POKÓJ JEST PRÓBĄ UTRWALENIA SIŁĄ TEGO, CO MOŻNA ZMIENIĆ WOJNĄ


    Począwszy od konferencji w Teheranie 28.11.1943, poprzez Jałtę 04.02.1945 i Poczdam 17.07.1945 , Alianci określili plan pokonania Niemiec  i określenia jak największej sowieckiej strefy wpływów, obok stref amerykańskiej i brytyjskiej. W zasadzie strefy te miały mieć żywotne znaczenie dla dwóch państw – ZSRR i Wielkiej Brytanii. Stany Zjednoczone pomimo nieprowokowanego udziału w wojnie w Europie, nie miały żadnej woli, ani wizji ładu powojennego, tym bardziej, że wraz z Wielką Brytanią wzięły sobie do boku dotychczasowego sojusznika Niemiec Hitlerowskich.
Brak zainteresowania wynikał ze słabnącej pozycji Wielkiej Brytanii i pacyfistycznego podejścia do świata Franklina Delano Roosvelta. Innymi słowy przywódcy Zachodu zaprzątali sobie głowę tym jak najszybciej i najmniej krwawo dla swoich wyborców zakończyć wojnę, a nie tym co zrobić, aby odzyskać Europę dla Europy, pokonać Niemcy i Japonię, a jednocześnie zneutralizować rosnącą potęgę ZSRR. Wielka Brytania mieniąc się jeszcze potęgą, dążyła tradycyjnie do rozpostarcia swoich wpływów na cały basen morza Śródziemnego. Stąd pomysł otwarcia trzeciego frontu we Włoszech i „odbicia” Grecji, mimo wycofania się wojsk niemieckich, które utknęły w Jugosławii.
Inne eskapady na terytoria Europy Centralnej, miały znaczenie propagandowe lub były wspomaganiem  ZSRR. Pomysł otwarcia frontu poprzez Bałkany, można potraktować  bardziej na zasadzie targowania się ze Stalinem, gdzie sytuacja Grecji bardziej ciążyła ku komunizmowi, niż traktować jak przemyślaną strategię ocalenia Europu. Pomysł był nierealny, gdyż wykluczał ZSRR z wojny.

Dokumenty z konferencji w Teheranie świadczą o tym, iż Stany Zjednoczone i Wielka Brytania zobowiązały się do: utworzenia drugiego frontu w Normandii w maju 1944 roku, udzielenia pomocy oddziałom Tito w Jugosławii przy jednoczesnym wycofaniu poparcia dla czetników i rezygnacji z inwazji na Bałkanach poza Grecją przydzieloną
do brytyjskiej strefy operacyjnej, wytyczyły nową granicę wschodnią Polski i ZSRR
na tak zwanej linii Curzona. Wstępnie Alianci Zachodni przedstawili idee utworzenia Organizacji Narodów Zjednoczonych, którego przedwojenny nieudany pierwowzór stanowiła Liga Narodów. Strony ustaliły tryb podbicia Niemiec jako bezwarunkową kapitulację, co wynikało z braku zaufania do siebie niż miałoby stanowić przemyślaną strategię. Koncepcja bezwarunkowej kapitulacji była wyrazem woli Churchilla  wyeliminowania potęgi Niemiec na zawsze z Europy, a także woli Roosevelta, który udział USA w wojnie traktował jak honorową potyczkę, która musi zakończyć się honorowym rzuceniem przeciwnika na kolana. Stalin w tym tercecie był dyrygentem, któremu pozwolono wejść na podest.

Formalnie dokonano podziału krajów Europy na alianckie i radzieckie strefy operacyjne, gdzie lekką ręką przesądzono o oddaniu połowy Europy w ręce Stalina, który dowolnie przesuwał granice, narody, lub je eksterminował. Alianci podpisali się pod układem Ribbentrop-Mołotow, uznając jego skutki terytorialne, a także czystki etniczne i wywózki ludności z tym związane.
Złudną pociechą miała być dla świata Organizacja Narodów Zjednoczonych, czego forpocztą była Karta Atlantycka, podpisana przez USA i Wielką Brytanię, stanowiąca pusty gest, ideową ślepotę i w końcu, polityczną głupotę, gdyż była tworzona bez udziału ZSRR, a głównie z myślą o ZSRR. Tak wielkie ustępstwa wobec Stalina, dyktowane były ogromną fascynacją jego osoby przez Roosvelta.

