Junkers Ju 87 Stuka, czyli Sturzkampfflugzeug był bombowcem nurkującym, dwuosobowy, jednosilnikowy, dolnopłat.
Największe doświadczenie w budowie tego rodzaju samolotów miały tam dwie wytwórnie: Ernsta Heinkla w Warnemuende i Hugo Junkersa w Dessau. Ta pierwsza zbudowała w 1931 r. pierwszy bombowiec nurkujący He 50 w układzie dwupłata dla zakamuflowanej jeszcze przed światem Luftwaffe, druga zdobyła cenne doświadczenie, budując w swojej szwedzkiej filii w 1928 r. samolot myśliwsko-szturmowy Junkers K 47 - dolnopłat - stosowany również do bombardowania z lotu nurkowego. Kiedy we wrześniu 1933 r. Reichsluftfahrtministerium (RLM) - Ministerstwo Lotnictwa Rzeszy ogłosiło konkurs na wyspecjalizowany nowoczesny samolot bombowy nurkujący, H. Junkers polecił opracowanie projektu konstrukcyjnego takiego samolotu inż. Hansowi Pohlmanowi. Projekt przewidywał budowę dwumiejscowego samolotu metalowego w układzie dolnopłata ze stałym podwoziem, napędzanego silnikiem rzędowym, uzbrojonego w 1 lub 2 karabiny maszynowe i bomby podczepiane pod kadłubem i skrzydłami. Latem 1934 r. przystąpiono do budowy prototypu.



Wojna w Hiszpanii pozwoliła przeprowadzić testy bojowe, ale siły powietrzne i przeciwlotnicze Republikanów były zbyt szczupłe, aby ujawniły się wszystkie wady nowego samolotu. W rezultacie po doświadczeniach hiszpańskich wprowadzono niewielkie poprawki. W wersji Ju 87B zastosowano silnik o większej mocy Jumo 211 (1 200 KM) i te samoloty produkowane były na masową skalę. Jeszcze przed wybuchem wojny uruchomiono produkcję wersji C, przeznaczonej do startów i lądowania na znajdującym się w budowie lotniskowcu Graf Zeppelin. Te samoloty były wyposażone m.in. w odrzucane podwozie, co było konieczne w przypadku wodowania. Na podstawie doświadczeń z eksploatacji wersji Ju 87B i R (identyczna z D, ale w miejsce bomb pod skrzydłami zainstalowano dodatkowe zbiorniki paliwa, aby zwiększyć zasięg) w 1941 roku ruszyła produkcja samolotów Ju 87D. Zmieniono w nich system chłodzenia, zainstalowano potężniejszy silnik Jumo 211J i potężniejsze uzbrojenie (4 karabiny maszynowe). Udźwig bomb wzrósł do 1800 kg. Pierwsze wersje Ju 87D-1 dotarły do jednostek Luftwaffe na wiosnę 1941 roku i w następnych miesiącach wchodziły do uzbrojenia następne warianty D. Najliczniej produkowany był szturmowiec D-3. Samolot w wersji D-4 wyposażony był w dwa pojemniki z 12 karabinami maszynowymi (po 6) MG-81. W wersji D-5, w miejsce karabinów maszynowych, w skrzydłach zainstalowano działka kal. 20 mm. Walki na froncie wschodnim, w czasie których Rosjanie wprowadzili dobrze opancerzone czołgi T-34 i KW-1, nakazały Luftwaffe wprowadzić do boju samoloty Ju 87G-1 przystosowane specjalnie do zwalczania celów opancerzonych. Pod skrzydłami zainstalowano dwa pojemniki, z których każdy zawierał działo BK (Flak 18) kal. 37 mm z ładownicą 6 pocisków. Rekord w walkach z radzieckimi oddziałami pancernymi ustanowił Hanz Ulrich Rudel, który w czasie 2 530 lotów zniszczył 519 radzieckich czołgów sam będąc wielokrotnie strącany. Ostatnia wersja Ju 87H przeznaczona była do celów treningowych. Do 1944 roku gdy zaprzestano produkcji Ju 87, skonstruowano 5 700 samolotów, które walczyły na wszystkich frontach w Europie i Afryce Północnej. Wersja Ju 87B-1 uzyskała duży rozgłos w kampanii wrześniowej 1939 r. w wojnie z Polską, gdzie w warunkach znacznej niemieckiej przewagi w powietrzu bombowce nurkujące odniosły liczne sukcesy. Łącznie wyprodukowano 803 samoloty Ju 87B-1, Samoloty tej wersji wyposażono w syrenę alarmową, zwaną trąbą jerychońską, montowaną na goleni podwozia i uruchamianą samoistnie wzmożonym przepływem powietrza podczas nurkowania. Syrena ta w czasie ataku w locie nurkowym ogłuszała i zastraszała przeciwnika, uniemożliwiając mu skuteczne użycie broni przeciwlotniczej. Efekt ten dodatkowo potęgowały, wydając przeraźliwy dźwięk, mocowane na bombach specjalne świstawki. Uzbrojenie samolotu Ju 87B-1 stanowiły 2, zamontowane w krawędziach natarcia skrzydeł, karabiny maszynowe MG 17 kal. 7,92 mm, ustawione zbieżnie w celu uzyskania skupienia pocisków w odległości 250 m. i 1 ruchomy karabin maszynowy MG 15 kal. 7,9 mm w tylnej kabinie strzelca oraz 1 bomba a masie 500 kg podwieszono na odchylonym zaczepie pod kadłubem albo 1 bomba o masie 250 kg pod kadłubem i 4 bomby o masie 50 kg, umieszczone po dwie na zaczepach pod skrzydłami.



Ocena
Samolot był konstrukcją bardzo udaną i podatną na rozmaite modyfikacje, a w okresie powstawania należał do najlepszych maszyn w swej klasie. Do wad, a jednocześnie zalet można zaliczyć wolną prędkość nalotu, wytrzymalość konstrukcji, niską wysokość ataku. Na początku wojny sprawdzał się w roli bombowca, następnie został przerobiony na niszczyciela czołgów. Jego główną wadą była prędkość, słaba manewrowość i brak dolnego strzelca.


Dane techniczne
Załoga 2 pilot i strzelec pokładowy
Rozpiętość 13,80 m
Długość 11,10 m
Wysokość 3,9 m
Powierzchnia nośna 31,90 m²
Masa
Własna 2710 kg
Startowa 4340 kg
Osiągi
Prędkość maksymalna 383 km/h na wysokości 4090 m
Prędkość wznoszenia na 2000 m 4 min 18 s
Pułap 8000 m
Zasięg 790 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
2 km MG 17 kal. 7,9 mm, 1 km MG 15 kal. 7,9
500 kg bomb