25 maja 1941 roku Hitler idąc drogą megalomanii jak Stalin, wymyślił stworzenie ciężkich dział samobieżnych uzbrojonych w armaty kalibrów 10.5cm oraz 12.8 cm zdolne do niszczenia fortyfikacji oraz czołgów nieprzyjaciela na daleki dystans. Armaty wymienionych kalibrów były gotowe - pozostawało wybrać odpowiednie dla nich nośniki. Dla 10.5cm K18 wystarczający okazał się Pz.Kpfw. IV (powstały dwa 10.5cm K18 auf Panzer Selbstfahrlafette IVa). Pomysł był logiczny, co do zmieniającego sie pola walki, na którym coraz większe znaczenie odgrywała artyleria samobieżna. Niemniej ważna była siła ogniowa, co odległość strzału, jak i szybkość pojazdu.



Sprawa była z pozoru prosta. gdyż już w roku 1938 zakłady Henschel'a rozpoczęły budowę prototypu o nazwie
VK 30.01 H. Jednak projekt zarzucono dla testowania VK36.01 H, co dało początek najsłynniejszemu czołgowi- Tygrys. W tamtym czasie testowano wiele opcji wieżyczki na platformie VK30.01 H. Zdecydowano się na dwa działa samobieżne z armatą 12,8 cm KL/61 zakładów Rheinmetall, która była przystosowaną armatą 12,8 Flak Gërat 40. Kadłub VK30.01 został przedłużony i dodano osiem kół, ponadto zrezygnowano z zadaszenia nadwozia. Na tak przygotowanym kadłubie zabudowano otwartą od góry nadbudówkę o pancerzu grubości pomiędzy 50 mm, a 15 mm. Jarzmo o opancerzeniu 50 mm umożliwiało 14-to stopniowe pole ostrzału w płaszczyźnie poziomej i od -15 stopni do +10 stopni w płaszczyźnie pionowej. Siedmiotonowa armata o lufie długości sześćdziesięciu jeden kalibrów nadawała pociskom prędkość początkową 910 metrów na sekundę. Używano do niej amunicji składanej, dwudzielnej dwóch typów - przeciwpancerne i burzące. Pociski, w zależności od rodzaju, ważyły 25-26 kg. Załogę stanowiło 5-6 żołnierzy, z których dwóch - kierowca oraz strzelec/pomocnik kierowcy, zajmowało oddzielone od przedziału bojowego stanowiska w "budkach" z przodu pojazdu.
Zespół napędowy składał się z 6-cio cylindrowego silnika Maybach HL 166 o mocy trzystu koni mechanicznych sprzężonego trzytarczowym sprzęgłem suchym z sześcio-przełożeniową skrzynią przekładniową ZF-SSG 77. Zbiornik paliwa mieścił 450 litrów, co umożliwiało przejechanie (po drodze) 160-179 kilometrów. Prędkość maksymalna z pełnym obciążeniem po drodze wynosiła 19.6 km/h, co eliminowało pojazd z bezpośredniej walki z jednostkami wroga.
Pomimo iż nieoficjalna nazwa to Emil Sturer, jednak nigdzie nie widnieje w oficjalnych dokumentach. Dwie wyprodukowane działa samobieżne różniły się pewnymi detalami, zostały dowcipnie nazwane Max I Moritz. Jeden egzemplarz został przechwycony w stanie nienaruszonym przez Armię Czerwoną w styczniu 1943 pod Nowo-Alieksiejewką i jest eksponatem w muzeum broni w Kubince pod Moskwą. Posiada 22 obrączki trafień wroga. Oba Emile brały udział na froncie wschodnim w okolicach Stalingradu.

Ocena
W zasadzie, jako działa samobieżne były konstrukcją nowatorską i dobrze wypadły w terenie na którym walczyły, czyli na otwartych przestrzeniach nizinnych, pokrytych stepem lub uprawami. Mogły być bardzo dobrymi elementami wsparcia ataku i obrony, jednak ze względu na prędkość nie mogły stanowić wozów bezpośredniego natarcia. Zastanawiająca jest ilość wyprodukowanych Emili. Prawdopodobnie zarzucono produkcję dla jednostek ofensywnych typu Tygrys i Pantera. Emile mogły po modyfikacjach, przeistoczyć się w haubicoarmaty i podobnie jak amerykańskie M-12 być ciężką artylerią, wspierającą atak.
Emile mogły być znaczącym elementem pola walki, były jednak zbyt duże, ciężkie i powolne, ale miały ogromna siłę ognia i odległość strzału do 30 kilometrów. Ilość wyprodukowanych egzemplarzy stanowi najlepszy dowód na klęskę produkcyjną Niemiec tamtego czasu.



Dane techniczne
Załoga - 5 osób
Masa całkowita - 35-37 ton
Długość całkowita - 9,7 m
Długość kadłuba bez armaty - 7,7 m
Szerokość - 3,1 m
Wysokość - 2,7 m
Prześwit - 4,5 m
Pancerz - nadbudówka przód - 50mm
Pancerz - nadbudówka bok - 15 mm
Pancerz - nadbudówka tył - 15 mm
Pancerz - kadłub przód - 50 mm
Pancerz - kadłub bok - 30 mm
Pancerz - kadłub tył - 30 mm
Dno kadłuba - 15 mm
Opancerzenie jarzma armaty - 50mm

Armata - 12.8cm K 40 L/61
Zapas amunicji - 18 sztuk
Celownik - SflZF
Uzbrojenie małokalibrowe - 7.92mm MG 34 lub dwa pistolety maszynowe
Radio - FuG5

Silnik - Maybach HL116 o mocy 300 koni mechaniczbych przy 3300 obrotach na minutę
Skrzynia przekładniowa - 6-cio biegowa ZF-SSg 77
Zapas paliwa - 450 litrów
Prędkość maksymalna na drodze 16-25 km/godz.