CIEKAWOSTKI WOJENNE CD.

W pierwszych 6 miesiącach wojny Związek Sowiecki w walkach z armią niemiecką stracił 17,5 tysiąca czołgów. Było to głównie spowodowane błędnymi decyzjami sowieckiego dowództwa oraz bardzo słabym wyszkoleniem żołnierzy radzieckich, np. mechanicy czołgowi przed wyruszeniem na front przechodzili tylko półtoragodzinne kursy obsługi czołgu.

Na froncie zachodnim PzKpfw V "Panther" miały dużą przewagę nad czołgami alianckimi. Trzy bezpośrednie trafienia z działa 76,5mm czołgu Sherman musiała otrzymać Pantera, aby zostać powstrzymana. Podczas walk z Shermanami dochodziło do "zabawnych" sytuacji. 17 stycznia 1945 roku Pantery z 10 SS D.P. "Frundsberg" napotkały pod miejscowością Herlishein amerykańskie Shermany. Po kilkunastu minutach płonęło kilka Shermanów, a pozostałe się poddały. Okazało się, że Amerykanie opracowali instrukcję, w której zabraniali swoim czołgistom walki na krótkie dystansy z Panterami.

13 czerwca czołgi z 101 sSSPzAbt z Dywizji Pancernej SS "Liebstandarte Adolf Hitler" zaatakowały pozycje 7 Brytyjskiej Dywizji Pancernej. Do ataku doszło na linii Villera-Bocage, niemieccy czołgiści prowadzeni byli przez Obersturmfuhrera Michaela Wittmanna. Cztery niemieckie Tygrysy dosłownie rozszarpały angielskie Cromwelle, po dwudziestu minutach na placu boju pozostało dwadzieścia pięć palących się angielskich czołgów.

W 1943 roku Hitler zażądał decydującego zwycięstwa w centrum radzieckiego frontu. Zdobycie Charkowa przez marszałka polnego von Mansteina spowodowało utworzenie na froncie wielkiego łuku. Operacja "Cytadela" miała na celu otoczenie i zniszczenie dwóch radzieckich grup armii stacjonujących w rejonie Kurska. 9 Armia generała Modela rozmieszczona na północ od Kurska i 4 Armia Pancerna generała Hotha na południu miały do dyspozycji 900 000 żołnierzy, 2 700 czołgów, 10 000 dział i 1 850 samolotów. Wolne gromadzenie sił przez Niemców pozwoliło marszałkowi Żukowowi, który otrzymał ostrzeżenie grupy szpiegowskiej "Lucy", na zebranie jeszcze większych sił. Dookoła Kurska, chronionego przez 8 pierścieni pól minowych oraz działa przeciwpancerne, generałowie Rokossowski i Watutin (z armią generała Koniewa w rezerwie) zgromadzili 1 300 000 żołnierzy, 3 600 czołgów, 20 000 dział oraz 2 400 samolotów. Niemcy natarli 5 lipca. Atak poprzedził potężny ogień artyleryjski, który jednak dotarł tylko do zewnętrznych radzieckich linii frontu. Sowieccy kanonierzy obsługujący działa przeciwpancerne odkryli, że potężnie opancerzone czołgi "Panther" i "Tiger" miały z tyłu słaby punkt. Szturmowy samolot IŁ-2 zwany "Sztormowik", wyrządził duże szkody niemieckim związkom pancernym, podczas gdy samoloty myśliwskie Jak-9 walczyły z samolotami Luftwaffe. 12 lipca zwarło się ze sobą 1 300 czołgów. Starcie zbrojne pod Kurskiem było uważane za najwiekszą bitwę pancerną świata (do czasu wojny arabsko-izraelskiej w 1973 roku). Żukow sięgnął po rezerwy. Niemcy zostali odparci, tracąc przeszło połowę sprzętu pancernego i samolotów oraz około 100 000 żołnierzy. Straty po stronie radzieckiej były równie wysokie, ale ostatnia wielka ofensywa niemiecka na wschodnim froncie została złamana i odparta. Na podstawie: "II wojna światowa" R. O'Neill

Niemcy, szczególnie w początkowym okresie wojny, zdobyli duże ilości sprzętu pancernego. Wszystkie sprawne technicznie pojazdy były wcielane do jednostek Wehrmachtu, Waffen SS, Luftwaffe czy jednostek policyjnych.

