Techniki w Kickboxingu

Technika czyni mistrza

Kick-boxing jest sportem, w którym doskonałe opanowanie techniki stanowi klucz do ewentualnych sukcesów sportowych lub osiągnięcia zadowolenia przy ćwiczeniu rekreacyjnym. Dobre opanowanie techniki kick-boxingu jest bardzo trudne i wymaga wielu lat intensywnej pracy pod okiem wykwalifikowanego instruktora. Specyfika dyscypliny wymaga nienagannego połączenia technik pięściarskich z technikami nożnymi, podobnymi do stosowanych w karate, lecz zmodyfikowanymi dla potrzeb kick-boxingu (większość kopnięć wykonuje się z nogi wykrocznej jako bliższej przeciwnika, bez dostawiania lub z dostawieniem nogi zakrocznej).

Techniki pięściarskie są same w sobie bardzo skomplikowane. Nauczenie przyjmowania prawidłowej postawy pięściarskiej zajmuje lata pracy, a wypracowanie prawidłowego sposobu zadawania ciosów wymaga tysięcy powtórzeń. Poza tym w boksie jest wiele bardzo trudnych technik ataku i obrony, odskoków, doskoków, uników rotacyjnych, zejść z linii ciosu, które w kick-boxingu należy połączyć z technikami nożnymi, których opanowanie wymaga najpierw osiągnięcia odpowiedniego stopnia gibkości, a dopiero potem przechodzenia do właściwych kopnięć. Uprawiając kick-boxing, należy - oprócz treningów pod okiem instruktora, który może pokazać prawidłowe wykonywanie technik oraz korygować błędy - poświęcić dużo czasu na pracę indywidualną. Należy poświęcić wiele godzin, by wyćwiczyć pozornie najprostsze elementy techniczne, powtarzając je we wszystkich możliwych wariantach, aby mieć w późniejszym czasie podstawę do przyswajania elementów naprawdę trudnych. W treningu początkujących 80 % całości zajmują ćwiczenia ogólnorozwojowe (w tym gibkościowe), a 20 % elementy podstaw techniki. Nie ma sensu nauczanie nawet prostych kopnięć bez zdobycia odpowiedniego poziomu gibkości, zwinności i koordynacji ruchowej. Trening techniczny składa się z nauczania podstaw techniki, najpierw pięściarskiej, a dopiero później wprowadza się elementy kopnięć. Poniżej techniki nożne stosowane zarówno w kickboxingu jak i Karate.

Frontkick - kopnięcie przednie

Kopniecie przednie (front-kick) wykonywane w korpus przeciwnika, ze względu na prostotę i skuteczność oraz możliwość łatwego utrzymania przeciwnika w dystansie, jedno z najczęściej wykonywanych kopnieć. Technika może być wykonywana w licznych wariantach, jako kombinacja z ciosami ręcznymi, z wyskoku lub łączona z innymi kopnięciami. Kopniecie można zadawać w korpus lub na głowę.

1.Technike rozpoczynamy od wysokiego uniesienia kolana. Noga która pozostaje na ziemi (noga podporowa) jest prosta w kolanie, oparta cala podeszwa o parkiet. Ręce trzymamy w prawidłowej gardzie. Podczas wykonywania kopnięcia nie wolno ich opuszczać.
2a.Dymamicznie prostujemy podudzie, wypychając lekko biodra w kierunku celu. Ręce pozostają w gardzie, noga podporowa wyprostowana, oparta cala podeszwa o podłoże. Po kopnięciu powracamy do pozycji walki lub kontynuujemy akcje.
2b.Noga podporowa wyprostowana, cala podeszwa stopy oparta o podłoże. Ręce w gardzie osłaniają korpus i głowę.

Kopnięcie Okrężne - Raundhouse-kick

Kopniecie okrężne (raundhouse-kick), technika najcześciej wykorzystywana w każdej formule walki. Główna zaleta tego kopnięcia to jego siła i szybkość. Technikę można wykonywać po obrocie, z wyskoku, z dalekiego dystansu (z tzw. dojazdem). Kopniecie to można zadawać w nogi (low-kick), korpus lub głowę.

1.Rozpoczynajac kopniecie unosimy wysoko kolano. Noga podporowa prosta w kolanie, cala stopa oparta o parkiet.
2. Kolejnym etapem jest skręt i rotacja bioder. Kolano powinno celować nieco poza cel w który będziemy zadawać kopniecie.
3. Dynamicznie prostujemy podudzie nogi kopiącej. W cel trafiamy grzbietem stopy. Wszystkie trzy fazy w tym kopnięciu powinny być połączone w jeden płynny ruch co nada technice odpowiednia sile i dynamikę.

Kopnięcie boczne - side-kick

Kopniecie boczne (side-kick), szczególnie często wykonywane w formule semi-contact oraz technikach samoobrony. Kopniecie pozwala utrzymać przeciwnika na dystans, wypchnąć go poza plansze do walki, odepchnąć. Zadawane po obrocie posiada bardzo duża sile. Można je wykonywać z wyskoku. Kopniecie zadawane jest w korpus bądź głowę.

1.Zawodnik rozpoczyna kopniecie wysoko unosząc kolano. Noga podporowa powinna być prosta w kolanie, cala podeszwa stopy opiera się na podłożu.
2. Zawodnik wykonuje skręt na nodze podporowej ciągnąc kolano do klatki piersiowej, ustawia się bokiem do przeciwnika.
3. Dynamicznie wypychamy nogę w kierunku celu. Powierzchnia uderzeniowa jest zewnętrzny kant stopy. Ręce trzymamy w prawidłowej gardzie. Noga podporowa cala podeszwa oparta o podłoże. (Po kopnięciu noga podporowa, noga kopiąca i biodra zawodnika powinny znajdować się w jednej linii.)

