Szwedzi pomni ruskiej przewagi oraz rosyjskiego "drang nach westen" skonstruowali typowego niszczyciela czołgów, którego protoplastą był niemiecki Stug.
Czołg ten wyróżnia się wśród wozów produkowanych seryjnie po II wojnie światowej swym niekonwencjonalnym układem konstrukcyjnym. Ze względu na trudne warunki terenowe Skandynawii wymuszono na pojeździe zachowania niedużej masy całkowitej. Konstruktorzy szwedzcy postanowili sprostać temu wyzwaniu poprzez zastosowanie układu bez wieżowego z zainstalowaną na stałe do kadłuba armatą 105 mm. Pojazd po wnikliwej, drobiazgowej analizie i testom został przyjęty do uzbrojenia i pod oznaczeniem Stridsvagn-103 lub po prostu S, wyprodukowany w latach 1966-71 w ilości około 300 egzemplarzy, przy czym w związku z przeprowadzanymi modernizacjami wyróżniono wersje: Strv-103A, Strv-103B i Strv-103C. Dzięki układowi bez wieżowemu udało się nie tylko zmniejszyć masę całkowitą, wysokość (tylko 1,9 m), ale uproszczono także konstrukcję kadłuba i znacząco wzmocniono odporność opancerzenia na przebicie poprzez jego lepsze ukształtowanie. Przednia-górna część kadłuba została osłonięta pancerzem o bardzo dużym nachyleniu (79 stopni), przez co faktyczna grubość opancerzenia wzrosła pięciokrotnie (droga pocisku) i znacząco zwiększyło się prawdopodobieństwo rykoszetowania pocisków. Nietypowo uformowano dno kadłuba, które w przekroju poprzecznym posiada kształt szerokokątnego klina z ostrzem skierowanym ku górze, przy dużym współczesnym zagrożeniu jest to właściwość niekorzystna. Fala uderzeniowa generowana wybuchem miny kieruje się ku części środkowej kadłuba zamiast na boki czy do tyłu.
W skład załogi pojazdu wchodzą trzy osoby: kierowca-celowniczy, dowódca i radiooperator. Kierowca w czasie jazdy prowadzi pojazd a w czasie postoju prowadzi ogień z armaty. By naprowadzać nieruchomą armatę na cel musiano zastosować jej celowanie całym czołgiem. Kierowanie pojazdem i naprowadzanie uzbrojenia odbywa się za pomocą tych samych dźwigni. Naprowadzanie w poziomie następuje przez obrót całego wozu. By to umożliwić, zastosowano w układzie kierowania przekładnię hydrostatyczną, przez co pojazd może wykonać skręt o dowolnym promieniu lub nawet w miejscu. Aby umożliwić naprowadzanie armaty w pionie zastosowano hydropneumatyczne zawieszenie wszystkich czterech par kół jezdnych z płynnie niezależnie regulowanym ciśnieniem w poszczególnych siłownikach. Dało to możliwość pochylania kadłuba w zakresie od -10 do +12 stopni oraz obniżanie wozu do wysokości 1,75m. Kierowca a także dowódca czołgu (jego decyzje są traktowane przez system jako nadrzędne) dysponują uniwersalnym przyrządem obserwacyjno-celowniczym OPS-1 umożliwiającym obserwację z powiększeniem 1x przy polu widzenia 1000 lub celowanie ze zmiennymi powiększeniami o wartości: 6x, 10x lub 18x, który jest stabilizowany w płaszczyźnie pionowej. Z kolei w płaszczyźnie poziomej jest stabilizowana wieżyczka dowódcy o kącie obrotu 2080 z dodatkowymi czterema peryskopami do obserwacji. Strv-103 nie podsiadał początkowo przyrządu do obserwacji w nocy.