Order Czerwonej Gwiazdy dostawał w Armii Czerwonej każdy, kto zniszczył choć jeden niemiecki czołg. Dla dowódców radzieckich ordery były najważniejsze. Radziecki żołnierz mógł być głodny, ale zaraz po walce musiał otrzymać order. Gdy w nocy 26 października 1941r. szef oddziału kadr 64 Armii zgubił walizkę z 40 orderami, poinformowano o tym zdarzeniu samego Stalina. Na Kremlu powstało takie zamieszanie, jakby zaginęły co najmniej tajne plany obrony Moskwy. Stalin osobiście wydał rozkaz odnalezienia walizki z orderami. Znalazła się po dwóch dniach. Brakowało tylko jednego orderu, mimo to pechowy szef oddziału kadr został rozstrzelany.

W początkowym okresie wojny z Niemcami Stalin nazywał swoich generałów idiotami z powodów ponoszonych przez nich klęsk. Sowieccy dowódcy faktycznie bili rekordy głupoty - byli niedoświadczeni; starą kadrę Stalin wcześniej sam wykończył. Jednym z najbardziej drastycznych przykładów głupoty był epizod bitwy nad Donem, gdy przeciwko niemieckiej 16 Dywizji Pancernej wysłano 3 bataliony absolwentów szkoły oficerskiej, którym nie wydano nawet broni. Dowodzący atakiem oficer, już w niewoli opowiadał, że protestował przeciwko wysyłaniu na front nieuzbrojonych żołnierzy, ale został zrugany przez pijanego generała jako "dekownik i dywersant".

Stalin długo nie przyjmował do wiadomości rozmiarów klęski Armii Czerwonej w wojnie z Niemcami. 5 października 1941 roku pilot samolotu powiadomił, że na drodze w odległości 180 km od Moskwy posuwa się na wschód kolumna hitlerowskich czołgów. Nikt w to nie uwierzył i wysłano drugi samolot. Kiedy pilot potwierdził ten meldunek, wysłano kolejny samolot. Trzeci pilot również poinformował o długiej na kilkanaście kilometrów kolumnie wojsk niemieckich. Na rozkaz Berii aresztowano trzech pilotów za "rozpowszechnianie paniki". Wszyscy zostali rozstrzelani, a niemieckie czołgi niemal doszły do Moskwy.

"Złota myśl": "Czołg to czysty kaprys!" - generał sir Louis Jackson w 1916 roku.

Pancerz Tygrysa, wykonany ze szlachetnej stali, był tak twardy, że pociski często pękały po trafieniu. W takiej sytuacji zdarzało się, że od wewnętrznej strony, przy dostatecznie dużej sile uderzenia, odrywały się kawałki stali i raziły załogę. Uczestnik walk w Normandii wspominał, że Tygrys ostrzelany z małej odległości, przez 3 Shermany, nagle zatrzymał się i przerwał ogień. Na jego pancerzu nie było śladów przebicia; po zajęciu terenu przez piechotę okazało się, że czołg był nie uszkodzony, ale cała załoga została wybita odpryskami pancerza.

Krzyż Żelazny II klasy był odznaczeniem nadawanym masowo. W czasie I wojny światowej otrzymało go ok. 5 milionów osób, w czasie II wojny światowej - ok. 2 mln. osób

Opinia o całkowitej motoryzacji Wehrmachtu we wrześniu 1939r. jest mitem. Z 48 dywizji piechoty, które walczyły w Polsce, tylko 4 były zmotoryzowane. W pozostałych, tak jak w dywizjach polskich, używano zaprzęgów konnych.

W epoce kiedy posiadanie "Mein Kampf" było dowodem przezorności niemal każda młoda para otrzymywała go w prezencie.

Pierwszym w całej Europie miastem, w którym hitlerowcy zmusili Żydów do noszenia żółtych gwiazd z materiału był Włocławek. Stało się to 28 października 1939r.

