Od pierwszych lat Zimnej wojny na Norwegii, ze względu na jej strategiczne położenie, spoczęła odpowiedzialna rola przygotowania się do obrony północnej flanki NATO. Szczególne zadania przypadły Królewskiej Marynarce Wojennej Norwegii (Sjoforsvaret), która miała nie dopuścić, aby siły radzieckie wykorzystały wody wzdłuż fiordów północnego wybrzeża Skandynawii jako dogodną trasę do ewentualnego ataku na Europę Zachodnią. Do wynikających z tego wodno-lądowych działań ofensywnych wyodrębniono w składzie Sjoforsvaret specjalną formację morskich komandosów, znanych jako Marinejegere (MJ), przez lata, z powyższych względów, znacznie bardziej rozwiniętą od sił specjalnych norweskich wojsk lądowych.

Historię pododdziałów specjalnych w Norwegii rozpoczyna organizowanie od 1953 kursów ludzi-żab (jak w owym czasie nazywano płetwonurków), w forcie Bolaerne na zachodnim wybrzeżu kraju. Szefem szkolenia został porucznik marynarki Ove Lund, absolwent amerykańskiego kursu zespołów niszczeń podwodnych Underwater Demolition Teams z 1952. Kursy, zorganizowane według wzorów US Navy UDT z pomocą amerykańskich instruktorów skierowanych do Norwegii w ramach programu pomocy FIM (Foreign Internal Defense), przygotowywały początkowo głównie do rozpoznawania instalacji brzegowych i rejonów dogodnych do lądowania sił desantowych, rozminowywania dróg podejścia do nich i innych zadań torujących z użyciem materiałów wybuchowych, a także do dywersji podwodnej, czyli przede wszystkim zatapiania bądź uszkadzania obiektów pływających i brzegowych za pomocą ładunków wybuchowych. Uczestnicy kursów szkolili się w zakresie nurkowania na głębokość do 10 metrów. Z 24 ochotników wybranych na pierwszy kurs podołało mu tylko ośmiu.



W 1962 ośrodek szkolenia płetwonurków połączono ze szkołą nurków głębinowych marynarki (Hjelmdykkerskolen), z siedzibą w bazie morskiej Haakonsvern pod Bergen i nadano im nową, wspólną nazwę szkoły nurków i ludzi-żab (DFS, Dykker- og Froskemannskolen). Wkrótce jednak dostrzeżono, że zadania stawiane przez nurkami marynarki wojennej wymagają co raz większego pogłębiania specjalizacji w roli defensywnej lub ofensywnej. Marinejegerkommandoen (MJK) to norweska morskich sił specjalnych jednostki. Został oficjalnie ustanowiony w 1951 roku. Znajduje się w Ramsund w północnej części Norwegii i na Haakonsvern bazie morskiej w Bergen . MJK jest zatrudniony do różnego rodzaju działań, niekonwencjonalnych działań, wojny partyzanckiej , rozpoznania specjalnego , odzysku lub bezpieczeństwa statków i instalacji olejowych, różnych antyterrorystycznych misji, ratowania zakładników i bezpośredniego działania (w tym sabotażu, ataków ,porwań i likwidowania konkretnych osób. Jak oczekuje się od sił specjalnych, szkolących się w MJK, droga treningów jest długa i trudna, co najmniej dwa lata, a następnie zwiększone jeszcze o studia uzupełniające w trakcie następnego okresu umowy, takie jak medyczne, snajperskie i powietrzne szkolenia (FAC) Kandydaci poddawani są bardzo wymagającym testom, każdy z kandydatów (wybiera się z około 5-8 mężczyzn) musi dżwigać 60 kg w plecaku i być ściganym przez "wrogów", którzy składają się z żołnierzy Gwardii , K-9 jednostek i policjantów. To tylko jeden z wielu testów dla kandydatów, zanim przejdą do testów MJK operacyjnych. Mają za zadanie wykonać misje, gdzie konwencjonalne siły są nieodpowiednie. MJK są bardzo mobilne, a wytrzymałością i siłą ognia dorównują jednostkom konwencjonalnym. MJK technicy są specjalistami na ziemi i w morzu. Są wykształceni i przygotowani do każdej misji, w ekstremalnych warunkach klimatycznych.  Co do zarządzenie, w celu maksymalizacji efektywności jest wzorowana z definicji na NATO Special Operation Forces. MJK brało udział w wielu operacjach międzynarodowych, w szczególności w operacji Enduring Freedom w Afganistanie w 2002 roku oraz  w ramach Task Force K-Bar w 2003 roku. MJK jest również znana z największej liczby operacji wśród innych operacji sił specjalnych Koalicji w latach 2001-2005.