W 1936 roku francuski konstruktor Emil Dewoitine w państwowej wytwórni lotniczej SNCA zaprojektował samolot myśliwski, który został oznaczony jako Dewoitine D.520.

Dwa prototypy D-520 ukończono w drugiej połowie 1938 r. Pierwszy egzemplarz D-520-01 został oblatany w październiku 1938 r. na lotnisku fabrycznym w Tuluzie. Pierwszy seryjny D-520C1 został oblatany w dniu 2 XI 1939 r. W chwili rozpoczęcia ofensywy niemieckiej - w dniu 10 V 1940 r. w pierwszej linii znajdowało się zaledwie 36 maszyn tego typu, stanowiących wyposażenie dywizjonu 1/3. Po zawarciu pokoju przez rząd Vichy samoloty D-520C1 były nadal produkowane w Tuluzie. Samoloty tego typu stanowiły w tym okresie podstawowy sprzęt lotnictwa myśliwskiego Vichy, a po zajęciu tego obszaru przez Niemców w 1942 r. Dewoitine sprzedano do Bułgarii, Rumunii i Włoch. Część sprzętu przejęła sama Luftwaffe. Po dokonaniu inwazji kontynentu przez aliantów D-520C1, zdobyte i przejęte od Niemców, posłużyły znów Wolnym Francuzom dowodzonym przez gen. de Gaulle'a. Maszyny te wykorzystano w siłach powietrznych Forces Francaises de l'Interieur w ostatniej fazie wojny w Europie. Produkcję maszyn zakończono w 1945 r. po wypuszczeniu 610 egzemplarzy seryjnych.

Dewoitine D.520C1 był używany przez polskich pilotów walczących we Francji, łącznie używali oni 26 samolotów tego typu. Piloci walczyli w ramach kluczy w francuskich dywizjonach myśliwskich oraz kluczy broniących fabryk. Taki klucz walczący w ramach francuskiego 3/2 dywizjonu francuskiego, dowodzony przez kpt. pil. Jana Pentza stoczył prawdopodobnie ostatnią walkę powietrzną w czasie kampanii francuskiej zestrzeliwując 18 czerwca 1940 roku niemiecki samolot bombowy Heinkel He 111.



Ocena
Dewoitine był oceniany jako maszyna nerwowa i delikatna w prowadzeniu, stąd wymagająca dużego wyczucia od pilota. Miał również tendencję do łatwego wpadania w korkociąg. Przypadłości tych doświadczyli na własnej skórze niemieccy piloci wykorzystujący D.520 w trakcie szkolenia. Znaczna ilość niemieckich D.520 została utracona w wypadkach. Niemcy skarżyli się również na problemy z mechanizmem wypuszczania podwozia, jak i odmienny w stosunku do niemieckich maszyn system hamulcowy. Piloci bułgarscy chwalili natomiast D.520 za doskonałą zwrotność oraz uzbrojenie (konkretnie działko HS404).


Dane techniczne
załoga 1 osoba
silnik 1 x 910 kM
wymiary - rozpiętość 10,20 m, długość 8,8 m
ciężar całkowity 2780 kg, ciężar własny 2087 kg
prędkość maksymalna 530 km/h
pułap 11 000 m
zasięg 1 000 km, uzbrojenie - 4 km 7,5 mm lub 2 km 7,5 mm i 1 działko 20 mm.