Berlina broniło 300 tys. ludzi uzbrojonych w 3000 dział i moździerzy, 250 czołgów i dział szturmowych. W mieście było ponad 1000 żelbetonowych schronów.

Mimo braku łączności, prądu, wody i żywności w Berlinie wciąż jednak drukowano i czytano gazetę "Pancerny Niedźwiedź", a 27 kwietnia można było przeczytać na pierwszej stronie: ...brawo Berlińczycy, Berlin pozostanie niemiecki! Fuhrer oświadczył to światu..."

Działa brytyjskich czołgów kalibru 40mm mogły przebić pancerz czołgu PzKpfw IV dopiero z odległości mniejszej niż 500 m.

IV rzut Volkssturmu chciano uzbroić w broń zdobyczną i myśliwską. Planowano produkcję specjalnej broni dla Volkssturmu . Wyprodukowano tylko ok. 10 tys. Volks MP i trochę karabinów szturmowych Volksgewehr 1-5 firmy Gustlof.

Na kronikach filmowych widać Volkssturmistów pobierających wprost z ciężarówek karabinki Sturmgewehr 44, ale poza kadrem nie przydzielano im tej broni. Często mieli niemal zabytkowe Manlichery, austriackie karabiny powtarzalne z 1895r.

20 samolotów Ju 52/3m w okresie od końca sierpnia 1936r. przewiozło z Maroka do Hiszpanii 7350 żołnierzy z wyposażeniem, wykonując w tym czasie 461 lotów. Był to pierwszy w historii lotnictwa most powietrzny.

Twórcą maszyny szyfrującej Enigma był inż. Arthur Scherbius, który w 1923 r. zaprezentował zmodernizowaną wersję urządzenia opatentowanego jeszcze w 1919r. przez Holendra Hugo Kocha.

Nie wszystkie budowle powstawały z polecenia Hitlera. W kilku przypadkach rozkaz budowy wydała adiutantura Hitlera. Dopiero później powiadamiano o tym Fuhrera.

Kwatery główne Hitlera nie były wyłącznie kompleksami betonowych bunkrów. Powierzchnia pomieszczeń w bunkrach stanowiła wszędzie tylko niewielki ułamek ogólnej powierzchni użytkowej pomieszczeń, w większości bez zabezpieczeń lub zabezpieczonych częściowo.

Przy budowie jednej kwatery Hitlera pracowało średnio 13.000 robotników, zużywano do 250.000 metrów sześciennych betonu.

W szeregach SS uroczystość chrztu noworodka odbywała się pod patronatem Adolfa Hitlera, obok stała biblia "Mein Kampf", oraz znak swastyki, a całą uroczystością kierował oficer SS.

W rzeszy istniał specjalny rozkaz Himmlera o zaręczynach i małżeństwach członków SS. Oczywiście nie wyrzucano z SS, jeśli ktoś wziął ślub kościelny, lecz wiadomo było, że Himmler patrzył na to krzywym okiem.

Joseph Goebbels wziął ślub kościelny na którym świadkiem był sam Adolf Hitler, jednak trudno sobie wyobrazić bardziej zagorzałego przeciwnika kościoła niż sam minister propagandy Rzeszy.

Pierwszą osobą, którą Pius XII poinformował o swoim wyborze na papieża, w 1939r. był Adolf Hitler.

Państwo watykańskie, w roku 1933, jako pierwsze uznało nazistowską dyktaturę, mimo, iż Adolf Hitler już 30 stycznia 1933 roku zagroził wytępieniem rasy żydowskiej w Europie.

Do budowy kompleksu Riese zużyto więcej zbrojonego stalą betonu niż na schrony przeciwlotnicze na całym terytorium Niemiec w przedostatnim roku wojny.

Najcięższym czołgiem użytym w boju podczas II wojny światowej był Pzkpfw VI B Konigstiger. Ważył prawie 70 ton i żaden z ówczesnych istniejących mostów drogowych nie był w stanie wytrzymać tak wielkiego obciążenia.

Renault FT 17 był pierwszym produkowanym seryjnie czołgiem, w którym zastosowano obrotową wieżę z uzbrojeniem głównym.

Wydatki poniesione przez zachodnich aliantów na pomoc dla czerwonoarmistów w latach 1941-1945 oceniane są na około 100 miliardów dolarów.

