Jak się okazało, P-51, myśliwiec zaprojektowany w 120 dni, który miał uratować Anglię przed Niemieckimi nalotami, daleko wykraczał poza wszelkie założenia projektowe. Zamiast zwykłego myśliwca, który miał bronić Anglii, powstała maszyna która doskonale spisywała się także w działaniu daleko w głębi wrogiego terytorium. Równie dobrze wychodziło jej eskortowanie wypraw bombowych daleko w głąb okupowanego przez Niemców kontynentu, niszczenie sprzętu pancernego, dewastowanie zaplecza, zwalczanie myśliwców, nie tylko tych tłokowych, ale także wykraczających poza swój czas odrzutowców i myśliwców rakietowych. Jak miało się okazać, myśliwiec równie dobrze, co w Anglii, działał na całym świecie. Od gorących Włoch, przez dżunglę Birmy, ogromne Chiny, bezkresny Pacyfik w lotach nad Japonię, aż po górzystą Koreę, P-51 aż do połowy lat 50-tych był samolotem, który sprawdzał się doskonale w każdych warunkach. Konkurując z P-38 i P-47 na Europejskim teatrze działań okazał się mieć od nich większy zasięg, będąc zwrotniejszym, tańszym w produkcji i prostszym w budowie. P-51 stał się ostoją sił powietrznych wielu państw na wiele lat po wojnie. USAAF w czasie całej wojny zamówiła i otrzymała łącznie blisko 15.000 myśliwców P-51 i jego mutacji. W samej tylko Europie Mustangi zniszczyły 4950 samolotów wroga. Najwięcej spośród wszystkich myśliwców USAAF na kontynencie Europejskim.

Najsłynniejszy amerykański myśliwiec z czasów wojny jako pierwsza zamówili Brytyjczycy w 1940 r., czując, że ich technologie nie są w stanie przegonić niemieckiej machiny wojennej. Zakłady North American nigdy przedtem nie produkowały myśliwców, a Brytyjczycy dali im na wykonanie zamówienia zaledwie 120 dni. W rzeczywistości jednak prototyp NA-73 zbudowano od podstaw w ciągu 102 dni, ale na silnik rzędowy Allison V-1710-39 o mocy 857,6 kW (1150 KM) musiano czekać dodatkowe trzy tygodnie. Brytyjczycy zamówili 320 egz. XP-51 już 29 maja 1940 r., mimo że pierwszy samolot wzbił się w powietrze 26 października 1940 r. Mustang Mk l po raz pierwszy wziął udział w locie bojowym 27 lipca 1942 r. Jednakże osiągi silnika nie były zadowalające, wskutek czego używano go wówczas głównie do atakowania celów naziemnych, a tuż po wejściu do służby jako samolot rozpoznawczy, wspierający desant w Dieppe w 1942 r. Mimo to USAAF zamówiło 150 maszyn P-51 uzbrojonych w działka kal. 20 mm i 310 P-51A z silnikiem Y-1710-81 o mocy 895 kW (1200 KM) uzbrojonych w cztery karabiny maszynowe kal. 12,7 mm i posiadających dwa podskrzydłowe zaczepy dla bomb o masie po 227 kg. P-51 A otrzymał w RAF nazwę Mustang Mk II. W owym czasie RAF podjął logiczną decyzję wyposażenia znakomitego płatowca P-51 w silnik Rolls-Royce Merlin, co umożliwiło osiąganie prędkości maksymalnej 644 km/h. Zakłady North American postanowiły produkować Mustanga napędzanego silnikiem Packarda (produkowanym na licencji silnikiem RR Merlin). Tymczasem USAAF zamówiły wersję szturmową A-36A, używaną głównie we Włoszech i na Sycylii, taką samą jak P-51A, ale już bez wadliwych hamulców lotu nurkowego.



Wersja P-51 B, oznaczona w RAF Mustang Mk III, była pierwszym seryjnym Mustangiem wyposażonym w silnik RR Merlin. Następna wersja P-51C była uzbrojona w sześć karabinów maszynowych kal. 12,7 mm. W Mustangach Mk II i Mk III poprawiono widzialność z kabiny pilota wprowadzając wypukłą owiewkę Malcolma, stosowaną w Spitfire'ach RAF-u. Jednakże wprowadzoną do uzbrojenia w 1943 r. wersję P-51D wyposażono w osłonę kabiny o kształcie kroplowym oraz skrócono ogonową część kadłuba. P-51 D był myśliwcem, który mógł zmierzyć się z najlepszymi samolotami myśliwskimi Luftwaffe i odegrał ważną rolę w zapewnieniu przewagi w powietrzu i w ostatecznym zwycięstwie aliantów. W RAF oznaczono go: Mustang Mk IV. W późniejszych wersjach umieszczano za kabiną pilota dodatkowy zbiornik paliwa, co umożliwiało osłonę amerykańskich samolotów bombowych uczestniczących w nalotach na Berlin. Przed zakończeniem wojny z Japonią w kilku lotach nad Filipinami zdążyły wziąć udział samoloty P-51 H o zmniejszonej masie własnej, z czterołopatowym śmigłem i wyższym usterzeniem pionowym.

Łącznie wyprodukowano w różnych wersjach 14809 egz. P-51 uznanych za najlepsze samoloty myśliwskie II wojny światowej. P-51 walczyły jeszcze podczas wojny koreańskiej, mimo że znacznie ustępowały nowoczesnym myśliwcom odrzutowym.
Pomimo zakończenia II wojny światowej, kariera Mustanga nie zakończyła się. W roku 1948 wraz z utworzeniem USAF nie zależnej od armii, zmieniono również klasyfikację samolotów. Podobnie stało się z Mustangiem, który zmienił oznaczenie z P-51 na F-51. Był on nadal używany w siłach powietrznych wielu państw, a nawet wziął udział w kolejnym dużym konflikcie. Była to wojna w Korei. Pomimo szerokiego używania już myśliwców odrzutowych zarówno przez Stany zjednoczone jak i Koreę Północną, F-51 nadal wykorzystywany był do zadań zwiadowczych oraz wykonywania zadań uderzeniowych na wojska Korei Północnej i Chińskiego Ochotniczego Korpusu. Dysponując arsenałem rakiet i bomb, Mustang był w stanie ze świetnymi wynikami przerzedzać szeregi wrogich kolumn w górskim terenie półwyspu Koreańskiego. Mustang w kilka lat po wojnie nadal okazywał się być niezastąpionym w wielu dziedzinach.


Dane Techniczne: (dla wersji P-51D)
•Długość - 9,83 [m]
•Rozpiętość - 11,28 [m]
•Wysokość - 4,17 [m]
•Masa własna - 3466 [kg]
•Masa całkowita - 5493 [kg]
•Prędkość maks. - 703 [km/h]
•Pułap - 12780 [m]
•Zasięg - 2655 [km]
•Uzbrojenie - 6 karabinów maszynowych kal. 12,7 mm