Patriot jest to rakietowy zestaw przeciwlotniczy dużego zasięgu, działający niezależnie od warunków atmosferycznych służący do zwalczania lotnictwa oraz taktycznych rakiet balistycznych. Zestaw oznaczony kryptonimem MIM-104 został zaprojektowany i wyprodukowany przez amerykańską firmę Raytheon Missile and Air Defense Systems Division w Massachusetts oraz Martin Marrietta (aktualnie Lockheed Martin) w Orlando na Florydzie. Bateria Patriotów składa się ze stanowiska dowodzenia, wielozadaniowego radiolokatora, 5-8 wyrzutni, środków zabezpieczenia technicznego oraz środków do zakłócania przeciwradiolokacyjnych pocisków kierowanych. Może jednocześnie śledzić 10 celów i naprowadzać 8 pocisków.

STANOWISKO DOWODZENIA
Stanowisko dowodzenia AN/MSQ-104 zawiera komputer, wskaźnik obrazowy, urządzenie do automatycznego przekazywania danych, środki łączności. Komputer zbiera i przechowuje dane, kontroluje pracę radiolokatora. przetwarza dane przeznaczone do wyświetlania na monitorze operatora i dane wprowadzane przez operatora, wybiera wyrzutnię do wykonania zadania, przesyła jej komendę do strzelania, realizuje obieg informacji z sąsiednimi bateriami i wyższym szczeblem dowodzenia, ocenia kursy wykrytych celów, określa stopień zagrożenia z ich strony i kolejność zwalczania oraz kontroluje stan wszystkich elementów systemu. Może pracować w reżimie automatycznym lub po przygotowaniu danych, czekać na komendę operatora.

RADIOLOKATOR
Radiolokator wielozadaniowy AN/MPQ-53 składa się z nadajnika, odbiornika, anteny ścianowej, urządzenia identyfikacyjnego "swój-obcy", urządzeń analizujących i kontrolnych.
Zabezpiecza jednoczesne wyszukiwanie, wykrywanie i identyfikację celów powietrznych, automatyczne śledzenie i opromieniowanie wybranego celu oraz pocisku rakietowego a także naprowadzenie pocisku na cel. Radar może jednocześnie śledzić 100 celi i prowadzić 9 rakiet na cele. Jest on połączony ze stanowiskiem dowodzenia kablem koncentrycznym.

WYRZUTNIA
Wyrzutnia M-901 transportuje, przechowuje i wystrzeliwuje rakiety. Wyrzutnia z czterema pojemnikami jest umieszczona na naczepie ciągnionej przez samochód ciężarowy M-813.
Na stanowisku ogniowym pojemniki zawsze są ustawiane pod kątem 38°. Wyrzutnia połączona jest z stanowiskiem dowodzenia bojowego poprzez drogę radiową (VHF) bądź światłowodem.



RAKIETA
Rakieta o długości 531 centymetrów i średnicy 41 centymetrów jest wyposażona w cztery stateczniki w kształcie delta o średnicy około 85 centymetrów. Rakiety są ładowane, przechowywane i wystrzeliwane z kontenera wyprodukowanego w Lockheed Martin. Kontenery oraz rakiety podczas przechowywania jak i w czasie bojowego zastosowania mają 30-to letnią gwarancję. Rakieta MIM-104 ma silnik rakietowy na paliwo stałe, głowicę bojową oraz autopilot z urządzeniami do stabilizacji i kierowania lotem. Głowica bojowa (odłamkowo-burząca) ma zapalnik kontaktowy i radiolokacyjny zbliżeniowy, elementy zabezpieczenia i samolikwidacji. 90 kilogramowa głowica bojowa jest usytuowana za sekcją odbiorczo-sterującą. Autopilot składa się z trzech żyroskopów, trzech akcelerometrów i generatora komend kierowania. Kombinowany układ kierowania zawiera urządzenie nadawczo-odbiorcze (do przekazywania danych), dwie anteny umieszczone w tylnej części pocisku rakietowego i odbiornik radiolokacyjny. Ciąg jest wytwarzany przez pojedynczy silnik rakietowy na paliwo stałe, zamocowany za głowicą bojową. Maksymalny zasięg rakiety wynosi 70 kilometrów a maksymalny pułap nie przekracza 24 kilometry, natomiast maksymalny czas lotu rakiety wynosi 3 i pół minuty.

