PPSz-41 (Pistolet Pulemiot Szpagina obrazca 1941 goda, broń potocznie nazywana Pepeszą) to radziecki pistolet maszynowy skonstruowany przez Georgija Szpagina. PPSz-41 brał udział w konkursie z 1940r na pistolet maszynowy, gdzie został poddany próbom razem z prototypowym pistoletem maszynowym Borysa Szpitalnego oraz pistoletem maszynowym PPD-40 Wasilija Diegtariowa. Konstrukcja Szpagina okazała się lżejsza, prostsza oraz łatwiejsza do rozkładania częściowego w porównaniu z pistoletami maszynowymi Diegtariowa i Szpitalnego, dlatego też 21 grudnia 1940r pistolet maszynowy PPSz-41 został wprowadzony do uzbrojenia. Produkcja na dużą skalę ruszyła dopiero w lipcu 1941r, broń zastąpiła pistolet maszynowy PPD-40. Należy zaznaczyć że PPSz-41 nie jest kopią fińskiego pistoletu maszynowego KP/-31 Suomi, jedyny skopiowany element to magazynek bębnowy o pojemności 71 naboi.



PPSz-41 działa na zasadzie odrzutu zamka swobodnego, strzelanie następuje z zamka otwartego. Po prawej stronie broni pomiędzy tłoczoną z blachy stalowej komorą zamkową a jej pokrywą znajduje się wycięcia dla ruchomej podczas strzelania rączki zamkowej. Na rączce zamkowej umieszczono suwak bezpiecznika, który wsunięty do wnętrza broni wchodzi do umieszczonego w komorze zamkowej wycięcia, powodując unieruchomienie zamka i tym samym zabezpieczenie broni. Pistolet można zabezpieczyć niezależnie od tego czy zamek znajduje się w przednim czy tylnym położeniu. Wewnątrz tylnej części komory zamkowej znajduje się fibrowy zderzak osłabiający uderzenie zamka o komorę zamkową. Zamek nie styka się całą swoją powierzchnią z prostopadłościenną komora zamkową, co dobrze wpływa na niezawodność. Pistolet nie posiada zatrzasku zamka zatrzymującego zamek w tylnym położeniu po wystrzeleniu z magazynka ostatniego naboju. Broń posiada mechanizm spustowy umożliwiający strzelanie ogniem pojedynczym i ciągłym oraz mechanizm uderzeniowy z iglicą stałą osadzoną na zamku. Suwak przełącznika rodzaju ognia znajduje się pod komorą zamkową, przed spustem, wewnątrz kabłąka spustu. Przesunięcie suwaka do tyłu powoduje ogień pojedynczy, natomiast przesunięcie do przodu ogień ciągły. Niektóre pistolety wyprodukowane w 1942r pozbawione były przełącznika rodzaju ognia i tym samym mogły strzelać jedynie ogniem ciągłym. PPSz-41 zasilany jest radzieckim nabojem pistoletowym 7,62x25mm. Zasilanie odbywa się z magazynka bębnowego o pojemności 71 naboi, magazynek bębnowy charakteryzuje się dużą pojemnością, jednak jest również ciężki, skomplikowany oraz dość zawodny. Magazynki bębnowe były indywidualnie pasowane do broni, dlatego też nie zalecano zasilać pistoletu z magazynka bębnowego pochodzącego od innego egzemplarza broni. W lutym 1942r wprowadzono do wyposażenia dwurzędowe magazynki łukowe z jednorzędowym wyprowadzeniem o pojemności 35 naboi, od stycznia 1944r produkowano jedynie magazynki łukowe. Początkowo magazynki łukowe wytwarzano z półmilimetrowej blachy, jednak od listopada 1943r zaczęto stosować milimetrową blachę aby poprawić niezawodność. Magazynki łukowe na 35 naboi są całkowicie wymienne pomiędzy różnymi egzemplarzami broni. Gniazdo magazynka znajduje się pod komorą zamkową przed kabłąkiem spustu, pomiędzy gniazdem magazynka a kabłąkiem spustu umieszczono zatrzask magazynka. Początkowo zatrzask miał postać przesuwanej do przodu dźwigni zwalniającej magazynek, jednak aby zmniejszyć ryzyko przypadkowego zwolnienia magazynka zaczęto stosować zatrzask pod postacią dźwigni której odchylenie w dół powoduje zwolnienie magazynka. Rozkładanie częściowe broni następuje poprzez odchylenie komory spustowej razem z komorą zamkową i kolbą od pokrywy komory zamkowej razem z osłoną lufy i lufą. Pistolet posiada perforowaną osłonę lufy przechodzącą w pokrywę komory zamkowej. Przednia ścianka osłony lufy jest nachylona oraz znajduje się przed końcem lufy, dlatego też pełni rolę osłabiacza podrzutu. Na górnej powierzchni pokrywy komory zamkowej znajduje się okno wyrzutowe łusek. Pistolet posiada lufę z chromowanym przewodem o czterech prawoskrętnych bruzdach. Zastosowano stałą kolbę drewnianą z szyjką wyprofilowaną w chwyt pistoletowy. Wewnątrz kolby znajduje się schowek na przybory do czyszczenia broni. Pistolet posiada muszkę w tunelowej osłonie umieszczoną na osłonie lufy, początkowo stosowano celownik krzywkowy o nastawach od 50m do 500m (co 50m), jednak w marcu 1942r zastąpiono go celownikiem przerzutowym o nastawach 100m i 200m. Celownik niezależnie od typu posiada szczerbinkę.

