Howitzer Motor Carriage M7 - amerykańska samobieżna haubica zaprojektowana i używana w okresie II wojny światowej. Przez żołnierzy brytyjskich nazywana była "Priest" (ksiądz) ze względu na przypominające ambonę stanowisko karabiniera. Po wybuchu II wojny światowej amerykańscy obserwatorzy zdali sobie sprawę z potrzeby posiadania samobieżnego pojazdu artyleryjskiego z odpowiednio dużym działem nadającym się do wspomagania operacji piechoty. Wcześniejsze doświadczenia z T19 pokazały, że taki pojazd musi być opancerzony i mieć podwozie gąsienicowe. Do produkcji nowego pojazdu zdecydowano się użyć podwozia z czołgu średniego M3 Lee. Pojazd otrzymał tymczasowe oznaczenie T32. Został on uzbrojony w haubicę M1A2 kalibru 105 mm i wielkokalibrowy karabin maszynowy kalibru 12,7 mm. Po próbach polowych, został przyjęty do uzbrojenia w lutym 1942 pod oznaczeniem M7. Produkcja seryjna ruszyła miesiąc później. Nowe działo stało się podstawowym uzbrojeniem amerykańskich oddziałów artylerii samobieżnej. Było przez nie używane na wszystkich frontach wojny. Od 1945 roku były zastępowane w uzbrojeniu przez działa samobieżne M37.



Działa M7 powstały wkrótce dołączone do programu Lend-Lease. 90 egzemplarzy zostało wysłanych do brytyjskiej 8 Armii stacjonującej w Afryce Północnej, gdzie wzięły one udział w II bitwie pod El Alamein. Po pierwszych bardzo dobrych doświadczeniach Brytyjczycy zamówili 5500 M7, zamówienie to w pełni nie zostało dostarczone do końca wojny. Z punktu widzenia Brytyjczyków głównym problemem związanym z M7 był fakt, że uzbrojony on był w haubicę produkcji amerykańskiej która używała innej amunicji niż brytyjski standard, a to oznaczało dodatkowe utrudnienia logistyczne związane z zaopatrzeniem M7. Pomimo tego armia brytyjska kontynuowała używanie M7 w kampaniach w Afryce Północnej, we Włoszech i w początkowym okresie walk w Normandii. Po rozpoczęciu budowy działa samobieżnego Sexton, większość M7 zostało przerobionych na transportery opancerzone nazwane "Kangaroo" ("kangur"). Łącznie zbudowano prawie 3500 egzemplarzy. M7 były niezawodną bronią i kontynuowały one służbę w wielu armiach świata na długo po zakończeniu II wojny światowej. Pierwsza produkcyjna wersja M7 bazowana ma czołgu M3 Lee. W celu zachowania niskiej sylwetki pojazdu ograniczono pionową elewację haubicy do 35°. W maju 1942 po zaledwie miesiącu produkcji zmieniono nieco konstrukcję pojazdu zwiększając ilość amunicji przewożonej przez M7 z 24 do 69 naboi. Inne zmiany były związane z nową konstrukcją podwozia i zawieszenia które upodobniły się do rozwiązań zastosowanych w M4 Sherman. W służbie brytyjskiej niektóre M7 miały zamontowane radio na miejsce 24 sztuk amunicji.

Dane techniczne
Silnik 1 silnik gaźnikowy, 9-cylindrowy Continental R975 C1 o mocy 375 KM
Transmisja mechaniczna
Poj. zb. paliwa 662 l
Pancerz grubość: 12 - 62 mm
Długość 6,02 m
Szerokość 2,88 m
Wysokość 2,95 m
Prześwit 0,43 m
Masa 22 900 kg (bojowa)
Osiągi
Prędkość 40 - 42 km/h (po drodze)
24 km/h (w terenie)
Zasięg 130 - 200 km (po drodze)
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) 1,00 m
Rowy (szer.) 2,30 m
Kąt podjazdu 30º
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 haubica M1A2 kal. 105 mm (zapas amunicji - 69 szt.)
1 wielkokalibrowy karabin maszynowy Browning M2HB kal. 12,7 mm (zapas amunicji - 300 szt.)