M134 Minigun jest to wielolufowy karabin maszynowy skonstruowany w
systemie Gatlinga na potrzeby Armii USA w czasie wojny wietnamskiej (lata
60-te). Termin "mini" oznacza, że karabin zaopatrywany jest mniejszym kalibrem w
porówaniu do M61 Vulcan (20 mm). Stworzony został z myślą o ostrzeliwaniu wroga
schowanego w zaroślach, podczas lądowania helikopterów. Strzelanie z karabinów z
pojedyncza lufą powodowało częste przegrzewanie się lufy oraz zacięcia zamka.
Montowany był jako pokładowy karabin maszynowy montowany w drzwiach takich
helikopterów jak OH-6 Cayuse, OH-58 Kiowa, AH-1 Cobra, UH-1N czy H-60, H-3 oraz
z samolotów Douglas AC-47 ("Spooky"), AC-119 ("Shadow" i "Stinger") oraz AC-130
"Spectre" (później C-130 Hercules), H-53 (MH-53) oraz dzisiejsze H-60 (UH-60
Black Hawk/HH-60 Pave Hawk).
M134 Minigun to broń wyposażona w obrotowy blok luf oraz rotor napędzane
silnikiem elektrycznym, pneumatycznym lub hydraulicznym. Skonstruowano również
gazodynamiczną wersję XM133 w której blok luf napędzany był przy wykorzystaniu
gazów prochowych (tak więc nie była to broń napędowa), jednak XM133 nie został
wprowadzony do uzbrojenia. Lufy Miniguna ryglowane są poprzez obrót zamka. Po
zakończeniu strzelania blok luf oraz rotor wykonują jeden pełny obrót bez
oddawania strzałów aby usunąć naboje z komór nabojowych. Karabin maszynowy M134
zasilany jest standardowym natowskim nabojem karabinowym 7,62x51mm. Zasilanie
może odbywać się z rozsypnej taśmy amunicyjnej M13 lub przy wykorzystaniu
mechanizmu zasilania beztaśmowego. Jeśli broń zasilana jest z taśmy amunicyjnej
musi być wyposażona w donośnik MAU-56A lub MAU-201A. Zasilanie z mechanizmu
zasilania beztaśmowego umożliwia strzelanie z większą szybkostrzelnością niż
przy wykorzystaniu taśmy amunicyjnej, biorąc pod uwagę że taśma amunicyjna może
nie wytrzymać gwałtownego ruchu spowodowanego dużą szybkostrzelnością
teoretyczną. Minigun zazwyczaj strzela z szybkostrzelnością teoretyczną 4000
strzałów na minutę, jednak możliwe jest osiągnięcie szybkostrzelności
teoretycznej 6000 strzałów na minutę. Szybkostrzelność teoretyczna zależy od
mocy silnika napędzającego blok luf i rotor. Należy zaznaczyć że broń nie
uzyskuje natychmiast danej szybkostrzelności teoretycznej, lecz szybkostrzelność
toeretyczna rośnie wraz z rozpędzaniem bloku luf i rotora. M134 nie jest
wyposażony w mechaniczne przyrządy celownicze, celowanie odbywa się przy
wykorzystaniu przyrządów celowniczych śmigłowca, samolotu, pojazdu lub
stanowiska strzeleckiego na którym zamontowano broń.
Powstał w oparciu o działko M61 Vulcan (uproszczeno go i dostosowano do amunicji
7,62). Występuje wiele wersji różniących się przede wszystkim szybkostrzelnością
(do 6000 strz./min) i "napędem" (elektrycznym, hydraulicznym lub pneumatycznym).
Chłodzony jest powietrzem. Zasilany nabojem kalibru 7,62 x 51 mm NATO z
metalowej taśmy rozsypanej.
Na podstawie M134 Minigun skonstruowano odmianę XM 214 Microgun zasilaną
małokalibrowym nabojem pośrednim 5,56x45mm. Microgun jest lżejszy od Miniguna i
posiada większą szybkostrzelność teoretyczną która wynosi 10000 pocisków na
minutę, XM214 Microgun nie był jednak produkowany seryjnie.
XM214 Microgun to skonstruowany w firmie General Electrik w latach 70.
wielolufowy karabin maszynowy systemu Gatlinga zasilany małokalibrowym nabojem
pośrednim 5,56x45mm M193. Broń zasilana była z taśmy amunicyjnej. Obrót bloku
luf oraz rotora następował przy wykorzystaniu silnika elektrycznego o mocy 0,8KM
zasilanego z 24 voltowego akumulatora niklowo kadmowego. Silnik o mocy 0,8KM
umożliwiał strzelanie z szybkostrzelnością teoretyczną 3000 strzałów na minutę.
Broń mogła być również wyposażona w silniki elektryczne o mocy 0,75KM (2000
strzałów na minutę) oraz 1,5KM (6000 strzałów na minutę). Silnik o mocy 3,2KM
umożliwiał natomiast strzelanie z szybkostrzelnością teoretyczną 10000 strzałów
na minutę, jednak zasilanie taśmowe nie umożliwiało niezawodnego działania broni
podczas strzelania z tak dużą szybkostrzelnością teoretyczną. XM214 powstał jako
broń piechoty, dlatego też mógł być zamocowany na podstawie trójnożnej M122 lub
na podstawach słupkowych znajdujących się na pojazdach. Skonstruowano również
wersję przeznaczoną dla stanowisk strzeleckich stanowiących uzbrojenie samolotów
i śmigłowców. Karabin maszynowy XM214 Microgun nie został wprowadzony do
uzbrojenia oraz nie był produkowany seryjnie.
Miniguna można zobaczyć w takich filmach jak Predator (1987), Terminator 2:
Judgement Day (1991), Matrix (1999).
M134 charakteryzuje się bardzo dużą szybkostrzelnością teoretyczną oraz dobrą
niezawodnością, tak więc podobnie jak inne karabiny maszynowe systemu Gatlinga
jest udaną i dość popularną bronią lotniczą. Minigun nie zyskał natomiast dużej
popularności jako uzbrojenie pojazdów i jednostek plywających. Karabin maszynowy
M134 nie jest wykorzystywany jako indywidualna czy zespołowa broń piechoty ze
względu na sporą masę, zbyt dużą szybkostrzelność teoretyczną oraz zasilanie z
zewnętrznego źródła.
Dane techniczne:
nabój 7,62x51mm
zasada działania broń napędowa, zasilanie elektryczne
liczba luf 6
długość 800mm
masa 18,8kg bez taśmy nabojowej
zasilanie taśma nabojowa lub mechanizm zasilania beztaśmowego
szybkostrzelność teoretyczna od 4000 do 6000 strzałów na minutę