do popularyzacji podróży lotniczych w latach 30. i 40. XX wieku, jest uznawany za jeden z najbardziej udanych i znaczących samolotów w historii lotnictwa. Wersja wojskowa znana jest jako Douglas C-47 Skytrain.

DC-3 powstał jako rozwinięcie poprzedzającego go modelu DC-2. W odpowiedzi na zgłoszone przez linie lotnicze American Airlines zapotrzebowanie na samolot z miejscami leżącymi, przeznaczony do obsługi nocnych lotów transkontynentalnych na terenie USA, Douglas opracował pierwszą wersję DC-3, zwaną DST (Douglas Sleeper Transport). Samolot był wyposażony w 14 miejsc leżących. Obok DST powstała wersja "dzienna", mieszcząca 21 pasażerów. Pierwszy lot odbył się 17 grudnia 1935, w 32 rocznicę pierwszego lotu braci Wright. Rozkładowe loty DST zostały zainaugurowane 18 września 1936. Samolot okazał się dużym sukcesem komercyjnym. Opinia kierownictwa American Airlines głosiła, że jest to pierwszy samolot zarabiający pieniądze na przewozie pasażerów, bez dotacji rządowych. Podczas II wojny światowej wiele cywilnych DC-3 zostało wcielonych do wojskowych sił powietrznych. Produkowano też duże ilości wersji wojskowych - C-47, R-4D i Dakota. Całkowita produkcja, łącznie z licencyjnymi Lisunowami Li-2 w ZSRR i Showa L2D w Japonii, wyniosła co najmniej 17.276 egzemplarzy.

Po przystąpieniu USA do wojny część samolotów DC-3 zarekwirowano na potrzeby wojska. Na jego zamówienie rozpoczęto produkcję wersji transportowej C-47 z dużymi dwuczęściowymi drzwiami z lewej części kadłuba, wzmocnioną podłogą przedziału transportowego i kabiną przystosowaną do przewozu spadochroniarzy. Samoloty C-47 lotnictwo aliantów stosowało na wszystkich frontach II wojny światowej do celów transportowych, przewożenia spadochroniarzy, do misji specjalnych, holowania szybowców. Samoloty użyte zostały do zrzucenia spadochroniarzy nad Normandią, nad Holandią oraz zrzucały zaopatrzenie oddziałom w Ardenach, zostały udostępnione Rosjanom, którzy szybko skopiowali samolot. Po wojnie duża ilość DC-3 została wycofana z służby w lotnictwie wojskowym i trafiła do sprzedaży. Niska cena w połączeniu z prostą i ekonomiczną eksploatacją sprawiły, że samoloty te stały się podstawą flot wielu linii lotniczych na całym świecie. Wprowadzony do sprzedaży nowy model Super DC-3 nie sprzedawał się dobrze, ze względu na dużą konkurencję ze strony tańszych samolotów używanych, dostępnych na rynku. Na początku XXI wieku kilkaset egzemplarzy DC-3 znajduje się w eksploatacji, głównie jako samolot transportowy, ale też pasażerski. Wiele samolotów przeszło modyfikacje, obejmujące konstrukcję kadłuba, skrzydeł, jak również wymianę silników. Część DC-3 wyposażono w silniki turbośmigłowe.


zalety: korpus maszyny niejako "dodano" tylko do potężnego centropłatu o równoległych krawędziach natarcia i spływu, na którym można było stawiać kolejne, prawie dowolnie kształtowane kadłuby. Stabilny, łatwy do pilotażu, odporny na ostrzał. Jedyna wada - został udostępniony Rosjanom, którzy łatwo pozyskali towar do skopiowania.

Dane techniczne:
Napęd 2 tłokowe, gwiazdowe Pratt & Whitney R-1830
Moc 2 x 1200 KM (2 x 895 kW)
Wymiary
Rozpiętość 28,96 m
Długość 19,64 m
Wysokość 5,18 m
Powierzchnia nośna 91,80 m²
Masa
Własna 7460 kg
Startowa 11260 kg
Osiągi
Prędkość maksymalna 326 km/h
Prędkość przelotowa 291 km/h
Prędkość minimalna 107 km/h
Prędkość wznoszenia 5,7 m/s
Pułap 7170 m