WSS to wyborowy karabinek samopowtarzalny (Wintowka Specialnaja
Snajperskaja), zaprojektowany z myślą o operacjach specjalnych i wykorzystaniu
go przez członków grup specjalnych. Konstrukcję broni opracowano w Instytucie
Mechaniki Precyzyjnej w Iżewsku, w zespole pod kierownictwem Petra Serdjukowa.
Broń zastąpiła wyposażone w tłumiki dźwięku rozmaite wersje karabinów AK i AKM w
licznych rozmaitych oddziałach specjalnych (SpecNaz) początkowo Związku
Radzieckiego, a następnie Rosji – znajduje się na wyposażeniu zarówno oddziałów
ściśle wojskowych, jak i oddziałów milicji oraz wewnętrznych służb
bezpieczeństwa. Broń działa na zasadzie odprowadzania części gazów prochowych
powstałych po wystrzale przez boczny otwór w lufie, ryglowanie za pomocą sześciu
rygli następuje poprzez obrót zamka, wykonanego w całości ze stali. Długi
przewód gazowy znajduje się nad lufą. Cały zespół zamka i suwadło pochodzą
bezpośrednio z pistoletu maszynowego MA. Bezpiecznik i rączka przeładowania nie
różnią się od tych znanych z AK, natomiast całkowicie nowym rozwiązaniem jest
selektor rodzaju ognia, umieszczony wewnątrz osłony spustu, bezpośrednio za
spustem w postaci dwupołożeniowego przełącznika. Broń może prowadzić ogień
pojedynczy lub seryjny. Broń zasilana jest z plastikowego magazynka o pojemności
10 lub 20 nabojów. Karabinek ma krótkie łoże oraz chwyt pistoletowy połączony z
kolbą stałą. Łoże wykonane jest z plastiku, natomiast wzmocniona kolba i chwyt z
drewna. Kolba wyposażona jest w gumową poduszkę. Kolba może być odłączona od
broni do składowania lub przenoszenia broni. Broń wyposażona jest w wyciszoną
lufę z dwukomorowym tłumikiem dźwięku. W czasie strzału gazy prochowe
przepływają poprzez otworki w ściankach lufy do pierwszej komory, a potem
poprzez liczne przegrody, rozprężając się do tego stopnia, że w chwili wylotu z
lufy mają stosunkowo niską temperaturę i ciśnienie. Na lufie wyraźnie widoczne
są otworki prowadzące do tłumika, będącego integralną częścią broni. Możliwe
jest jego odłączenie do konserwacji lub przechowywania broni, jednak strzelanie
z karabinka z odłączonym tłumikiem nie jest zalecane. Broń wyposażona jest we
wspornik umożliwiający przyłączanie standardowych rosyjskich celowników
optycznych i optoelektronicznych, umieszczony po lewej stronie komory zamkowej.
Najczęściej wykorzystywany jest stary, sprawdzony celownik optyczny PSO-1 o
powiększeniu 4x, przystosowany do broni strzelającej amunicją 9x39. Karabinek
wyposażony jest także w zapasowe mechaniczne przyrządy celownicze, składające
się z muszki na lufie i celownika przeziernego z nastawą odległości (do 400
metrów) umieszczonego przed chwytem. Integralnym składnikiem WSS jest amunicja,
opracowana specjalnie do tego karabinka. Nabój 9x39 oznaczony jest symbolem SP5
(w wersji normalnej) lub SP6 (w wersji przeciwpancernej). Opracowanie nowej
amunicji stało się konieczne ze względu na pożądaną przez zespół konstrukcyjny
niską prędkość wylotową pocisku, wynoszącą poniżej 290 metrów na sekundę i
jednocześnie konieczność neutralizacji celów osłoniętych pancerzem osobistym.
Nabój opracowano na podstawie znanego naboju pośredniego 7,62x39 wzór 1943,
dostosowując go do pocisku o kalibrze 9 mm o wadze około 16 gramów. Naboje w
wersji SP6 mają rdzeń z utwardzonej stali, zdolny – według twierdzeń producenta
– przebić większość rodzajów współcześnie używanych kamizelek kuloodpornych na
odległości rzędu 300-400 metrów. Broń była i jest szeroko wykorzystywana przez
jednostki armii rosyjskiej w walkach w Czeczenii, cieszy się dużym uznaniem
użytkowników ze względu na cichy strzał i duże obrażenia zadawane ciężkim
pociskiem.
Kaliber: 9 mm
Nabój: 9x39 SP5 lub SP6
Typ i zasada działania: samopowtarzalny, odprowadzanie części gazów prochowych z
lufy
Długość broni: 894 mm
Masa broni: bez amunicji 2,6 kg (3,41 kg z zamontowanym celownikiem optycznym
PSO-1 i z magazynkiem)
Długość lufy: 200 mm
Zasilanie: magazynki pudełkowe o pojemności 10 lub 20 nabojów
Prędkość początkowa pocisku: poniżej 290 metrów na sekundę
Producent: Instytut Mechaniki Precyzyjnej w Iżewsku