Czołg Strv-103 jako główne uzbrojenie posiada gwintowaną brytyjską armatę 105 mm typu L-74 o nieco większej długości, bo wynoszącej 62 kalibry. Dzięki sztywnemu zabudowaniu armaty w kadłubie wozu uzyskano możliwość zastosowania automatu ładującego (zasilanego za pomocą pokładowych źródeł energii) o szybkostrzelności rzędu 12-15 strz./min i stosunkowo prostej konstrukcji. Amunicja jest przewożona w kadłubie w 10 pojemnikach zwierających po 5 pocisków. Zastosowano pociski przeciwpancerne podkalibrowe (APDS) o prędkości początkowej 1450m/s i masie 19kg, podkalibrowe rdzeniowe stabilizowane brzechwowo (APFSDS), odłamkowo -burzące (HE) o prędkości 680m/s i masie 24 kg oraz dymno-zapalające (320m/s, 26,6 kg). Czołg może prowadzić ogień z armaty tylko z zasadzki lub z krótkich przystanków. Uzbrojenie dodatkowe to trzy karabiny maszynowe ksp 58 kalibru 7,62mm z 2750 sztuk amunicji. Dwa z nich umieszczono w pojemniku po lewej stronie kadłuba natomiast trzeci obok włazu dowódcy czołgu.

Do napędu wozu użyto dwóch silników. Główny to K60 firmy Rolls Royce. Jest to dwusuwowa, sześciocylindrowa jednostka napędowa o zapłonie samoczynnym i pojemności skokowej 6,57dm 3. Jej moc maksymalna to ok. 180 kW przy 3750 obr/min. Drugi silnik to turbina gazowa Boeing 502-10MA o mocy 544 kW używana przy jeździe w trudnym terenie oraz podczas uruchamiania pojazdu w niskich temperaturach. Hydromechaniczny układ napędowy DRH-1M+FBTV2B firmy Volvo składa się z automatycznej skrzyni biegów (2 biegi do przodu, 2 do tyłu), przekładni kinetycznej i silnika K60. W związku z koniecznością wcześniejszego demontażu armaty z kadłuba i przedniej płyty opancerzenia wymiana układa napędowego zajmuje około 4 godzin.
Już w 1969 roku dokonano pierwszej znaczącej modernizacji czołgu oznaczonego Strv-103B. Pojazd wyposażono w dalmierz laserowy LV-300 firmy Simrad sprzężony ze zmodyfikowanym przyrządem obserwacyjno-celowniczym OPS-1L. Wymieniono turbinę na nową o mocy 365 kW. Zakres kątów naprowadzania armaty L-74 w płaszczyźnie pionowej wzrósł od -11 do +16 stopni.

Strv-103B stał się czołgiem pływającym z napędem gąsienicowym w wodzie. Jego prędkość maksymalna przy pokonywaniu przeszkody wodnej wynosi 6 km/h. W pojeździe jako dodatkowe standardowe wyposażenie zastosowano lemiesz do usuwania min, stanowiący dodatkową ochronę dolnej przedniej części kadłuba.
W latach 1986-89 przeprowadzono kolejną modernizację posiadanych przez armię Szwecji czołgów Strv-103B poprzez zainstalowanie systemu kierowania ogniem z dalmierzem laserowym i cyfrowym przelicznikiem balistycznym, zamontowanie nowych amerykańskich silników dwusuwowych Detroit Diesel 6V-53T o mocy 215 kW przy 3800 obr/min, nowego automatycznego układu napędowego firmy Bofors, 71 mm wyrzutni rakiet oświetlających Lyran czy wzmocnienie masy opancerzenia o około 2,5 tony. Zasięg pojazdów zwiększono montując osiemnaście 22 litrowych kanistrów z paliwem po bokach kadłuba. Kanistry pełnią dodatkową funkcję ochronną przed pociskami kumulacyjnymi. Tak zmodernizowane wozy określono jako Strv-103C.
Pojazdy Strv-103C zostały do początku XXI wieku zastąpione w Siłach Zbrojnych Szwecji przez czołgi Leopard-2: używane (Strv-121) i nowe (Strv-122). Czołg Strv-103, chociaż nigdzie nie eksportowany i używany w stosunkowo niewielkiej ilości stanowi ciekawy i oryginalny przykład rozwoju broni pancernej w XX wieku.


Silnik silnik wysokoprężny Rolls-Royce K60 o mocy 245 KM (180 kW) i turbiny gazowej Boeing 502-10MA o mocy 740 KM (544 kW) (Strv-103A)
Transmisja mechaniczna
Długość 9,00 m (całkowita)
7,40 m (kadłuba)
Szerokość 3,63 m (Strv-103A)
3,60 m (Strv-103B)
3,80 m (Strv-103C)
Wysokość 2,14 m
2,43 m (z zamontowanym karabinem)
Masa 37 000 kg (własna)
39 700 kg (bojowa)
Osiągi
Prędkość 50 km/h (po drodze)
6 km/h (pływania)
Zasięg 390 km (po drodze)