W połowie lat pięćdziesiątych opracowano w USA pojazd nazwany M-50 Ontos (co oznacza w języku greckim "rzecz"), który był pierwszą próbą stworzenia łatwo dostępnego, aeromobilnego środka wsparcia ogniowego, dla wojsk powietrzno-desantowych, pełna nazwa - Self-propelled Rifle M50 Ontos. Pojazd powstał na podwoziu serii wozów eksperymentalnych T55/T56, na którym umocowano piramidalną miniwieżę z przymocowanymi do niej sześcioma działami bezodrzutowymi M40A1 kalibru 106 mm. Mogły one strzelać zarówno pociskami kumulacyjnymi typu HEAT, jak i odłamkowymi pociskami przeciwpiechotnymi. Celowanie z tej broni odbywało sie za pomocą karabinów maszynowych pociskami błyskowymi ze smugaczami. Działa bezodrzutowe mogły prowadzić ogień pojedynczy lub strzelać salwą. Ontos o masie 8641 kg miał trzy osoby załogi i 8-cylindrowy silnik Chrysler, rozwijał prędkość 48 km/h i miał zasięg 241 km. Pojazd miał wiele wad: ładowniczy był narażony na
ogień przeciwnika, ponieważ ładując powtórnie działa, musiał wyjść na zewnątrz pojazdu, działa bezodrzutowe miały bardzo słabą celność, a podczas strzelania za lufą powstawał bardzo silny i niebezpieczny strumień gazów prochowych. Ontos był tylko doraźnym środkiem, zbudowano zaledwie około trzystu sztuk i produkcję wstrzymano. Przez krótki czas był używany w Wietnamie, głównie w roli artylerii strzelającej z przygotowanych stanowisk ogniowych. W 1966 roku silnik wymieniono na 8-cylindrowy Chrysler o mocy zwiększonej do 134,2 kW, ale ostatecznie pojazd w 1969 roku został wycofany, a na jego miejscu wprowadzono inne aeromobilne środki o większej sile ognia i lepszym zabezpieczeniu. Ontos w zamierzeniu został zaprojektowany w zasadzie jako aeromobilny niszczyciel czołgów. US Army zrezygnowała z tego środka wsparcia ogniowego,
uznając, że lepszym rozwiązaniem jest działo bezodrzutowe, zamontowane na samochodzie terenowym. Ontosy zastosowane w konfliktach w Wietnamie i Dominikanie, rozbiły wiele różnych lekkich czołgów w tym AMX-13. Wycofano je ze służby pod koniec lat sześćdziesiątych. Używano ich jako transporterów opancerzonych T55 Ontos do prób z pancerzem tytanowym. Wersji uzbrojonej w 4-6 karabinów maszynowych, przeznaczonej do roli lekkiego pojazdu szturmowego oraz trzech odmian uzbrojonych w różne typy armat przeciwpancernych, nigdy nie zrealizowano. Od rozpoczęcia produkcji seryjnej działo to zostało wprowadzone na uzbrojenie armii amerykańskiej w oddziałach piechoty morskiej. W swoim zamierzeniu pojazd był nowatorski, lekka konstrukcja oraz wielkość pozwalały na niesamowitą mobilność, wystarczył samolot lub helikopter, aby znalazł się szybko na tyłach wroga. Zawiódł, niestety, pomysł na zrobienie z Ontosa pojazdu przeciwpancernego, w tym dużo lepszy był np Hetzer z II wojny światowej. Ontos zaś, raczej częściej był używany jako wsparcie artyleryjskie. Ze względu na uciążliwą metodę ładowania pocisków, był niesamowicie trudny i niebezpieczny dla ładowniczego. Gdyby przerobić Ontosa na wielolufowy możdzierz samopowtarzalny, byłaby to o wiele groźniejsza i skuteczniejsza broń.



Dane techniczne:
Silnik: 1 silnik benzynowy, 6-cylindrowy General Motors Model 302 o mocy 146 KM (wersja M50)
1 silnik benzynowy, 8-cylindrowy Chrysler HT-361-318 o mocy 180 KM (wersja M50A1)
Transmisja: mechaniczna
Pancerz: grubość: 13 mm
Długość: 3,83 m
Szerokość: 2,598 m
Wysokość: 2,13 m
Masa: 7 700 kg (własna), 8 600 kg (bojowa)
Osiągi
Prędkość: 64 km/h (po drodze)
Zasięg: 185 km (po drodze)