Dlaczego Aliantom Zachodnim zależało na tak schematycznym potraktowaniu wojny i tego co będzie po wojnie?
Jak zwykle wynikało to z zimnej kalkulacji. To było coś, czego na ogół nie znajduje się w podręcznikach historii. Chodziło o „limity” ofiar wojny, co było nie do pomyślenia dla USA i Wielkiej Brytanii, a czego Stalin mógł używać bez ograniczeń. Była to niesamowicie krótkowzroczna polityka. Wyhodowanie potęgi mogącej zagrażać wszystkim, jakim ZSRR stało się w konflikcie z Niemcami, z nic nie znaczącego karła, który zbierał cięgi od Polaków czy Finów. Rachuba ta płynęła z naiwnych przesłanek; jakoby Związek Radziecki będzie po wojnie zbyt osłabiony, aby komukolwiek zagrozić, będzie też zobowiązany w ramach wspólnej walki podpisać Kartę Atlantycką i wejść w skład ONZ. Oprócz tego Stany Zjednoczone będą w posiadaniu najgroźniejszej broni, w postaci bomby atomowej, która sama w sobie będzie stanowić wystarczający argument porządkowy. Były to czcze kalkulacje. Alianci Zachodni nie przypuszczali z kim przyjdzie im się układać. Rządy wielkiej Brytanii i USA zostały zinfiltrowane tak głęboko przez NKWD i GRU, że Stalin wiedział kto i dlaczego spóźni się na konferencję w Poczdamie.
Ład powojenny był wypadkową zaślepiającej nienawiści Brytyjczyków do Niemiec pacyfistycznej nonszalancji Amerykanów, i rewolucyjnego "drang nach Westen" Rosjan. Był w istocie wyrazem kompletnej kapitulacji wobec Związku Radzieckiego.

Konferencje w Jałcie i Poczdamie utwierdzały strony w planie narzuconym przez Stalina i ukazywały skalę
wycofania się mocarstw zachodnich z czynnej polityki ogólnoświatowej. W Jałcie ustalono, iż każde z trzech
mocarstw będą okupowały wyznaczone strefy Niemiec, bez względu na wyniki z frontu, co narzucało z góry działania na tych frontach. Ponadto wykluczając porozumienie z Polakami, Związek Radziecki zalegalizował okupację i włączenie Polski Wschodniej.  Neutralizując uprzednio, razem z Brytyjczykami, jakiekolwiek przedstawicielstwo lub namiastkę rządu niepodległej Polski. ZSRR miała okupować tzn. w języku Aliantów, wyzwalać całą Polskę, połowę Niemiec oraz Czechy. Ustalono "rekompensatę" dla Polski w postaci ziem niemieckich. Przy czym podjęto decyzje o czystkach etnicznych wobec Niemców z Prus Wschodnich, Pomorza i Śląska, jak i Polaków, zamieszkujących Polskę Centralną i Kresy Wschodnie.
Symbolicznie podzielono Berlin na przejściowe strefy okupacyjne. Strony ustaliły, iż w państwach Europy Centralnej i Wschodniej, każde "wyzwolone" przez ZSRR państwo, będzie miało prawo przeprowadzić demokratyczne wybory.
W Poczdamie uzgodniono, iż Niemcy, są jedynym państwem winnym wybuchowi Drugiej Wojny Światowej, dlatego też unieszkodliwi
się je na przyszłość poprzez demilitaryzacje , demokratyzacje , denazyfikację i demonopolizacje. Ponadto narzucono na Niemcy kontrybucję za spowodowanie strat wojennych. W ramach stanowienia nowych granic, Związek Radziecki zagrabił północną część Prus Wschodnich. Z powodu nieplanowanego zajęcia wschodniej Austrii, podzielono ją na strefy okupacyjne, mimo iż wojska amerykańskie wycofały się spod Pragi.



Ustalenia te, dawały ZSRR zdobycze terytorialne, jako jedynemu krajowi na świecie. Wszystko to, uczyniono pod wpływem uznania
dla większej ilości ofiar wojennych po stronie sowieckiej. Było to nadzwyczajne potraktowanie Stalina, którego nie podejrzewano
o imperialne ambicje. Tak ogromne ustępstwa, pociągały za sobą inne konsekwencje, z którymi USA i Wielka Brytania nie miały zamiaru się przejmować. A były to aneksja Litwy, Łotwy, Estonii, Mołdawii, pełna swoboda w ustalaniu granic państw ujarzmionych, uczynienie
ze Wschodnich Niemiec przyczółka i ogromnego okręgu wojskowego. Wprzęgnięcie Polski w terytoria niemieckie, co miało gwarantować permanentny konflikt pomiędzy Polską i Niemcami oraz takie przesunięcia granic pomiędzy krajami okupowanymi, aby w razie wyzwolenia, miały być skoncentrowane na konflikcie z sąsiadem (Polska-Czechy, Polska-Słowacja, Czechy-Węgry, Słowacja-Węgry, Węgry-Rumunia, Rumunia-Bułgaria oraz w szczególności Ukraina z Polską, Węgrami, Słowacją i Rumunią). Ponadto wywiezienie całych fabryk, kosztowności, skarbów kultury z terenów „wyzwolonych” przez Rosjan. Wszystkie kraje wyzwolone przez Rosjan były traktowane jednakowo, pomimo, iż  w grupie tej znalazły się sojusznicy państw Osi: Węgry, Rumunia, Bułgaria oraz połowa Niemiec.
Koncesje terytorialne dla ZSRR w Europie obejmują "wrota Stalina" czyli okręg Kaliningradzki oraz Mołdawię, które to tereny stanowią pierwszy i ostatni bufor militarny w kierunku Moskwy oraz kawałek terytorium Finlandii ponownie zaanektowany po wojnie z 1939 roku, zaś na Dalekim Wschodzie obejmują część wysp Kurylskich anektowanych bezprawnie Japonii.  

