Czym jest lub nie jest kick-boxing

W powszechnym mniemaniu, kick-boxing kojarzy się z dalekowschodnimi sztukami walki. Jest to związane z popularnością "filmów kung-fu" w tym samym czasie, kiedy kick-boxing się rozwijał. Stąd też upatruje się początków tej dyscypliny w Tajlandii, Japonii, czy w innym kraju Azji wschodniej. W rzeczywistości, w początkowym okresie rozwoju kick-boxingu istniały dwa nurty: amerykański i japoński.



Kick-boxing amerykański
W połowie lat 70. XX wieku, praktycy karate poczuli się sfrustrowani przez ograniczenia siły ciosów na zawodach. Poszukiwali więc systemu, w którym mogliby używać ciosów rękami i pięściami w realności walki, w zadawaniu ciosów w zapewnieniu efektywności, raczej niż we wstrzymywaniu przed dotknięciem przeciwnika, zostawiającym sędziom decyzję osądzenia, czy były efektywne. Dla wielu wielkim zaskoczeniem jest fakt, że tak naprawdę sport ten rozwinął się we wczesnych latach 70. w USA. Nowe pokolenie młodych, uprawiających karate i spragnionych wrażeń ludzi doprowadziło do narodzin full-contact karate. W nowym sporcie dopuszczalne były uderzenia pięścią oraz kopnięcia aż do nokautu przeciwnika. Pierwsze walki odbywały się na typowych dla karate matach. Później jednak maty ustąpiły miejsca ringowi bokserskiemu. Tak przeprowadzone pierwsze zawody rozpoczęły karierę wielkich sportowców jak Bill Wallace, Benny Urquidez oraz Joe Lewis. Podczas tych zawodów większość dzisiejszych zasad nie była zastosowana np. uczestnicy walczyli ze sobą bez podziału na kategorie wagowe.

Kick-boxing japoński
Japońska forma boksu tajskiego rozwinęła się po igrzyskach olimpijskich 1964 i w tym regulaminie pozwalano uderzać kopnięciami, pięścią, kolanem, łokciem, pozwalano na rzuty z judo. Kick-boxing został opracowany jako sport kontaktowy po części przez promotora bokserskiego Osamu Noguchi, aby odróżnić go od boksu tajskiego. On pragnął wprowadzić w Japonii boks tajlandzki, który widział w Tajlandii. Trzech tajskich bokserów zjawiło się w Japonii, by walczyć przeciwko trzem karatekom ze szkoły Oyamy (którą później nazwano Kyokushin. Japonia wygrała wówczas 2 do 1. Noguchi i Kenji Kurosaki (obaj instruktorzy Kyokushin) przestudiowali boks tajski i opracowali nową sztukę walki, którą Noguchi nazwał "kick-boxing" Na początku, rzuty i ciosy głową - właściwe dla karate - były technikami uznawanymi w kick-boxingu, który rozróżniano od boksu tajskiego. Potem, te techniki przestały być używanie i uznawane, a dyscyplina przekształciła się w czysto sportowe współzawodnictwo.

W kickboxingu istnieje wiele formuł, każda charakteryzująca się odmiennymi przepisami i innym stylem zawodników. Od bezkontaktowych, pokazowych walk przy muzyce czy aero-kicku - przez pojedynki na matach w Semi- oraz Light-Contact, na twardych walkach w ringu (Full-Contact, Low-Kick, K-1 Rules, Muay Thai) - kończąc.


Trochę sprzętu do sparingów

Kask
Kask zapewnia podstawową ochronę głowy zarówno w czasie walk sparingowych jak i w czasie zawodów. Nie jest on konieczny np. w formule full contact (na walkach zawodowych, galach etc.). Kask może być wykonany z wysokiej jakości skóry, z wyściółką od wewnętrznej strony zapobiegającą przesuwaniu się kasku w czasie walki. Obecnie preferowane są ochraniacze głowy wykonane z wyjątkowo wytrzymałego i absorbującego silne uderzenia materiału "BAYFLEX". Kaski te nie tylko idealnie chronią, ale także nie krępują ruchów oraz nie ograniczają pola widzenia. Doskonałe wykonanie sprawia, że zawodnik może bardzo długo cieszyć się jednym egzemplarzem. Wymienne rzepy nie zmuszają do wymiany kasku przy ich wyrobieniu. Osłonięty czubek głowy sprawia, że kask świetnie nadaje się do sportów, w których ważną rolę odgrywają kopnięcia. Nowe wzornictwo lepiej chroni łuki brwiowe oraz zapewnia jeszcze lepszą wentylację głowy. Sprzęt ten akceptowany jest przez wszystkich sędziów i na zawodach najwyższej rangi.