Zdobyczne pistolety maszynowe PPSz-41 były wykorzystywane przez Niemców pod oznaczeniem MP717(r). Niektóre z nich zostały przekalibrowane do naboju 9x19mm Parabellum poprzez wymianę lufy oraz zastosowanie adaptera który umożliwia zasilanie broni z magazynka od pistoletu maszynowego MP40. Przekalibrowane przez Niemców PPSz-41 posiadały oznaczenie MP41(r).
Również w Finlandii rozważano przekalibrowanie zdobycznych PPSz-41 do naboju 9x19mm Parabellum, jednak próby nie wyszły poza stadium prototypu. Przekalibrowane egzemplarze miały być zasilane z magazynków od pistoletu maszynowego KP/-31 Suomi. Po zakończeniu IIwś rozpoczęto w Iranie produkcję pistoletu maszynowego PPSz-41 w wersji zasilanej nabojem 9x19mm Parabellum. Wcześniej w Iranie produkowano na licencji "zwykłe" PPSz-41 zasilane nabojem 7,62x25mm. Pistolet maszynowy PPSz-41 znajdował się na uzbrojeniu Wojska Polskiego oraz od czerwca 1950r produkowany był przez radomską Fabrykę Broni. Produkcja trwała do połowy lat 50-tych. Broń wykorzystywana była w Wojsku Polskim do lat 70-tych, jednak nawet później pistolety maszynowe PPSz-41 można było znaleźć w magazynach mobilizacyjnych.

PPSz-41 charakteryzuje się bardzo dobrą niezawodnością. Broń posiada wiele elementów stalowych wykonanych metodą tłoczenia, co zmniejsza pracochłonność i materiałochłonność produkcji. Pistolet wyposażony jest w chromowany przewód lufy oraz bezpiecznik umożliwiający zabezpieczenie broni z zamkiem w przednim i tylnym położeniu, we wczesnych latach 40-tych były to bardzo nowoczesne rozwiązania. PPSz-41 to nieporęczna, choć dość lekka broń. Pistolet z pełnym magazynkiem na 35 naboi charakteryzuje się mniejszą masą niż MP40 z pełnym magazynkiem na 30 naboi. Początkowo niezbyt dobrą cechą pistoletu było zasilanie z indywidualnie pasowanych magazynków bębnowych, jednak wprowadzenie magazynków łukowych rozwiązało problem wymienności magazynków pomiędzy egzemplarzami. Ogółem wyprodukowano około 5 500 000 pistoletów maszynowych PPSz-41.