"Ustawa o likwidacji nędzy narodu i państwa" która weszła w życie 24.03.1933r, umożliwiła rządowi III Rzeszy (na okres 4 lat) uchwalanie ustaw korygujących i zmieniających konstytucję bez zgody Reichstagu. Czas trwania tej ustawy kilkakrotnie przedłużano. A wiec de facto od marca 1933 do maja 1945 na terenie Niemiec obowiązywał stan wyjątkowy.

Pierwszymi obozami koncentracyjnymi jakie powstały w III Rzeszy były obozy w Dachau (20.03.1933r) i w Oranienburgu (21.03.1933)

Jednym z pierwszych obozów koncentracyjnych była również, osławiona katownia w Columbiahaus w dzielnicy Berlina Tempelhof. Wybudowany w XIX wieku budynek początkowo służył jako areszt wojskowy a później jako fabryka. W 1933 został adaptowany na obóz koncentracyjny. Do 1936 korzystały z niego SA i SS. W ciągu trzech lat uwięzionych było tam, około 8 tysięcy ludzi. W połowie 1936 roku obóz został zamknięty a w 1938 rozebrany.

Podczas czerwcowej akcji eliminowania przeciwników w 1934, określanej jako "pucz Rohma" zamordowano około 85 wysokich rangą przywódców SA. W sumie pomiędzy 30.06.1934 a 02.07.1934 zlikwidowano około 1000 osób.

W latach 1933-1937 NSDAP wykupiła na Obersalzbergu 54 działki o łącznym metrażu 2 900 000 m2. Sam Hitler kupił działkę 80 000m2. Planował tam postawić i uczynił to swoją luksusową rezydencję. Na początku byłym właścicielom wypłacano bardzo wysokie odszkodowania. Jednak w miarę upływu czasu zwiększał się nacisk na sprzedaż domów. Niekoniecznie za pieniądze. Otóż NSDAP składało propozycje nie do odrzucenia: albo zrzeknięcie się prawa własności, albo obóz koncentracyjny.

Przy budowie na Obersalzbergu zatrudniano około 6000 robotników. Byli to głownie Niemcy. Po rozpoczęciu wojny dołączyli do nich fachowcy z Czech i Włoch. W żadnym okresie jednak nie pracowali tam robotnicy przymusowi. Wszyscy byli umieszczeni w obozach barakowych i byli poddani surowej dyscyplinie. W razie nieposłuszeństwa nakładano różne kary: grzywny pieniężne, pozbawienie kartek na papierosy i żywność oraz areszt. Podczas budowy w różnych wypadkach zginęło 14 robotników.

W utworzonej po I wojnie światowej Czechosłowacji żyło około 3,5 mln Niemców. Od 1933 można było zauważyć wzrost napięcia pomiędzy mniejszością niemiecką a państwem czechosłowackim. Ale były to sporadyczne incydenty. Jednak Hitler wykorzystał to by zażądać od Czechosłowacji oddania Sudetów Rzeszy Niemieckiej. Dosłownie powiedział tak: " … ale stawiam żądanie, żeby skończył się ucisk 3,5 miliona Niemców w Czechosłowacji i żeby zamiast niego wkroczyło wolne prawo." (cytat za H. Eberle i M . Uhl Teczka Hitlera, Świat Ksiązki, s.57)

Po śmierci Marszałka Piłsudskiego (12 maja 1935 roku) Hitler ogłosił w Niemczech żałobę narodową. Jednocześnie do ówczesnych władz polskich wysłał depeszę kondolencyjną oraz jeden jedyny raz oficjalnie uczestniczył we mszy św. za duszę zmarłego, zamówioną przez pracowników ambasady polskiej w Niemczech w kościele św. Jadwigi w Berlinie. W uroczystościach pogrzebowych w Polsce uczestniczył zaś marszałek III Rzeszy Hermann Goring. Tuż po wkroczeniu wojsk niemieckich do Warszawy 1939r. Wermacht wystawił wartę honorową przy grobie Marszałka Piłsudskiego.

