Początków KSK (Das Kommando Spezialkräfte der Bundeswehr) należy szukać w istniejących od 1990 roku w Bundeswehrze samodzielnych kompaniach dalekiego rozpoznania (Kommandokompanie). Na skutek zachodzących wkrótce na świecie zmian politycznych musiano ponownie przeanalizować dotychczasowe koncepcje użycia sił zbrojnych. Na skutek tego rozwiązano kompanie komandosów i na ich miejsce 20 września 1996 roku podjęto decyzję o utworzeniu KSK. Jednostka już 1 kwietnia 1997 roku została włączona w skład sił reagowania kryzysowego (Krisen Reaktion Kraefte). Na miejsce stacjonowania jednostki wybrano szwarcwaldzki garnizon Calw. Do zadań spoczywających na barkach żołnierzy KSK należą m.in.: zapewnienie ochrony znajdującym się na obszarze konfliktu jednostkom niemieckim oraz vip-om, ratowanie i ewakuacja obywateli zarówno Niemiec jak również innych wskazanych przez władze. Realizując postawione zadania jednostka może współdziałać z 26 i 31 Brygadą Powietrznodesantową oraz siłami aeromobilnymi 4 Dywizji.

Organizacyjnie KSK składa się z:
•sztabu,
•kompanii dowodzenia,
•kompanii dalekiego rozpoznania (Fernspahekompanie),
•1, 2, 3, 4 kompanii komandosów (Kommandokompanie),
•centrum badawczo-szkoleniowego



Kompania dalekiego rozpoznania ma za zadanie zapewnienia informacji rozpoznawczej dla pozostałych pododdziałów oraz opanowania ważnych punktów terenowych. Liczy 100 żołnierzy i jest podzielona na dwa plutony - pierwszy wspiera podczas operacji bojowych plutony komandosów, drugi prowadzi działania rozpoznawcze.

Kompanie komandosów liczą po 80 ludzi i składają się z drużyny dowodzenia i 4 plutonów komandosów (Kommandozuege). Plutony w zależności od potrzeb mogą być dzielone na różne sposoby. Każdy z plutonów posiada także swoje specjalności. Pierwszy jest wyspecjalizowany w skrytym przenikaniu na tyły wroga drogą lądową, drugi prowadzi operacje powietrznodesantowe, trzeci przenika we wskazany obszar drogą morską natomiast czwarty wyspecjalizowany jest w przenikaniu w trudnym terenie np. górzystym. Centrum badawcze oprócz odpowiedzialności za szkolenie wojsk pracuje wespół z pododdziałami bojowymi nad wypracowaniem nowych technik szkolenia i wykonywania zadań. W jego składzie znajduje się również specjalny pluton pionierów który ma za zadanie wsparcie działania komandosów. Z uwagi na specyfikę służby w jednostce służą przede wszystkim żołnierze zawodowi i kontraktowi. Nieliczni poborowi wykonują głównie zadania logistyczne i sztabowe. Cykl szkolenia komandosa obejmuje trzy lata i dzieli się na trzy fazy. Pierwsza trwająca zaledwie trzy miesiące obejmuje szkolenie ogólne dające podstawy do dalszego szkolenia. Druga , trwająca 9 miesięcy faza obejmuje już opanowanie zdecydowanie większych i bardziej specjalistycznych umiejętności. Trzecia faza to doskonalenie umiejętności w zespole.