FAZY LOTU
Po starcie pocisku, autopilot naprowadza pocisk na wstępnie zaprogramowaną trajektorię. Ta faza lotu kończy się w momencie przechwycenia pocisku przez radiolokator, który następnie śledzi jednocześnie cel i zbliżający się do niego pocisk. Komputer porównuje chwilowe położenia celu i pocisku, oblicza optymalną trajektorię pocisku i wypracowuje komendy sterowania, które po zakodowaniu są przesyłane w wiązce śledzącej anteny głównej radiolokatora. Zakodowany sygnał zawiera również informację o wstępnym ukierunkowaniu anteny radiolokatora poszukującego, znajdującego się na pocisku. Po uchwyceniu przez układ poszukujący echa wiązki odbitej od celu, układ nadawczy pocisku przesyła odpowiednie sygnały w kierunku radiolokatora. Sygnały te są przekazywane do komputera, który porównuje dane uzyskane z układu poszukującego pocisku, z danymi pochodzącymi z radiolokatora.
Wypracowane w ten sposób komendy są przesyłane do pocisku kanałem śledzenia i kierowania. Metoda ta zwiększa prawdopodobieństwo zniszczenia celu, umożliwia wybór pojedynczych celów powietrznych oraz ich niszczenie według ustalonych priorytetów. Zestaw ten znajduje się w uzbrojeniu armii USA, Włoch, Holandii, Niemiec i Japonii.

Opinie: System Patriot powstał oryginalnie jako broń przeciwlotnicza, nie zaś antyrakietowa. Mimo wielu modyfikacji do tamtego czasu, pociski PAC-1 i PAC-2 wciąż posiadały zbliżeniową głowicę odłamkową. Więc nawet w przypadku udanego trafienia i wybuchu takiej głowicy w pobliżu przechwytywanego pocisku balistycznego – pocisk ten – ciężko uszkodzony, poszatkowany odłamkami i sfragmentowany, jednak swobodnie spadał na ziemię, w tym jego głowica z zapalnikiem uderzeniowym, która normalnie eksplodowała w momencie kontaktu z ziemią – co jak wskazywało wielu analityków jest nie do zaakceptowania. Raporty te stały się podstawą podjęcia decyzji o wprowadzeniu najnowszej generacji pocisków i systemu Patriot działających w systemie hit-to-kill – PAC-3, zrywającej z zadaniami przeciwlotniczymi, stającej się wyspecjalizowanym systemem antybalistycznym.


Zdobycie planów systemu Patriot było przedmiotem starań służb wywiadowczych wielu krajów. Do najgłośniejszych w tym zakresie należy sprawa nielegalnego zakupu planów systemu Patriot przez oficera polskiego wywiadu Mariana Zacharskiego, przekazanych następnie przez PRL służbom wywiadowczym ZSRR. Choć brak jest na to bezpośrednich dowodów, podejrzewa się, że na podstawie planów Patriot, również ChRL opracowały swój system przeciwlotniczo-antyrakietowy HQ-9. Po doświadczeniach wynikających z użycia systemu MIM-104 w akcji bojowej, opracowano i wprowadzono do służby daleko idące modyfikacje, zmieniające charakter i zasady działania całego systemu tak dalece, iż powstały w ten sposób system Patriot PAC-3 jest de facto odmiennym systemem broni, który nigdy nie otrzymał nawet standardowego kodu Patriot – MIM-104. Ten właśnie system stał się następnie podstawą amerykańsko-włosko-niemieckich prac nad całkowicie nowym systemem MEADS.