Super ciężki czołg T-28, późniejsze oznaczenie T-95 Gun Motor Carriage, był największym czołgiem zaprojektowanym dla potrzeb amerykańskiej armii w czasie II wojny światowej. Pierwotnie planowano jego użycie przy forsowaniu Linii Zygfryda, w późniejszym okresie czasu planowano jego wykorzystanie w czasie inwazji Japonii. T 28 został dopracowany i nazwany jako haubicoarmatą T 95, a następnie przemianowane na super ciężki czołg w 1946 roku.
T 28 został zaprojektowany jako odpowiedź na niemieckie ciężkie czołgi, takie jak Maus czy E 100, dopiero na wiosnę 1945 roku, kiedy było już za późno aby mógł zdążyć na front.Firma Pacific Car and Foundry, która go zaprojektowała i zbudowała, nie zdążyła dostarczyć go na front do Europy, gdyż wojna właśnie się zakończyła. Ponieważ T 28 nie posiadał wieżyczki, został złożony jako działo samobieżne, a następnie przeprojektowany na haubicoarmatę w 1945, a następnie powrócono do pierwotnego projektu T 28 super ciężkiego czołgu w 1946 roku. Przemawiały za tym dwa argumenty, iż nie był to ani super czołg, ani chałbico-armata, a w rzeczywistości bardzo ciężki niszczyciel czołgów.
Dwa prototypy, które zostały wyprodukowane, brały udział w testach ogniowych zostały uszkodzone i sprzedane jako złom. Nie wrócono już do nich, gdyż zostały zastąpione przez T29 i T30. Program T 28 zastał zakończony pod koniec 1947 roku. W 1974 roku jedyny egzemplarz został odkryty w Forcie Belvoir, nie wiadomo jak przetrwał. Został odnowiony i wystawiony w muzeum Pattona w Kentucky.



Całkowita masa pojazdu miała wynosić 95 ton, a w porównaniu z innymi czołgami amerykańskimi tego okresu czasu miał bardzo gruby pancerz (do 300 mm), co miało mu zapewnić ochronę nawet przed niemiecką armatą 88 mm. Napęd zapewniał mu silnik spalinowy GAF V-8 o mocy zaledwie 410 KM co pozwalało mu na osiągnięcie prędkości zaledwie 14 km/h. Miał cztery gąsienice, zamiast tradycyjnych dwóch, dwie zewnętrzne mogły być zdejmowane w czasie transportu. Jego uzbrojenie główne stanowiła haubicoarmata T5E1 o kalibrze 105 mm. Planowano zbudować pięć prototypów, a następnie 25 egzeplarzy produkcyjnych, w rzeczywistości zbudowano jedynie dwa prototypy, z których żaden nie wziął udziału w walkach.

T 28 miał bardzo ograniczone możliwości manewrowe, nie mógł normalnie przejeżdżać przez mosty, jego prędkość czyniła go zbyt powolnym dla ruchomych celów, zaś materiałochłonność w produkcji nie miała sobie równych. Było to powielenie grzechu wielkości, poczynionego przez niemieckich jak i rosyjskich konstruktorów, gdyż miała to być odpowiedź na giga czołgi Maus czy E 100. Tego typu konstrukcje, co pokazał dalszy rozwój broni, okazały się końcem projektów kolosów. Były zbyt drogie i nieefektywne w stosunku do wymagań nowoczesnego pola walki.



Dane techniczne
Silnik 1 silnik spalinowy rzędowy, 8-cylindrowy Ford GAF V-8 o mocy 410 KM (305 kW)
Transmisja mechaniczna
Pancerz grubość: 51 – 292 mm
Długość 11,10 m
Szerokość 4,39 m
Wysokość 2,84 m
Masa 95 000 kg
Osiągi
Prędkość 14 km/h (po drodze)
Zasięg 160 km (po drodze)
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 armata T5E1 kal. 105 mm (zapas amunicji – 62 szt.)
1 karabin maszynowy M2HB kal. 12,7 mm (zapas amunicji – 660 szt.)