Ciężkie samobieżne działo przeciwpancerne ISU-152 zostało zbudowane na podwoziu czołgu IS-2 ( Iosif Stalin ) w Zakładach Kirowskich w Czelabińsku. Było modernizacją działa pancernego SU-152 i miały pełnić podwójną rolę, niszczyciela czołgów oraz ciężkiego działa szturmowego. Jego armata posiadała szybkostrzelność 2- 3 strzałów na minutę, maksymalną donośność 12 200 metrów, jednak najczęściej strzelano na odległość strzału bezwzględnego, do 3800m.
Taktyka użycia ISU-152 była podobna była do stosowanej przez formacje czołgów ciężkich, czyli wspomaganie operacji ofensywnych z dużego dystansu, odpieranie kontrataków oraz niekiedy prowadzenie ostrzału jak klasyczna artyleria.
Działa te miały identyczne zastosowanie co ich niemieckie odpowiedniki- Selbstfahrlafette L-61 Sturer Emil, lub Ferdinandy, jakkolwiek Niemcy nie przewidywali użycia swoich dział w roli artylerii zmechanizowanej. Pierwsza partia dział została zeszła z taśm montażowych pod koniec 1943 roku, zaś do boju ISU-152 weszły wiosną 1944 r. Do zakończenia II wojny światowej w pojazdy te uzbrojono 56 pułków artylerii samobieżnej, wyłącznie gwardyjskich. Każdy pułk (Otdielnyj Tjażiełyj Samochodno-Artilieryjskij Polk - Samodzielny Pułk Artylerii Samobieżnej) miał po 21 dział ISU-152 lub, niemal bliźniaczych, różniących się w zasadzie tylko armatą - 122 mm A-19, ISU-122 (4 baterie po 5 dział i 1 dowódczy); czasami pułki złożone były z pojazdów obu typów.



Oddziały te stanowiły odwód sowieckiego Naczelnego Dowództwa i działały pojedynczo - pierwsza większa jednostka była utworzona dopiero w marcu 1945 r. i był to 66-ta Gwardyjska Brygada Artylerii Samobieżnej (złożona z 3 pułków; w sumie 1804 żołnierzy, 65 dział ISU-122 i 3 SU-76). Do końca wojny Rosjanie wyprodukowali 1000 tych dział, zwanych potocznie "kotojebce".
Taktyka użycia podobna była do stosowanej przez formacje czołgów ciężkich: wspomaganie operacji ofensywnych z dużego dystansu, odpieranie kontrataków oraz niekiedy prowadzenie ostrzału jak klasyczna artyleria. Działa ISU nie nadawały się do walki na małe odległości, jako pojazdy zbyt powolne i wrażliwe na ostrzał z flanki. Najbardziej efektywne były w zwalczaniu czołgów (z 1000 m pocisk przebijał pancerz grubości 120 mm), a także w walkach ulicznych. Dział ISU Sowieci użyli po raz pierwszy podczas operacji "Bagration" latem 1944 roku (14 pułków). Pojazdy te były jednymi z nielicznych groźnych przeciwników niemieckich czołgów ciężkich Tiger i średnich Panther. Uczestniczyły także w oblężeniu Berlina w 1945 oraz najazdu na Budapeszt w 1968.



Ocena
ISU-152 okazało się bardzo przydatne jako niszczyciel czołgów, jego pocisk przeciwbetonowy mógł dosłownie rozerwać każdy czołg, nawet Tygrysa, było to działo bezpośredniego wsparcia piechoty. Wadą tego działa była zbyt mała ilość zabieranej amunicji (do 20 pocisków), co wiązało się z brakiem przedziału amunicyjnego we wnętrzu pojazdu. Dlatego też, działom tym musiały towarzyszyć transportery z amunicją, które były wrażliwe na ogień nieprzyjaciela. To też przyczyniło się do redukowania działań samych ISU. Działa te nie nadawały się do walki na małe odległości, jako pojazdy zbyt powolne i wrażliwe na ostrzał szczególnie boczny.

Dane techniczne
Załoga 5 ludzi (dowódca, mechanik-kierowca, celowniczy, 2 ładowniczych)
Wymiary: dług. całkowita 9,05 m (kadłuba 6,8 m), szer. 3,0 m,
wys. 2,48 m
Ciężar: 46 t
Pancerz: 20 - 90 mm
Silnik: wysokoprężny W-2-IS 12-cyl.
o mocy 520 KM
Prędkość: 35 km/h
Zasięg maksymalny: 220 km
Uzbrojenie: 1 armato-haubica kal. 152 mm ML-20S wz. 37,
1 wkm przeciw lotniczy DSzK kal. 12,7 mm
Zapas amunicji: 20 pocisków
Uzbrojenie załogi: pistolety maszynowe PPS lub PPSz i granaty F1
Przyrządy celownicze i obserwacyjne: celownik panoramiczny, celownik teleskopowy ST-10, 3 peryskopy obserwacyjne MK-4, 3 szczeliny obserwacyjne.
Instalacja elektryczna: jednoprzewodowa 12/24V.
Łączność: radiostacja 10RF lub 10RK, wewnętrzna - telefon TPU-4 lub TPU-4 bis F.
Pokonywane przeszkody: wzniesienia: 36°, rowy o szerokości 250-270 cm, ściany o wysokości 100-120 cm, brody o głębokości 130-150 cm