Panzerwerfer 42 (PzW 42) – niemiecka opancerzona samobieżna wyrzutnia pocisków rakietowych Nebelwerfer z okresu II wojny światowej. W literaturze niemieckiej określana jest także jako Panzerwerfer 43, a potocznie nazywana jest czasami nieprawidłowo Maultier od zastosowanego podwozia. Głównymi przycznami rozpączęcia prac nad samobieżnym Nebelwerferem było bardzo łatwe namierzanie wyrzutni Nebelwerfer 41 i 42 (unoszące się kłęby białego dymu), a co za tym idzie ich zniszczenia. Poza tym zwiększenie mobilności tego typu broni było bardzo przydatne dla oddziałów pancernych, Nebelwerfery 41 i 42 były holowane za ciężarówkami a to zmuszało żołnierzy do dłużych przygotowań przed każdym użyciem. Prace rozpoczęto w firmie Opel po niecałym roku od wprowadzenia wyrzutni wz. 41. Zastosowano w nim podwozie bardzo popularnego w Wehrmachcie półgąsienicowego samochodu ciężarowego Opel Maultier, który bardzo dobrze spisywał się na froncie w Rosji. Nadwozie ciężarówki zmieniło jednak kształt i zostało w pełni opancerzone (6-10 mm grubości pancerza). Tak skonstruowany pojazd otrzymał nazwę 15cm Panzerwerfer 42 auf Selbstfahrlafette Sd.Kfz.4/1. W jego kadłubie znajdował się mały, otwarty przedział dla artylerzystów oraz wystarczająco dużo miejsca na zapas rakiet 150 mm do 10 prowadnicowej wyrzutni (zwiększono liczbę prowadnic z 6 w wersji na lawecie 37 mm PAK do 10, gdyż nie musiano się martwić o utrzymanie równowagi lawety). Rzadko używano wyrzutnie kalibru 280 mm, a sporadycznymi przypadkami były montaże wyrzutni 24-prowadnicowej R-Vielfachwerfer kalibru 82mm. Prowadnice były zainstalowane w dwóch, równoległych do siebie rzędach po pięć. Rakiety odpalano impulsem elektrycznym. Startowały one po kolei. Tak skomponowany Nebelwerfer mógł się obracać pod kątem 270 stopni i podnosić pod kątem 80 stopni. Maksymalny zasięg rakiety wynosił 7055 m. Dla zapewnienia obrony przed piechotą i lotnictwem na górze kabiny montowano MG 34 lub 42. Często zaopatrzenie w dodatkową amunicję (26 dodatkowych rakiet) zapewniał ciężki transporter Schwere Wehrmachtschlepper (sWS) który czasami dodatkowo był uzbrajany w identyczną wyrzutnię. Produkowano również bardzo podobne do Panzerwerfer transportery amunicyjne oznaczone SdKfz 4.



Budowa była prawie identyczna, z tą "małą" różnicą, że nadwozie było pozbawione wyrzutni. Pełniły one służbę przy oddziałach Panzerwerferów (choć nie tylko) dostarczając dodatkowe rakiety. Wyprodukowano 289 sztuk, z czego dość dużo przerobiono później montując wyrzutnie. Panzerwerfer 42 wszedł do produkcji w kwietniu 1942 roku i był produkowany do marca 1943. Wyprodukowano około 300 sztuk. Panzerwerfery, które były bardzo ruchliwe, działały przeważnie razem z jednostkami pancernymi udzielając im bezpośredniego wsparcia artyleryjskiego. Po oddaniu salwy rakietowej PzW 41 szybko zmieniały pozycję, co przeważnie pozawalało im uchronić się przed ogniem wsparcia artyleryjskiego nieprzyjaciela. Były używane w jednostkach Nebelwerferów - Nebelwerfer Brigade - do końca wojny, głównie na wschodzie.



Dane taktyczno-techniczne:
Masa:
7100kg (Sd.Kfz.4)
8500kg (Sd.Kfz.4/1)
Załoga:
3 osoby (Sd.Kfz.4)
4 osoby (Sd.Kfz.4/1);
Silnik: Opel 3.6l / 6-cylindrowy / 68 hp
Szybkość: Po drodze: 40km/h
W terenie: brak danych;
Zasięg: Po drodze: 130km
W terenie: 80km
Zapas paliwa: brak danych
Długość: 6.00m
Szerokość: 2.20m
Wysokość:
2.50m (Sd.Kfz.4)
3.05m (Sd.Kfz.4/1)
Uzbrojenie:
150mm Nebelwerfer 42
7.92mm MG34/42
Amunicja:
150mm - 20-40 rakiet
7.92mm - 2000 naboi;
Pancerz: 6-10mm