Kopnięcie zahaczające - heel-kick

Kopniecie zahaczające (hell-kick), kopniecie zadawane podeszwa stopy w celu zbicia gardy lub trafienia głowy przeciwnika, często wykonywane po obrocie. Jedna z częściej wykonywanych technik w formule semi-contact. Po obrocie można trafiać w korpus lub głowę. Szczególnie silne i efektowne jest wykonywane z wyskoku i po obrocie, w tym wariancie jest to jednak bardzo skomplikowana technika. Ze względu na bezpieczeństwo zawodników można je zadawać tylko podeszwa stopy, kopniecie pieta nie jest dozwolone.

1.Kopiacy wysoko unosi kolano do góry. Noga podporowa prosta w kolanie, cala podeszwa stopy oparta o podłoże. Ręce w prawidłowej gardzie.
2. Kopiący wykonuje rotacje biodrem, ciągnąc kolano nogi wykonującej kopniecie do klatki piersiowej. Noga podporowa pozostaje prosta, cala podeszwa stopy dotyka do podłoża.
3. Teraz dynamicznie wypychamy nogę w kierunku celu, zataczając luk podudziem i ciągnąć je do pośladka. W cel trafiamy podeszwa stopy. W regulaminach Kick-boxing'u nie jest dozwolone wykonywanie tej techniki pieta.

W czasie wykonywania kopnięcia, noga podporowa, noga kopiąca i biodra zawodnika powinny znajdować sie na jednej linii. Podudzie po zatoczeniu luku i wykonaniu kopnięcia wraca pieta do pośladka i kopiący wraca do pozycji.

Kopnięcie opadające - axe-kick

Kopniecie spadajace (axe-kick),szybkie kopniecie pozwalające zbić gardę lub zaatakować głowę przeciwnika, szczególnie przydatne w formule semi-contact. W przypadku jego dobrego opanowania jest to bardzo silna technika. Zawodnicy doskonale wyszkoleni technicznie potrafią ja zadawać po obrocie. Kopniecie wolno zadawać podeszwa stopy (nie pieta).

1. Zawodnik wysoki unosi kolano nogi kopiącej. W innym wariancie tego kopnięcia, noga kopiąca będzie wyprowadzona do góry po zewnętrznym lub wewnętrznym luku.
2. Po wyprowadzeniu nogi maksymalnie wysoko, rozpoczynamy ściągać ja w dół lekko wpychając biodra do przodu. Cel atakujemy podeszwa stopy (celem będzie głowa lub garda przeciwnika).

Techniki ręczne zostały zaczerpnięte z klasycznego pięściarstwa, w której istnieją trzy zasadnicze rodzaje ciosów: cios prosty, cios sierpowy i cios z dołu. Każdy z tych ciosów może być zadawany i lewą i prawą ręką, tak w głowę, jak i w tułów. W ten sposób rozróżniamy w boksie 12 zasadniczych ciosów, których struktura ruchu określa się rodzajem ciosu (prosty, sierpowy, z dołu), ręką cios zadającą (lewą, prawą) i celem dla ciosu (głowa, tułów). Przytoczone cechy określają również i terminologię ciosów, na przykład - "cios prosty lewą w głowę", "cios sierpowy prawą w tułów", "cios z dołu lewą w tułów" itd.
Technika zasadniczych ciosów w warunkach walki może się zmieniać, w zależności od indywidualnych właściwości boksera, rodzaju działań i sytuacji przeciwnika, tempa walki, zadań taktycznych itp. W związku z tym powstaje różnorodność ciosów, a ściślej mówiąc różna technika ich wykonania. Podamy kilka przykładów. Prosty cios, w zależności od dystansu i rodzaju zbliżenia i ataku, może być zadany nie w pełni wyprostowaną, a nawet silnie zgiętą ręką - tak zwany krótki prosty cios. Tenże cios może być skierowany z dołu w głowę przeciwnika i przybiera wówczas jakby pośrednią formę między prostym ciosem i ciosem z dołu. Sierpowe ciosy mogą być kierowane do celu z dołu lub z góry, a nie tylko ściśle równolegle do podłogi.

W zależności od formuły walki możemy rozróżnić cztery formy kontaktu:

Full contact: wszystkie techniki nożne i bokserskie dozwolone są powyżej pasa, z minimalną liczbą kopnięć podczas rundy-8, jeśli zawodnik nie zada 8 kopnięć traci 1 punkt, nie wolno kopać kolanem ani uderzać łokciem. Walka odbywa się na ringu. bokserskim.

Low kick Kick-boxing: dozwolone są wszystkie techniki bokserskie oraz kopnięcia do na całej wysokości ciała. Nie ma minimalnej liczby kopnięć na minutę oraz nie wolno kopać kolanem ani uderzać łokciem. Walka odbywa się na ringu bokserskim.

Light contact: Walka odbywa się na ringu, parkiecie lub tatami. Forma walki ciągłej w której zawodnicy muszą wykazać się umiejętnością walki technicznej.

Semi contact ( point fighting ) jest formą walki, gdzie dwaj zawodnicy walczą ze sobą w celu zdobycia większej ilości punktów używając prawidłowych, lekkich i dobrze kontrolowanych technik ręcznych i nożnych. Jest to dyscyplina techniczna kładąca równy nacisk na szybkość i poprawność technik a ich punktowanie oparte jest na zasadzie kontrolowanych akcji. Jest to walka przerywana, po każdej udanej akcji następuje bezpośrednio przyznanie punktów.