Historia konstrukcji
Prace nad skonstruowaniem czołgu nowej generacji trwały dość długo. Początek jest datowany na 1978r. Brały w nich udział Francja i Niemcy. Później sama tylko Francja. Ostatecznie w połowie 1986r postanowiono wyprodukować 6 próbnych egzemplarzy. Nadano im nazwę Leclerc - na cześć francuskiego generała dowodzącego w II wojnie światowej jednostkami pancernymi (między innymi Czad, Trypolitania 1942). Nowy czołg pierwszy raz został zaprezentowany 15 stycznia 1987r. Jest on przedstawicielem 3 generacji pośredniej - należą do niej jeszcze Leopard 2 A5, M11A2 Abrams, Challenger 2, T-80 U, Typ 90. Wszystkie te wozy posiadają ogromne możliwości rozwoju dzięki zastosowaniu łatwo wymienialnych systemów modułowych.
W grudniu 1982 roku parlament francuski zatwierdził plan budowy nowego czołgu, który miał być następcą czołgów podstawowych AMX-30 i AMX-30 B2 znajdujących się na uzbrojeniu armii francuskiej. W dniu 30 stycznia 1986 roku ustalono, że czołg będzie oznaczony jako AMX-56 Leclerc.



Czołg AMX-56 Leclerc ma klasyczny układ – kierowca siedzi z przodu, niska wieża zajmuje centralną część kadłuba, z tyłu umieszczony jest silnik. Dowódca siedzi w wieży z lewej strony, celowniczy z prawej. W wieży przechowywane są 22 pociski do 120 mm armaty, dodatkowo 18 pocisków znajduje się w kadłubie. Do armaty można używać różnych pocisków. Armata ładowana jest automatycznie.
Przedział kierowania jest w Leclerc'u jest umieszczony z przodu, pośrodku jest dwumiejscowa wieża i przedział bojowy, przedział silnikowy z tyłu. Jak na razie standard. Kierowca czołgu może prowadzić obserwację przez 3 peryskopy. Dwa dzienne HL54 i jeden dzienno - nocny. Pomimo względnie małej przestrzeni wewnętrznej wnętrze czołgu zapewnia załodze wręcz komfortowe warunki. Stanowisko dowódcy i działonowego jest przygotowane na osoby o wzroście nawet 185-190cm (!), a kierowcy 175. W maszynie jest kilka zbiorników paliwa w różnych miejscach. Mieści się w nich 1225 litrów paliwa, co zapewnia zasięg 550 km. Dodatkowe beczki paliwa można zamontować z tyłu wozu - zwiększa to zasięg do 720 km. Skład i odporność pancerza są owiane tajemnicą, tak samo jak technologia produkcji. Można się jedynie domyślać, że pancerz jest spawany z płyt, pomiędzy którymi umieszczone są elementy ceramiczne. Leclerc'a charakteryzuje duża ruchliwość - co jest elementem kluczowym na współczesnym polu walki.


Silnik to wysokoprężny UD (Uni Diesel) V8X 1500 - chłodzony wodą. Pojemność skokowa 16,47 dm. Rozwija moc 1100kW przy 2500 obr/min., i max. moment obrotowy 4850 Nm przy 2000 obr/min. Zapewnia bardzo wysoki współczynnik mocy jednostkowej 20kW/t, czas rozpędzenia czołgu od 0-32km/h wynosi 5,5km/s. Pojazd posiada hydromechaniczny układ napędowy SM-500 o podwójnym doprowadzaniu mocy w postaci zintegrowanego bloku. Zawieszenie hydropneumatyczne spełnia jednocześnie rolę elementu sprężystego i tłumiącego - umożliwia ugięcia rzędu 400mm. Ekrany ochronne umieszczone z boku kadłuba, chronią układ przed pociskami a także stanowią dodatkową osłonę boków czołgu.

