8 lipca 1930 roku, w bazie marynarki francuskiej w Cherbourgu podniesiono biało-czerwoną banderę na ORP Wicher.
Niszczyciel ten, według ówczesnej terminologii kontrtorpedowiec - był pierwszą nowoczesną jednostką bojową Polskiej
Marynarki Wojennej. Powitany w tydzień później na redzie Gdyni, rozpoczął nową erę w dziejach naszej Floty.

Wicher służył pod polską banderą 9 lat. Najbardziej dramatycznym momentem w jego pokojowej karierze było
powitanie trzech brytyjskich niszczycieli przybyłych 15 czerwca 1932 r. z kurtuazyjną wizytą do Gdańska. Wysłany tam
pomimo sprzeciwu gdańskiego Senatu, WICHER okazał się najbardziej przekonującym argumentem w sporze o prawa Polski
do swobodnego korzystania z portu.

ORP Wicher został przydzielony jako jedyny z polskich niszczycieli do obrony Wybrzeża, gdy - w ramach operacji "Pekin" - "Burza", "Błyskawica" i "Grom" odpłynęły 30 sierpnia 1939 roku do Wielkiej Brytanii. Od pierwszych godzin wojny był celem nalotów samolotów Luftwaffe. W dniu 1 września 1939 wziął udział w bitwie powietrzno-morskiej na wodach Zatoki Gdańskiej, tego samego dnia miał okazję zaatakować kilka niemieckich jednostek (zrezygnowano z ataku by nie narażać okrętów polskich prowadzących akcję "Rurka" - minowania Zatoki, która została odwołana o czym nie wiedział dowódca "Wichra"). 3 września nad ranem wraz z ORP "Gryf" uszkodził niemiecki niszczyciel Leeberecht Mass. Został zatopiony tego samego dnia około godz. 17.00 w porcie na Helu. Niemcy wrak podnieśli i początkowo mieli zamiar wyremontować i wcielić do Kriegsmarine jako "Seerose", ale ostatecznie zapadła inna decyzja i okręt osadzono na równej stępce w Zatoce Gdańskiej niedaleko portu na Helu, na pozycji 54°36'43.6″N 18°46'51.1″E / 54.612111, 18.780861, gdzie dotrwał do końca lat 50 XX w. służąc jako cel ćwiczebnych bombardowań lotniczych. Część wraku została rozebrana i wydobyta w 1963.



Dowódcy okrętu
kmdr ppor. Tadeusz Morgenstern-Podjazd
kmdr. por. Stefan de Walden
 
Dane techniczne
Stocznia: Chantiers Naval Francais, Blainville (również kotły "Burzy"); turbiny obu okrętów i kotły "Wichra": Ateliers et Chantiers de la Loire, St. Nazaire; wyposażenie bojowe: Arsenał marynarki w Cherbourgu.
Przebieg budowy: położenie stępki 19.02.1927, wodowanie: 08.07.1928, podniesienie bandery: 08.07.1930.
Wyporność: standardowa - 1540 t, pełna - 2010 t,
Wymiary: długość między pionami 100,9 m, całkowita 106,9 m, szerokość całk 10,5 m; wysokość od pokładu głównego 6,1 m; zanurzenie 3,5 m
Napęd: 2 zespoły turbin parowych Parsona z przekładnią o mocy łącznej 35 000 KM, 3 kotły Yarrow - Normand opłomkowe, opalane ropą, 2 śruby
Prędkość maksymalna 33 węzły (33,8 w na próbach), prędkość ekonomiczna 15 węzłów (jeden pracujący kocioł).
Zasięg: 3000 Mm/15 w
Zapas paliwa: normalny 330 t.
Zaloga: 162 ludzi.
Znaki taktyczne: W (do 1937)
Zatopiony: 03.09.1939 (port wojenny Hel) - 1 ofiara

Uzbrojenie
cztery 130 mm armaty wz. 1924,
2 działka plot. 40 mm/40 kal wz. 28 Vickers-Armstrong 2 pdr Mk II,
dwa podwójne 13,2 mm najcięższe karabiny maszynowe Hotchkiss wz. 1930 (od 1935 r.)
dwie potrójne wyrzutnie torpedowe 550 mm (torpedy parogazowe typu 23 DT) z reduktorami dla torped 533 mm i 450 mm,
dwa miotacze bomb głębinowych 24 cm Thornycrofta (dla bomb głębinowych o masie 100 kg, nie zostały one faktycznie zamontowane na okrętach a prawdopodobnie jedynie przekazane do magazynów okrętowych; miotacze złomowano w X.1934 roku),
dwie podpokładowe wyrzutnie bomb głębinowych (20 bomb Wz BH200), 60 min Wz 08.