Operacja Iraqi Freedom

Pierwsza wojna w Iraku wybuchła w roku 1991 - przyczyną jej wybuchu było zajęcie przez wojska tego kraju sąsiedniego Kuwejtu. Druga wojna wybuchła zaś ze względu na (niepotwierdzone do dnia dzisiejszego) informacje wywiadowcze sugerujące jakoby wojska Saddama Husajna były w posiadaniu broni masowej zagłady.
Oprócz informacji wywiadowczych podstawą do rozpoczęcia działań zbrojnych był atak z 11 września 2001 roku (rozpoczęta po nim wojna z terroryzmem), udana wojna w Afganistanie i rezolucja ONZ nr 1441 (a dokładniej punkt 13 tej rezolucji na który powoływali się Amerykanie - mówił on o poważnych konsekwencjach grożących Irakowi, jeżeli w ciągu 30 dni nie zastosuje się do poprzednich rezolucji ONZ i nie wpuści obserwatorów [z pełnym dostępem do wszystkich obiektów na terenie Iraku] mających za zadanie stwierdzenie obecności broni masowej zagłady). Z argumentacją USA nie zgodzili się trzej członkowie ONZ (Francja, Chiny i Rosja), powołując się na 42 artykuł Karty Narodów Zjednoczonych.
Bardzo ważnym powodem wojny były również bogactwa naturalne Iraku, a dokładniej mówiąc czarne złoto - ropa. Pola naftowe, a dokładniej ich zabezpieczenie znalazło się na liście najważniejszych celów tego ataku. Znalazło się tam również takie działania jak: pomoc humanitarna, likwidacja reżimu Saddama Husajna i partii Baas, zdobycie i zabezpieczenie broni masowego rażenia, zdobycie informacji na temat międzynarodowych powiązań terrorystycznych, oraz realizacja rezolucji ONZ nr 1441.

Chronologia:
2002 - 20.03.2003 - Stany Zjednoczone przygotowując się do drugiej wojny w Iraku, prowadzą intensywną propagandę jakoby w posiadaniu armii irackiej znajdowała się broń masowego rażenia. Był to czas zbierania przez Amerykanów sojuszników. Pod groźbą bliskiego wybuchu wojny Husajn zgodził się na powrót inspektorów ONZ, których wizyta nie potwierdziła obecności broni masowej zagłady. 20.03.2003 - O godzinie 21:34 dnia 19.03.2003 (czasu Amerykańskiego), a o 5:34 lokalnego czasu w Bagdadzie wojska Amerykańskie i Brytyjskie, a dokładniej lotnictwo rozpoczęło nalot na wybrane cele na terenie Iraku (naloty miały na celu zniszczenie broni masowej zagłady, oraz rozbrojenie wszelkich sił Irackich. Nalotom przewodniczyły trudno wykrywalne samoloty F-117 z 8th Fighter Squadron. Następnego dnia na tereny Iraku wkroczyły wojska lądowe, w skład których wchodziły armie takich państw jak: Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, Polska i Australia. Wojska lądowe z morza wspierane były przez Danie i Hiszpanię, a od północy przez kurdyjskich rebeliantów, którzy zdobyli miasto Mosul.9.04.2003 - Wojska koalicji zdobywają Bagdad, a rozradowany tłum niszczy wszystkie pamiątki po byłym dyktatorze.

14.04.2003 - Wojska amerykańskie zajmują ostatni ważny bastion w Iraku. 26 dnia wojny miasto Tikrit dostaje się we władanie sił koalicji.

