W momencie projektu i produkcji obie strony, Rosja i Niemcy na tyle już się poznały, że były w stanie podpatrzeć sobie projekty. Rosjanie budowali ISU-152, SU-100, Niemcy zaś Stugi i Jagdpanzery. Można dodać, tytułem wstępu, iż Rosjanie głęboko infiltrowali nie tylko swojego śmiertelnego wroga, ale i ukochanych sprzymierzeńców.
Zaczęło się w grudniu 1942, kiedy niemiecki Waffenamt (Urząd Uzbrojenia) złożył zamówienie na nowy niszczyciel czołgów, po Stug-u. Maszyna generalnie miała być z założenia większa i lepsza. Przedni pancerz miał mieć 10 cm grubości, z armatą 75mm Pak 42 L/70, tak jak w Panterze. Pojazd miał mieć niską sylwetkę, a główne uzbrojenie zamontowane w nadbudówce. Dostał nazwę Sturmgeschutz neuer Art mit 7.5cm PaK L/48 auf Fahrgestell PzKpfw IV (Sd.Kfz.162), lub w skrócie Jagdpanzer E 39, lecz powszechnie nazywano go po prostu Jagdpanzer IV.
Prace nad jego projektem prowadziła firma Vogtlandische Maschinefabrik AG (Vomag) w Plauen. Prace projektowe rozpoczęły się na początku 1943, a zakończyły 13 maja 1943 r. Pierwszym seryjnie produkowanym modelem tego działa (od stycznia do listopada 1944) był Jagdpanzer IV/48, który nie był uzbrojony w pierwotnie planowaną dla tego modelu armatę KwK 42, lecz w 75 mm KwK 40 L/48, taką samą, jak w PzKpfW IV Ausf. J i Stug. III Ausf. G . W sumie wyprodukowano od 769 do 784 dział Panzerjager IV tego typu.W sierpniu 1944 roku weszły do produkcji dwa nowe warianty pojazdu- Jagdpanzer IV/70(V)Sdkfz.162/1 produkowany w zakładach Vomag i Jagdpanzer IV/70(A) Sdkfz.162/1 produkowany w zakładach Alkett, obydwa w końcu uzbrojone w KwK 75mm L/70. Od sierpnia 1944 do marca/ kwietnia 1945 wyprodukowano 930/940 Jagdpanzer IV/70(V), i tylko 278 Jagdpanzer IV /70(A).
W późniejszym czasie zastosowano kilka poprawek, oprócz zwiększenia grubości pancerza, usunięto z lufy armaty hamulec wylotowy, jeden z karabinów itp. Wiele pojazdów zostało także pokrytych Zimmeritem.
W sierpniu 1944 roku Hitler zarządził, że produkcja PzKpfW IV miała zostać wstrzymana pod koniec roku i zamiast niego miano uruchomić masową produkcję Jagdpanzer IV w wysokości 800 pojazdów miesięcznie. Produkcja PzKpfw IV nie została jednak zatrzymana i pozostał on w produkcji aż do marca 1945. Największym przeciwnikiem Jagdpanzer IV, tak jak i innych dział samobieżnych, był Generalny Inspektor Panzertrupen i zarazem ich twórca- Heinz Guderian. Przestrzegał on przed marnotrawieniem mocy produkcyjnych i deficytowych surowców na produkcję nowego działa. Według niego Stug III, był wystarczająco dobrą bronią, zdolną poradzić sobie z nawałą radzieckich czołgów. W rezultacie, Jagdpanzer IV został skierowany do produkcji, ale w znacznie wolniejszym tempie, niż to, jakie pierwotnie dla niego zakładano. Swój chrzest bojowy pojazdy te przeszły na froncie włoskim w ramach dywizji spadochronowo- pancernej "Hermann Goring". Niszczyciele czołgów typu Jagdpanzer IV przydzielano do jednostek zmechanizowanych (w tym Dywizji Grenadierów Pancernych) od 17 marca 1944 roku. Pierwsze działania bojowe pojazdy podjęły we Włoszech w ramach Dywizji Spadochronowo-Pancernej "Hermann Göring", następnie na froncie wschodnim, w ramach 4. i 5. Dywizji Pancernej. Tuż przed aliancką inwazją w Normandii 62 takie pojazdy znalazły się w stacjonujących tam dywizjach niemieckich. Największą ich ilość (137 sztuk) użyto podczas ofensywy w Ardenach.
Najbardziej znaczącym i cenionym asem pancernym, który walczył w Jagdpancerze IV był SS-Oberscharfuehrer Roy, z 12-stej dywizji pancernej SS Hitlerjugend. który zaliczył 36 śmiertelnych trafień czołgów, od D-day do ofensywy w Ardenach. Końca wojny doczekało w sumie około 285 pojazdów.



Ocena
Jagdpanzer IV ze swoją niską sylwetką, dobrą mobilnością i siłą ognia, był lubiany przez swoje załogi. Był trudnym celem i niebezpiecznym przeciwnikiem, szczególnie sprawdzał się w defensywie. Jego główna broń, armata L/70 75 mm, była w stanie rozwalić w pył wszystkie alianckie  czołgi z bezpiecznej odległości, oprócz JS-2. Jego jedynym problemem był brak obrotowej wieżyczki, który był zaletą w obronie, wadą w ataku. Konstrukcja czołgu była bardzo prosta, w porównaniu z każdym innym czołgiem, posiadającym wieżyczkę. Materiałochłonność dość średnia, szybkość produkcji wysoka. Jak to  zwykle w sytuacji Niemiec, wyprodukowano za mało tych modeli, aby mogły mieć znaczący wpływ na losy wojny. 



Dane techniczne
Załoga 4 (kierowca, dowódca, celowniczy, ładowniczy)
Silnik 1 silnik gaźnikowy, 12-cylindrowy Maybach HL120 TRM o mocy 300 KM (221 kW) przy 3000 obr./min.
Transmisja mechaniczna
Poj. zb. paliwa 470 l
Pancerz grubość: 10 – 80 mm
Długość 6,85 m
Szerokość 3,17 m
Wysokość 1,85 m
Masa 25 000 kg (bojowa)
Moc jedn. 12,5 KM/t
Osiągi
Prędkość 40 km/h (po drodze)
18 km/h (w terenie)
Zasięg 210 km (po drodze)
130 km (w terenie)
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) 1,00 m
Rowy (szer.) 2,20 m
Ściany (wys.) 0,60 m

Uzbrojenie
1 armata 75mm PaK 39 L/48 kal. 75 mm
1 lub 2 karabiny maszynowe MG 42 kal. 7,92 mm