Początkowo planowano nazwać samolot mianem Satan lub Mithras, ale ze względu na naciski rządu postanowiono dać mu mniej kontrowersyjna nazwę. 3 lipca 1959 roku wytwórnia McDonnell obchodziła jubileusz 20-lecia działalności i w tym dniu postanowiono nadać nowej maszynie F4H-1 oficjalną nazwę Phantom II. Pierwszy myśliwiec odrzutowy FH-1 Phantom również pochodził z wytwórni McDonnell i na jego cześć nowa maszyna dostała takie samo miano. Ze względu na małą liczbę wyprodukowanych egzemplarzy samolotu FH-1 i jego krótka służbę jego nazwa została niejako zapomniana, dlatego Phantom II częściej jest nazywany po prostu Phantomem.

Równie słynny jak sam samolot jest jego emblemat przedstawiający ducha nazywanego The Spook (ang. potocznie duch). Twórcą postaci jest Anthony „Tony” Wong grafik zatrudniony w wytwórni McDonnell Douglas, który zaprojektował symbol jako naszywkę na rękaw kombinezonów latających na Phantomach pilotów. Nazwa „Spook” została nadana przez pilotów jednej z jednostek stacjonujących w bazie lotniczej MacDill na Florydzie, 12. Taktycznego Skrzydła Myśliwskiego lub 4453. Skrzydła Szkolenia Załóg Bojowych. Emblemat duszka stał się wszechobecny pojawiając się na przedmiotach powiązanych z samolotami F-4 Phantom. Niejednokrotnie postać ulegała modyfikacjom stroju dostosowując się do lokalnej tradycji krajów wykorzystujących myśliwiec np. brytyjski „Spook” był ubrany w melonik i palił fajkę.

Prace nad projektem samolotu rozpoczęto w 1953 r., a prototyp oblatano 1958-05-27. Początkowo miał to być myśliwiec przechwytujący "na każdą pogodę", charakteryzujący się dużym promieniem działania. Przy projektowaniu uwzględniono możliwość budowy wersji pokładowej - stąd 2 silniki i składane końcówki skrzydeł. W wersjach lądowych załogę stanowi 2 pilotów, w pokłądowych - pilot i operator wyposażenia. Produkcję seryjną podjęto w 1961 r. Początkowo samoloty dla US Navy nosiły oznaczenie F-4H-1, dla USAF - F-110; po przyjęciu nowego systemu oznaczeń samolot oznaczono F-4. Samoloty Phantom należą do najczęściej spotykanych w państwach NATO. Eksploatowane są w USA, RFN, Wielkiej Brytanii, Hiszpanii, Iranie, Korei Płd, Izraelu, Grecji, Japonii i Turcji. Były też produkowane na licencji w Wielkiej Brytanii i Japonii. Ogółem opracowano i produkowano 22 wersje tego samolotu. Phantomy brały udział w kilku lokalnych wojnach i konfliktach - w Wietnamie, na Bliskim Wschodzie (Izrael-Egipt, Syria, Jordania), w wojnie irańsko-irackiej oraz przy aneksji Cypru Płn przez Turcję. Pod względem liczby wyprodukowanych samolotów Phantom zdecydowanie przoduje wśród innych samolotów myśliwskich. Łącznie wyprodukowano 5145 samolotów.

W celu zaprezentowania swojego nowego myśliwca już w fazie rozwojowej Phantoma US Navy podjęła serią lotów, których celem było bicie rekordów:

Operacja Top Flight — 6 grudnia 1959 druga maszyna prototypowa XF4H-1 podjęła próbę wzbicia się na maksymalny pułap osiągając 30 040 m. Poprzedni rekord wynosił 28 852 m i został ustanowiony przez radziecki doświadczalny T-43-1. Pilotowany przez komandora porucznika Lawrence'a E. Flinta Jr. Phantom został rozpędzony do prędkości 2,5 Ma w locie poziomym na pułapie 14 330 metrów, a następnie pod kątem 45 stopni wzbił się na 27 430 m. Po osiągnięciu tej wysokości pilot wyłączył silniki pozwalając maszynie wzbić się na rekordowy pułap. Po zakończeniu bicia rekordu maszyna szybując opadła do poziomu 21 300 m, na którym pilot ponownie uruchomił silniki powracając do normalnego lotu.
5 września 1960 prototyp oznaczony jako F4H-1 osiągnął średnia prędkość 1958,16 km/h w locie po okręgu na dystansie 500 kilometrów.
McDonnell Douglas F-4 Phantom II

