Po podpisaniu traktatu wersalskiego w 1919 roku, na Zakłady Krupp nałożono zakaz produkcji wszelkiej broni poniżej 170 mm, natomiast zakłady Rheinmetall otrzymły zakaz produkcji wszelkiej broni powyżej 170 mm. Niemieccy planiści zdecydowali się zaprojektować nowy typ działa, zbudowanego specjalnie jako działo przeciwlotnicze, z dużą prędkością wylotową pocisku i z wysoką szybkostrzelnością. Pierwotne plany zakładały zbudowanie działa 75 mm, ale w czasie produkcji prototypu armia poprosiła o broń o większych możliwościach co spowodowało zmianę kalibru projektu na 88 mm. Oba zakłady tez otrzymały zakaz rozwijania broni artyleryjskiej. W wyniku tego, próbując ominąć te ograniczenia Krupp zawarł porozumienie ze szwedzkim Boforsem w 1921 roku, na podstawie którego Bofors otrzymał prawa do wszelkich projektów artyleryjskich Krupp'a, a w zamian Bofors udostępniał jego inżynierom powierzchnie zakładową do pracy. Tam też powstało działo słynne 88 mm Flat 18 oraz późniejszy 88 mm Flak 36, powszechnie używane przez armię niemiecką w czasie II Wojny Światowej. Flat 18 nazwano tak, aby wprowadzić w błąd, że jest to to samo działo, co K-Flak 17 i tym samym ominąć restrykcje alianckie.



Ocena
Armata Flak "88" była niezwykle skuteczną bronią, ale jej legendarny status przesłaniają niektóre ważne taktyczne słabości tej broni. Po pierwsze, wyprodukowano stosunkowo niewiele egzemplarzy "88" i na polu bitwy nie pojawiały się one często. Wojska niemieckie miały znacznie więcej dział przeciwpancernych kalibru 37, 50 i 75 mm, wiele z relacji i wspomnień z tego okresu, szczególnie ze strony żołnierzy alianckich, myli się po prostu z identyfikacją tego działa. Częstym przykładem jest przypisane go czołgowi PzKpfw V "Pantera" choć był on wyposażony w armatę 75 mm.
Po drugie, "88" była bardzo dużą bronią, trudną nie tylko do transportu, ale i do zakamuflowania w warunkach bojowych. W sytuacjach, w których walka z czołgami wymagała szybkiego przemieszczania się z miejsca na miejsce stanowiło to duży problem. Dodatkowo, pod koniec wojny, kiedy alianci mieli praktycznie całkowite panowanie w powietrzu, transport tych dużych armat był bardzo trudny.



Dane techniczne
Obsługa: 9 osób
Kaliber: 88 mm
Szybkość początkowa: 718 m/s
Donośność pionowa teoretyczna: do 6263 m
Kąt ostrzału w płaszczyźnie poziomej 360o
Kąt ostrzału w płaszczyźnie pionowej: +70o