MiG-29 to samolot bojowy. Do jego konstruowania przystąpił zespół Atioma Mikojana na przełomie lat 60-tych i 70-tych, pierwszy prototyp wzniósł się w powietrze w 1977 roku. W maju 1982 roku rozpoczęto produkcję seryjną w fabryce w Moskwie, w kodzie NATO samolotowi nadano nazwę Fulcrum A ("fulcrum"-ang.:"punkt podparcia", nazwa lubiana przez sowieckich pilotów). W kwietniu 1981 roku wystartował po raz pierwszy dwumiejscowy MiG-29 UB (szkolno-bojowy) Fulcrum B, który ma uproszczony system uzbrojenia. MiG-29 jest samolotem o oryginalnej koncepcji aerodynamicznej, a przy tym z wieloma klasycznymi rozwiązaniami szczegółowymi, jak na przykład mechaniczny układ sterowania. MiG-29 to także unikatowy system kierowania uzbrojeniem, składający się z radaru S-29 (N-29), lokatora optycznego KOLS-29 sprzężonego z dalmierzem laserowym oraz nahełmowego układu wskazywania celów Szczel-3UM. Wszystkie te układy współdziałają ze sobą i są sterowane przez 2 komputery pokładowe C-100. Radar może wykryć samolot myśliwski przeciwnika z odległości 70 km (zasięg wykrycia samolotu bombowego jest o połowę większy), a następnie naprowadzić nań rakiety kierowane.
Pierwszy prototyp wzniósł się w powietrze 6 października 1977 roku, a pierwsze seryjne samoloty MiG-29 9.12 ("Fulcrum-A") weszły do służby w 1984 r. W samolocie zastosowano tzw. skrzydła pasmowe - o dużym skosie przy kadłubie i mniejszym w zasadniczej części o obrysie trapezowym. Wraz z klapami przednimi zapewniały one stateczność i sterowność także przy dużych kątach natarcia (do 80 stopni). MiG-29 i Su-27 były pierwszymi radzieckimi samolotami taktycznymi, w których zastosowano turboodrzutowe silniki dwuprzepływowe. W przypadku MiG-29 był to silnik RD-33 zaprojektowany w Biurze Doświadczalno-Konstrukcyjnym Izotowa. Radar OI-93 był pierwszym w ZSRR radarem dopplerowskim mogącym śledzić cele na tle ziemi.

Wersja 9.12 produkowana była również w dwóch słabiej wyposażonych wersjach eksportowych. Wersja 9.12A przeznaczona na eksport do krajów Układu Warszawskiego (m.in. Polska, Czechosłowacja, NRD, Rumunia). Pozbawiona była kilku trybów pracy radaru a inne różnice dotyczyły także radiostacji, układu identyfikacji "swój-obcy", systemu nawigacji. Wersja 9.12B była eksportowana poza Układ Warszawski - zakupiły ja m.in. Irak i Peru, a także po rozpadzie Układu Warszawskiego w 1993 r. Węgry.

Ocena:
MiG-29, jak każdy sowiecki produkt techniczny oparty bardziej na produkcyjnych normach ilościowych, a nie jakościowych, nie różni się niczym od innych wyrobów technicznych sowieckiego przemysłu. Awionika MiG-29 i Su-27, która jest w dużej części wspólna, jest opóźniona w stosunku do urządzeń zachodnich o dwie generacje.
Sowiecki proces technologiczny, zarówno mechaniczny jak i elektroniczny, jest na poziomie rząd niższym od takich samych procesów w byłych państwach socjalistycznych. To tłumaczy tym samym dlaczego nawet jakość wykonania płatowca jest zróżnicowana - można trafić na egzemplarz, gdzie krzywo zamykają się sloty. Na dzisiejszym polu walki powietrznej, która od kilkunastu lat przestała być walką manewrową (Dolina Bekaa, Wybrzeże Libii, Falklandy, Zatoka Perska) jest to cecha trzeciorzędna.
Zachodnia ocena tego płatowca przez zachodnich pilotów (szczególnie Luftwaffe, którzy latali na MiG-29 przejętymi od byłej NRD) jest mało pozytywna. MiG-29 jako samolot myśliwski podczas symulowanych walk powietrznych na początku lat 90-tych, przegrywał nawet ze szturmowo- rozpoznawczymi Tornado GR Mk I, mimo że MiG-29 pilotowali najlepsi oblatywacze Luftwaffe. Dodatkowo ocenę tę potwierdzają klęski MiG-ów-29 w walkach nad Irakiem, gdzie pilotowali je najlepsi iraccy piloci, perfekcyjnie wyszkoleni przez instruktorów sowieckich.
Jedyna przewagą MiG-29 nad samolotami NATO o podobnym przeznaczeniu jest jego prędkość. MiG-29 nie spełnia jednak żadnych zachodnich wymagań technicznych w żadnej dziedzinie. Według ocen zachodnich samolot ten, choć szybki i zwrotny, jest łatwym, jeśli nie do zniszczenia, to do zneutralizowania poprzez emisję zakłóceń elektromagnetycznych, które dziś odgrywają w powietrzu rolę decydująca.
Krótko: dobra kopia amerykańskich myśliwców, pozbawiona jakości i nowoczesności.



Dane:
Uzbrojenie:
Ilość podwieszeń: 7
Max. masa uzbrojenia podwieszanego: 2000 kg
Il. Uzbrojenia stałego x typ/il.amunicji: 1 x GSz-301/150 szt.
Uzbrojenie rakietowe kierowane: R-60MK, R-27T, R-27R1, R-73E
Uzbrojenie rakietowe niekierowane: S-8 w B-8M1, S-24
Uzbrojenie bombardierskie: bomby lotnicze o wagomiarze 50, 100, 250, 500 kg, zbiorniki z mieszanką zapalającą ZB-500

Napęd:
Ilość typ/masa silnika: 2 x RD-33/1217 kg
Max. ciąg bez dopalania/ z dopalaniem: 2 x 49,42 kN/2 x 81,38 kN

Dane masowe:
Masa własna/max. masa startowa: 10900 kg/18480 kg
Il. paliwa w zbiornikach wewnętrznych/podwieszanych: 4365 l/1500 l
Konstrukcja: duralowa, półskorupowa
Prędkość max.: 2400 km/h, Ma=2,30
Prędkość lądowania: 250-260 km/h
Prędkość przelotowa: 1000 km/h
Długość rozbiegu: 650 m(240 z dopalaniem)
Długość dobiegu: 600 m (900 m bez spadochronu hamującego)
Pułap praktyczny: 17 500 m
Średnie zużycie paliwa w powietrzu: 3450 kg/h
Średnie zużycie paliwa na ziemi: 2000 kg/h
Zasięg: 2100 km