76 mm Gun Motor Carriage M18 – amerykański niszczyciel czołgów z okresu II wojny światowej. Był to najszybszy pojazd gąsienicowy z okresu II wojny światowej, jego popularna nazwa to "Hellcat" (ang., potocznie "złośliwa, wroga kobieta", "jędza", a także pseudonim komiksowej superbohaterki Hellcat). W grudniu 1941 amerykański "War Ordnance Department" (departament ds. uzbrojenia) ogłosił konkurs na nowy niszczyciel czołgów z zawieszeniem typu Christie, silnikiem Wright Continental R-975 i armatą 37 mm.
Już w czasie kampanii północnoafrykańskiej (Operacja Torch) zdecydowano na zmianę uzbrojenia na armatę 57 mm, a w czasie testów zwiększono jeszcze uzbrojenie główne kolejno na armaty 75 mm i 76 mm. Zdecydowano także porzucić oryginalnie zamówione podwodzie Christie na rzecz podwozia z drążkiem skrętnym. W lutym 1943 zdecydowano się na ostateczny projekt i produkcja tego pojazdu rozpoczęła się w lipcu tego roku. M18 wziął udział w walkach w Europie od 1944 i okazał się być znakomitym i udanym pojazdem, znakomicie nadającym się do ataków z zasadzki i szybkich rajdów na nieprzyjaciela, do czego świetnie pasowały jego niska sylwetka, wysoka prędkość i armata o dużej mocy. Był on w stanie zniszczyć praktycznie wszystkie niemieckie czołgi. W rękach dobrze wyszkolonej załogi stanowił on znakomite narzędzie do niszczenie czołgów nieprzyjaciela, na przykład 630. batalion niszczycieli czołgów w samym tylko lipcu 1944 zniszczył 53 Pantery, 15 dział pancernych i jednego Tygrysa tracąc przy tym tylko 17 własnych pojazdów. W odróżnieniu od M10 Wolverine, który powstał na bazie czołgu M4 Sherman, "Hellcat" został zaprojektowany od początku jako niszczyciel czołgów, z tego powodu był on mniejszy, ważył o połowę mniej od M10, był znacznie szybszy i był uzbrojony w lepszą armatę. Miał także przestronniejszy kadłub w którym mieściła się pięcioosobowa załoga i zapas amunicji do działa – 45 pocisków. Istniał tylko jeden wariant produkcyjny M18 - Armored Utility Vehicle M39. Była to bezwieżowa wersja M18, która była użyta jako transporter opancerzony do przewozu żołnierzy i zaopatrzenia oraz jako ciągnik artyleryjski. Produkcję M18 zakończono w październiku 1944 w związku ze zbliżającym się końcem wojny, do tego czasu wyprodukowano 2507 egzemplarzy tego pojazdu.



Ocena: Przyczyną sukcesu Hellcat'a byl doskonały stosunek mocy do masy połaczony z wybitnie udanym zawieszeniem w którym zastosowano drązki skrętne. nie bez znaczenia jest fakt, ze to w pełni samodzielna konstrukcja a nie przeróbka czołgu. Zaowocowało to przestronnym, ergonomicznym wnetrzem w niskim, zwartym kadłubie. Innymi słowy skonstruowano wybitnego specjalistę d.s. zasadzek i głębokich rajdów wgłąb pozycji nieprzyjaciela. W rękach doświadczonych załóg był przerażającą bronią. M18 został od początku zaprojektowany jako niszczyciel czołgów, w odróżnieniu od M10 który jest modyfikacją czołgu M4. Dzieki lekkiej wadze oraz doskonałemu zawieszeniu jako szybki niszczyciel mógł skuteczni zwalczać wozy niemieckie. Ponadto był łatwiejszy w eksploatacji, łatwiej go było ewakuowac z pola walki niż niemieckie czołgi cieżkie.

Załoga: 5 osób
Wymiary
Waga: 18.200 kG
Długość: 6,65 m
Szerokość: 2,87 m
Wysokość: 2,58 m
Napęd:
Sinlin Continental R-975-C4
Moc: 340 KM 253 kW
Sprawność: 17,7 KM/T
Prędkość max.: 90 km/h
Zasięg : 169 km
Uzbrojenie:
M1A1C lub M1A2 kal. 76,2 mm
KM Browning M2HB kal. 12,7 mm