25 września 1960 ta sama maszyna F4H-1 osiągnęła prędkość średnią 2237,26 km/h w locie po okręgu na dystansie 100 kilometrów.
Operacja LANA — w celu uczczenia 50 rocznicy lotnictwa morskiego (L to rzymska liczba 50 natomiast ANA jest skrótem od Anniversary of Naval Aviation – rocznica lotnictwa morskiego) 24 maja 1961 samoloty Phantom przeleciały przez całą szerokość Stanów Zjednoczonych w ciągu niespełna 3 godzin kilkukrotnie tankując w powietrzu. Najszybciej trasę z Los Angeles do Nowego Jorku pokonał Phantom pilotowany przez porucznika Richarda Gordona z nawigatorem Bobbiem Longiem, który osiągając prędkość średnią 1400,28 km/h ukończył lot w 2 godziny i 47 minut. Obaj członkowie załogi zostali w 1961 uhonorowani za ten wyczyn nagrodą Bendix Trophy.
Operacja Sageburner — 28 sierpnia 1961 samolot F-4 Phantom osiągnął średnią prędkość 1452,826 km/h na dystansie 4,83 km (3 mil) lecąc przez cały czas na pułapie poniżej 40 m. Podczas pierwszej próby bicia tego rekordu, która pojęto 18 maja 1961 zginął komandor porucznik marynarki J.L. Felsman, gdy na skutek awarii jego maszyna rozpadła się w locie.
Operacja Skyburner — 22 grudnia 1961 zmodyfikowany Phantom ze specjalną instalacja paliwową z wtryskiem mieszanki metanolu i wody ustanowił rekord prędkości osiągając 2585,086 km/h.
5 grudnia 1961 inny Phantom ustanowił rekord lotu ciągłego na pułapie 20 252,1 m.
Operacja High Jump — na początku 1962 ustanowiono serię rekordów wzlotu na zadany pułap w jak najkrótszym czasie. Osiągnięte przez Phantoma wartości to: 34,523 sekundy na 3 000 metrów, 48,787 sekundy na 6000 metrów, 61,629 sekundy na 9000 metrów, 77,156 sekundy na 12 000 metrów, 114,548 sekundy na 15 000 metrów, 178,5 sekundy na 20 000 metrów, 230,44 sekundy na 25 000 metrów i 371,43 sekundy na 30 000 metrów. Podczas ostatniej próby Phantom osiągnął około 30 480 m, ale rekord ten nie został oficjalnie uznany.
Ostatecznie na samolotach Phantom pobito 16 rekordów świata i za wyjątkiem operacji Skyburner wszystkie pozostałe ustanowiono na niezmodyfikowanych seryjnych maszynach. Pięć z rekordów prędkości pozostało niepobitymi, aż do pojawienia sie w 1975 ciężkiego myśliwca przewagi powietrznej F-15 Eagle.

Pierwszą jednostką amerykańskiej marynarki wojennej wyposażoną w myśliwce Phantom była eskadra VF-121 Peacemakers, która 30 grudnia 1960 rozpoczęła użytkowanie pierwszej wersji samolotów F4H-1F (F-4A). Pierwszym użytkownikiem wersji myśliwsko-bombowej F4H-1 (F-4B) była stacjonująca w Bazie Lotniczej Marynarki Oceana (Naval Air Station Oceana) eskadra VF-74 Be-devilers, która otrzymała samoloty 8 lipca 1961 roku. Piloci tej jednostki prowadzili testy kwalifikacyjne do lądowania na lotniskowcach, a w okresie od sierpnia 1962 do marca 1963 zostali jako pierwsi przebazowani na pokład lotniskowca USS „Forrestal”. Drugą eskadrą wchodzącą w skład amerykańskiej floty atlantyckiej, wyposażoną w Phantomy F-4B była eskadra VF-102 Diamondbacks, która rozpoczęła testy operacyjne na pokładzie lotniskowca „Enterprise”. Jako pierwsza we flocie Pacyfiku samoloty F-4B otrzymała eskadra VF-114 Aardvarks bazująca na pokładzie USS „Kitty Hawk”.



Zalety: Największą zaletą Phantomów w manewrowych walkach powietrznych na krótkich dystansach jest duża moc silników, która umożliwiała doświadczonemu pilotowi włączanie się i wyłączanie z walki w dowolnym momencie.

Wady: maszyna podczas wykonywania ciasnych zakrętów ma tendencję do wpadania w niemożliwy do wyprowadzenia korkociąg ze względu na niekorzystne zjawisko rewersu lotek, dlatego w 1972 samoloty w wersji F-4E wyposażono w skrzydła ze skrzelami znacznie poprawiającymi ich zdolności manewrowe przy dużych kątach natarcia jednak kosztem prędkości maksymalnej. Poważną wadą Phantomów były silniki odrzutowe J79, które generowały bardzo duże ilości czarnego dymu, co ułatwiało zauważenie maszyn nawet z dużej odległości i stanowiło poważną niedogodność zwłaszcza w porównaniu z trudniej zauważalnymi mniejszymi maszynami przeciwnika. Emisję dymu można było ograniczyć poprzez włączenie dopalacza, ale wtedy znacznie wzrastało zużycie paliwa. Największą słabością samolotów F-4 Phantom był jednak brak wbudowanego uzbrojenia strzeleckiego. Brak wbudowanego uzbrojenia strzeleckiego został definitywnie rozwiązany poprzez zainstalowanie w kadłubie wersji F-4E działka Vulcan



Wielozadaniowy samolot myśliwski. Dwusilnikowy, jednomiejscowy dolnopłat.
Skrzydło
Skos 45 (w 25% cięciwy); konstrukcja dzwudźwigarowa, metalowa; końcówki składane.
Kadłub
Konstrukcja półskorupowa, metalowa; fotele wyrzucane Martin Baker Mk-5.
Usterzenie
Usterzenie poziome płytowe o silnym wzniosie ujemnym; konstrukcja usterzeń wielodźwigarowa, metalowa.
Podwozie
Podwozie trójpodporowe, z golenią przednią.Chowane hydraulicznie, amortyzacja olejowo-powietrzna; hydrauliczne hamulce tarczowe; hak do lin hamujących w wersjach pokładowych.
Napęd
Dwa silniki odrzutowe; typ zależny od wersji.
Uzbrojenie
Działko M-61A1 "Vulcan" (kal. 20 mm) - tylko w wersjach F-4E, F-4EJ, F-4F, w pozostałych wyłącznie uzbrojenie rakietowe: AIM-7 Sparrow, AIM-9 Sidewinder, AGM-12 Bullpup, AGM-45 Shrike, AGM-65 Maverick, AGM-78 STARM,; bomby: M117, Mk80 oraz broń jądrową: B28, B43, B57 i B61.