System kierowania ogniem może śledzić jednocześnie pięć ruchomych celów. Dla zwiększenia skuteczności strzelania wykorzystywany jest laser, termiczne kamery, komputer pokładowy przeliczający parametry poruszającego się czołgu względem ruchomego celu, wiatr, temperaturę powietrza itp.. Prawdopodobieństwo trafienia wynosi aż 95 %. Szybkostrzelność wynosi 10 pocisków na minutę. Komputer ponadto podaje dane dotyczące ilości pozostałych pocisków, paliwa, położenia czołgu.
Głównym "argumentem" Leclerc'a jest 120mm armata CN 120-26 z lufą o długości 52 kalibry, osłonięta stopem magnezu, który zapewnia równomierny rozkład temperatur (małe odkształcenia). W armacie nie zastosowano przedmuchiwacza - gazy usuwane są sprężonym powietrzem. Lufa dłuższa niż u konkurencji (RH 120 M1A1 i Leoparda 2) pozwala skutecznie strzelać z 4000m (!). Amunicję stanowią pociski APFSDS i HEAT. W 1989 r. w zakładach GIAT rozpoczęto opracowywanie pocisku OFL 120 FA - rdzeń wykonany z uranu (stosunek długości 20 :1), prędkość początkowa 1800m/s. Zasilanie zapewnia samoczynny zmechanizowany system. Przed ładowaniem armata ustawia się w położeniu 1,8 stopnia i po załadowaniu wraca do pozycji wyjściowej. Działonowy dysponuje niezależnie stabilizowanym w dwóch płaszczyznach optyczno - termowizyjnym celownikiem HL 60 firmy SAGEM. Jest on sprzężony z dalmierzem laserowym o zasięgu 8000m, kamerą termowizyjną (powiększenie 3x - 10x). Wykrycie celu w nocy jest możliwe z odległości 5000m a identyfikacja z 2000m (oczywiście w dobrych warunkach). System kierowania ogniem zapewnia trafienie zwykłym pociskiem podkalibrowym z 2000m, lub kumulacyjnym z 1500m, z prawdopodobieństwem trafienia 95%. SKO zapewnia szybkostrzelność 12strz/min podczas postoju oraz 6 strz/min, gdy pojazd jedzie z prędkością 36km/h i strzela do poruszających się celów. Uzbrojenie dodatkowe czołgu to 2 km - 12,7 i 7,62mm oraz system GALIX. Karabin M2HB-QCD (12,7) sprzężono z armatą, natomiast 7,62 zamontowano we włazie dowódcy - do obrony przeciwlotniczej.
Bardzo ciekawym elementem obrony czołgu jest system GALIX. W jego skład wchodzą 80mm wyrzutnie lufowe umieszczone w tyle wieży oraz granaty wystrzeliwane na odległość 30 - 50 m. Załadowane są: 4 x dymny, 3 x przeciwpiechotny granat obronny i 2 x wabik. Granaty dymne AFR-FUM VIR GALIX 13 wytwarzają zasłonę dymną w zakresie 120 stopni. Przeciwpiechotne granaty rozrywają się na 1000 dwu gramowych fragmentów mających prędkość początkową 1600 m/s. Tak więc istnieje niemal 100% szansy na trafienie siły żywej znajdującej się w promieniu 30 metrów od czołgu. Wabiki mają za zadanie zmylić przeciwpancerne pociski naprowadzane na podczerwień lub radiolokacyjnie. Wystrzelenie następuje w momencie wykrycia ataku lub odebrania sygnału o opromieniowaniu czołgu przez wiązką laserową. Czas reakcji systemu jest mniejszy niż 1 sekunda. System komputerowy monitorujący stan pojazdu kieruje ogniem i kieruje czołgiem (lub raczej pomaga w tym). W przypadku uszkodzenia załoga jest informowana syntetyzowanym sygnałem głosowym. Koszt elektroniki zainstalowanej w czołgu przekracza 30% jego wartości. Omawiany pojazd wyposażony jest w układ przeciwwybuchowy, przeciwpożarowy i zespołowy ABC. Czas reakcji układu przeciwwybuchowego i przeciwpożarowego to kilkadziesiąt milisekund.
Produkcję seryjną rozpoczęto w 1992 roku i do chwili obecnej wyprodukowano 796 czołgów AMX-56 Leclerc.



Leclerc wszedł do służby w armii francuskiej w 1992 za późno żeby wziąć udział w wojnie w zatoce. Czołg używany jest w armii francuskiej (408 sztuk) oraz w armii Zjednoczonych Emiratów Arabskich (388 sztuk), gdzie są podstawowymi czołgami pola walki.

15 czołgów Leclerc wzięło udział w akcji sił pokojowych w Kosowie.

W 2006 13 czołgów zostało skierowanych do południowego Libanu w ramach misji pokojowej oddziałów UNIFIL.

Dane taktyczno - techniczne:

Masa bojowa - 54 500 kg
Załoga - 3 ludzi
Długość kadłuba - 6880 mm
Szerokość bez osłon - 3700 mm
Prędkość maksymalna - 71 km/h
Zapas paliwa - 1625 l
Zasięg max - 720km
Uzbrojenie: 120mm gładkolufowa armata (CN-120-26)
Karabin maszynowy 7,62mm (plot.)
Karabin maszynowy 12,7 mm
Amunicja: 40x120mm
800x12,7mm
2000x7,62mm