Ochraniacze piszczeli
Ochraniacze piszczeli zapewniają bezpieczeństwo w czasie sparingów i walki na zawodach. Odpowiednia twardość, trwałość i wykonanie pozwalają w pełni wykorzystywać umiejętności bez obawy, że może dojść do kontuzji. W twardszych formułach walki polecane są ochraniacze z anatomicznie uformowanym wkładem amortyzującym, wykonane ze skóry syntetycznej, zapinane na pas parciany z rzepem. Są to zwykle masywne ochraniacze, doskonale przylegające do ciała, polecane tym zawodnikom, którzy nie stosują finezyjnych technik nożnych i którym nie zależy na lekkości kopania, a na skutecznej ochronie. Świetnym kompromisem dla osób ceniących sobie bezpieczeństwo ale i komfort przy kopnięciach są ochraniacze z anatomicznie uformowanym wkładem amortyzującym, obszyte materiałem syntetycznym i dzianiną, zapinane na gumy. Są lżejsze i wygodniejsze, lecz słabiej znoszą mocne techniki nożne.

Ochraniacze stóp
Ochraniacze stóp są niezbędne zarówno na treningach jak i w czasie walki. Świetnie nadają się do technik nożnych na worku, tarczy czy w czasie sparingu z partnerem. Ochraniacze zapewniają nie tylko bezpieczeństwo stopy, chroniąc przed urazem np poprzez kopnięcie na łokieć, ale pozwalają także zapobiegać groźnym kontuzjom sparingpartnera. Ochraniacze wykonane mogą być zarówno ze skóry jak i z materiałów syntetycznych. Skórzane są cięższe, lecz odznaczają się większą trwałością. Syntetyczne polecane są zawodnikom preferującym techniki nożne, gdyż ich niewielka waga zapobiega szybkiemu zmęczeniu nogi w czasie kopania. Ochraniacze stóp w zależności od rodzaju i sposobu użytkowania służą około roku. Przy zakupie ochraniaczy należy zwracać uwagę na ich kształt: podłużne lepiej przylegają do stopy. Poza tym ważna jest jakoś pasów mocujących, gdyż często ulegają one rozciągnięciu, przez co ochraniacz nie przylega odpowiednio do stopy.

Rękawice
Dobre, uniwersalne rękawice do kick-boxingu spełniają podobne kryteria jak rękawice bokserskie. Nadają się do walk sparingowych, rywalizacji sportowej, pracy na worku i tarczy. Powinny być wykonane z wysokiej jakości skóry, która nie będzie pękać. Rękawica nie powinna być zbyt twarda aby nie powodować kontuzji twarzy sparingpartnera oraz kontuzji dłoni. Z tego samego powodu nie może być także zbyt miękka, a strefa zgniotu musi być odporna na uszkodzenia. Kiedy przez powierzchnię rękawicy wyczuwalne są kości dłoni, rękawica nie nadaje się już do walk sparingowych. Nie zostanie też już dopuszczona przez sędziów do rywalizacji sportowej. Najbardziej na uszkodzenia naraża sprzęt długotrwała praca na worku oraz używanie go jako tarczy podczas trenowania kopnięć, zwłaszcza kiedy kopiący nie używa ochraniaczy stóp. Przeciętnie aktywnie użytkowane rękawice służą zawodnikowi od 1 roku do dwóch lat (w zależności od jego siły i sposobu użytkowania) Dobrej klasy rękawice bokserskie powinny być w środku starannie wykończone i profilowane, dzięki czemu pasują do dłoni. Specjalnie przygotowany kształt, przyszyty kciuk i szerokie zapieńcie na rzep, które usztywnia nadgarstek zapobiegają kontuzjom dłoni. Rękawic używa się wraz ze specjalnymi taśmami (taśmami bokserskimi, owijkami bokserskimi) usztywniającymi nadgarstek i stawy palców. Rękawica musi mieć także odpowiednią wagę. Na ogół jest to 10 oz (uncji) bo lżejszy sprzęt nie jest dopuszczany przez sędziów do rywalizacji sportowej w większości formuł kick-boxingu (wyjątkiem jest Pointfighting czyli semi-contact kick-boxing).



Taśmy bokserskie
Taśmy są niezbędne aby uniknąć kontuzji. Najczęściej można spotkać te o długości 300 cm, gdyż okazują się bardzo uniwersalne. Są na tyle długie że dobrze zabezpieczają palce i nadgarstki podczas walki, pracy na worku i tarczy, jednak na tyle krótkie że szybko się je zakłada, po praniu zwija się je sprawnie, a w czasie zajęć nie plączą się w torbie treningowej, co bywa uciążliwe. Pozwala to na skrócenie czasu przygotowania się do ćwiczeń czy walki. Bandaże bokserskie są wykonane z bawełny, dobrze więc wchłaniają pot, który mógłby powodować nieprzyjemny zapach dłużej użytkowanych rękawic. Poprawia to także uczucie komfortu dłoni w rękawicy. Wśród szerokiej gamy taśm spotkać można taśmy elastyczne, które świetnie nadają się dla mniej doświadczonych zawodników, ale także dla \"starych wyjadaczy\", gdyż pozwalają one na jeszcze szybsze i sprawniejsze ich zwijanie czy zakładanie. W teorii taśmy nie są wymagane, lecz w interesie zawodnika powinno leżeć ich stosowanie, gdyż znacznie ograniczają kontuzje dłoni, nadgarstka czy palców.