Polska, która stanowiła bufor bezpieczeństwa pomiędzy Niemcami i Rosją, za brak opowiedzenia się za którąkolwiek ze stron,  została surowo ukarana. Pomimo dużego wkładu w działania wojenne, zostaliśmy z czasem wyłączeni jako członek koalicji antyhitlerowskiej i partner do rozmów. W praktyce wywiad Amerykański we współpracy z Rosjanami i Brytyjczykami zneutralizowały rząd polski, fingując katastrofę w Gibraltarze.
Dzięki temu kwestia winy za zbrodnię katyńską, mogła być rozpatrywana w Norymberdze jako prowokacja i ludobójstwo Niemców.
Straty terytorialne Polski wyniosły aż 86 tysięcy km kw. zagrabionych przez Rosję Sowiecką. Na terenach okupowanych ogromną czystkę etniczną Polaków, nazwano eufemistycznie repatriacją, w której brali już udział polscy, komunistyczni kolaboranci i zdrajcy.
Sowieci otrzymali od USA 18 700 samolotów, co stanowiło 14% całkowitej wojennej produkcji (19% produkcji samolotów wojskowych). Sowieckie czołgi były zaopatrywane przez setki tysięcy amerykańskich ciężarówek. W 1945 aż 75% sowieckich samochodów ciężarowych pochodziło z USA. Ameryka dostarczała ogromne ilości odzieży i żywności w konserwach. Około 10% wszystkich lokomotyw i wagonów sowieckich (a wszystkie nowe - ZSRR prawie nie produkował taboru w czasie wojny) pochodziło z Lend-Lease. Ogromna część dostaw dotarła do Sowietów w krytycznym momencie, kiedy ich własny przemysł nie funkcjonował, bo był w trakcie przenosin za Ural, oraz kiedy rolnictwo było zniszczone, bo olbrzymia część areału upraw została zajęta lub zniszczona w czasie ofensywy Niemców. Stalin oficjalnie przyznał na konferencji w Teheranie, że bez Lend-Lease wojna byłaby przegrana.

Mimo zaklinania rzeczywistości i prób idealizowania sojusznika, jakim była ZSRR, Alianci nie mieli
do siebie zupełnie zaufania, każde z nich rozpatrywało separatystyczny rozejm z Hitlerem, był to związek strachu w każdym momencie wojny, nie zaś braterskie przymierze.
W konsekwencji niedbała, oportunistyczna i cyniczna polityka państw zachodnich przyczyniła się do ogromnych napięć i przelewu krwi w niezliczonych małych i większych konfliktach, które miały miejsce w krajach trzeciego świata, największego i najbardziej kosztownego wyścigu zbrojeń, niesprawiedliwego wytyczenia granic w całej Europie Wschodniej i Centralnej, niewyobrażalnych cierpień ujarzmionych narodów. Stanowiła zgodę na oddanie połowy Europy we władanie ZSRR oraz przyczyniła się do klonowania komunizmu, nie jako alternatywy dla kapitalizmu, lecz nowej drapieżnej formy sprawowania dyktatorskich rządów w celu opanowania całego świata. Taki ład powojenny z fasadowymi instytucjami jak ONZ, będzie zarzewiem Trzeciej Wojny Światowej, jak zarzewiem dla Drugiej były rozstrzygnięcia w Wersalu, po pierwszej wojnie światowej.
Ukaranie Niemiec poprzez utratę ponad ponad 1/3 terytorium, rozczłonkowanie na dwa oddzielne państwa, zmilitaryzowanie obu części, kompletną grabież i bezprawie w radzieckiej strefie było wielokrotnym powtórzeniem błędów przeszłości. Jedynie na wszystkich ziemiach zagarniętych przez Rosjan dochodziło do czystek etnicznych, gwałtów, grabieży i mordów fetowanych przez wyzwolicielską Armię Czerwoną. Jakkolwiek wojna prowadzona była brutalnie i nieczysto przez wszystkie strony konfliktu w niejednakowym stopniu.

Ktoś zawsze musi zwyciężyć, jednak krzywda pokonanych nie znosi pokoju zwycięzców. Jedynym prawdziwym zwycięzcą w tej wojnie,  został na życzenie Aliantów Zachodnich, Stalin i jego ZSRR.

Adam Kordecki