1.05.2003 - Prezydent Bush oficjalnie ogłasza zakończenie wojny. Od tej chwili Irak podzielony jest na 4 strefy stabilizacyjne/okupacyjne. Dwoma z nich dowodzą żołnierze amerykańscy, jedną brytyjscy i jedną wojska międzynarodowe, pod polskim przywództwem.
Podsumowanie:
Działania wojenne jako takie można uznać w 100% za zakończone pełnym sukcesem. Zajęcie najważniejszych miast Irackich zajęło wojskom koalicji jedynie 28 dni, udało się też maksymalnie zminimalizować straty własne, jak również straty wśród ludności cywilnej. Armia Iracka, mimo iż liczniejsza, była gorzej wyposażona i (z wyjątkiem Gwardii Republikańskiej) gorzej wyszkolona, również po doświadczeniach z 1991 roku nie stawiała zbyt zaciętego oporu (większość żołnierzy poddawała się nadchodzącym siłom koalicji ) Mimo oficjalnego zakończenia wojny w 2003 roku, walki w Iraku trwają, aż po dzień dzisiejszy. Praktycznie nie ma dnia bez zamachu bombowego, w którym by ktoś nie ucierpiał (zwłaszcza ludność cywilna, która głównie jest w nich poszkodowana). Od dnia zakończenia wojny Amerykanie ponieśli większe straty niż w czasie jej trwania. W czasie wojny jak i okupacji Iraku życie straciło również wielu dziennikarzy (była to wojna bardzo dobrze udokumentowana ze względu na wolność mediów. Dziennikarze nie opuszczali żołnierzy i znajdowali się nieraz na pierwszych liniach frontu, uwieczniając wszystko). Od rozpoczęcia wojny w Iraku zginęło około 3533 żołnierzy amerykańskich, 279 sił koalicji i 25814 cywili Irackich.

Skutki wojny:
- zaraz po zakończeniu działań wojennych zapanowało całkowite bezprawie, wykorzystane głównie przez rabusiów (skradziono wówczas , większość z bezcennych skarbów narodowych, w większości później odzyskanych przez FBI).
- liczne zniszczenia w bezcennych zabytkach narodowych spowodowane działaniami wojennymi (np. zniszczenia na wykopaliskach w Babilonie, czy zniszczenie całego archiwum otomańskiego).
- liczne zamachy terrorystyczne wymierzone w wojska koalicji, policję i armię iracką, oraz w ludność cywilną.
- wprowadzenie demokracji (Rada Zarządzająca, oraz tymczasowa konstytucja, demokratyczne wybory).
- powołanie do życia wyszkolenie i przekazanie częściowej odpowiedzialności policjantom i żołnierzom irackim.
- porażka jeżeli chodzi o znalezienie broni masowej zagłady, czy dowodów na współpracę terroru Saddama Husajna z Al-Kaidą.
- aresztowanie, bądź zabicie większości współpracowników Husajna tworzących „talię kart".

Osiągnięcia sił koalicji w czasie okupacji:
22.07.2003 - Siły koalicji zabijają synów i wnuka Saddama Husajna.
13.12.2003 - Niedaleko Tikritu zostaje ujęty były dyktator.
1.03.2004 - Tymczasowa konstytucja przyjęta przez Radę Zarządzającą.
5.11.2006 - Wykonanie wyroku śmierci na Saddamie Husajnie.



Siły i sprzęt:
Siły międzynarodowe liczyły ok. 250 tyś. żołnierzy amerykańskich, 45 tyś. brytyjskich, 2 tyś. australijskich, 300 duńskich i 194 polskich (Grupa Reagowania Operacyjno Manewrowego GROM i oddział do usuwania skażeń chemicznych z Brodnicy). Oprócz tego siły te były wspierane przez kurdyjskich partyzantów w liczbie ok. 50 tyś.
Głównym sprzętem wykorzystywanym przez siły koalicji były:
- lotnictwo: F-15 Eagle, F-117 Night Hawk, A-10 Thunderbolt, AH-64D Longbow (Apache), UH-60 Black Hawk, OH-58 Kiowa.
- wojska pancerne: M1A2 Abrams, Challenger 2
- piechota: Humvee, M2 Bradley
Wojska irackie liczyły natomiast:
- regularna armia iracka - 280 - 350 tyś. słabo wyszkolonych i wyposażonych żołnierzy.
- Gwardia Republikańska - 50 - 80 tyś. doborowych żołnierzy.
Głównym wyposażeniem pancernym wojsk Saddama były przestarzałe i niemające szans w starciu ze sprzętem koalicji czołgi T-72 (był to najlepszy element armii). Lotnictwo w ogóle nie miało nawet szansy wzbić się w powietrze.

Opracowane na podstawie materiałów z GlobalSecurity