W nocy z 22.03.1939 na 23.03.1939 ministrowie spraw zagranicznych Niemiec i Litwy podpisali porozumienie o odstąpieniu przez Litwę na rzecz III Rzeszy Okręgu Kłajpedy. Tymczasem Hitler przebywał na pokładzie pancernika "Deutschland" w drodze do Kłajpedy. Przybył tam po południu 23.03.1939.

Od 03.09.1939 do 10.05.1940 na froncie zachodnim miała miejsce tak zwana wojna siedząca (Sitzkrieg). Owa dziwna wojna polegała na: lokalnych wypadach rozpoznawczych, bardzo krótkich pojedynkach artyleryjskich, pyskówkach pomiędzy żołnierzami i zakrojoną na bardzo dużą skalę akcję propagandowo– ulotkową.

W październiku 1940 Hitler spotkał się z gen Franco. Celem rozmowy było przystąpienie Hiszpanii do wojny a więc realizacja wcześniej opracowanego planu "Felix" Przewidywał on zajęcie Gibraltaru przez Hiszpanów wspólnie z wojskami III Rzeszy. W razie inwazji Brytyjczyków (w odpowiedzi na wspólne zajęcie Gibraltaru) opracowano plan "Izabella". Jednak gen Franco odmówił i nie przystąpił do koalicji z Hitlerem.

Przygotowując się do operacji "Lew morski" (inwazja na Wyspy Brytyjskie) Niemcy zgromadzili do połowy września 1940 r. w kanale La Manche około 168 transportowców do przewozu wojsk, 1975 promów, 100 statków motorowych, 420 holowników oraz 1600 łodzi motorowych. Wszystko po to by ewentualnie przerzucić w trzech rzutach, 260 400 żołnierzy, 34 200 pojazdów, 61 983 koni na Wyspy Brytyjskie. Jednak 12 X 1940 operację "Lew morski" przesunięto na 1941, a na początku stycznia 1941 realizacja tego planu została odłożona na czas bliżej nie określony.

 13 VIII 1940 w Dniu "Orła" (Adlertag) rozpoczęła się bitwa powietrzna o Anglię. W jej wyniku Luftwaffe straciła nad Anglią- 1142 bombowce, 802 samoloty myśliwskie, 330 ciężkich myśliwców oraz 128 bombowców nurkujących. Wobec tak poważnych strat oraz zaciętych walk na Bałkanach i coraz bliższym ataku na ZSRR w maju 1941 bitwa powietrzna została przerwana.

Rozkaz budowy "Wilczego szańca" (Wolfsschanze) został wydany tuż po wizycie radzieckiego ministra spraw zagranicznych Mołotowa w listopadzie 1940r. Podczas tej wizyty przedstawił on szereg roszczeń terytorialnych. Między innymi do cieśnin tureckich i Bałkanów jako strefy wpływów ZSSR. Utrudniłoby to Niemcom dostęp do ropy rumuńskiej. Wobec zaistniałej sytuacji przywódcy III Rzeszy uznali przyszły konflikt z Rosją za nieuchronny.

Latem 1940 komando SS po raz pierwszy użyło samochodów– komór gazowych. Zamordowano wówczas pacjentów szpitala psychiatrycznego w okolicach Poznania. Tlenek węgla doprowadzano z butli gazowych. Od września 1940 Einsatzgruppen SD na zdobytych wcześniej ternach ZSSR używało samochodów, których spaliny skierowano do wnętrza ładowni. Takie zbrodnie (pierwsze udokumentowane) miały miejsce w listopadzie 1940 w Połtawie oraz w grudniu 1941 w Charkowie. Zaś pierwsze komory gazowe budowano w ramach akcji eutanazji (mordowania ludzi chorych umysłowo). Miało to miejsce od stycznia 1940 w sześciu szpitalach w Rzeszy. Pomiędzy marcem a październikiem 1942 komory gazowe wybudowano również w obozach koncentracyjnych. Najpierw w Bełżcu, Sobiborze oraz w Treblince (GG). Potem w innych miejscach kaźni. Nigdy nie wybudowano komór gazowych na zdobytych terenach radzieckich.

 13.VII. 1943 i 12IX 1943 na wniosek Stalina powołano do życia dwie organizacje. Komitet Narodowy "Wolne Niemcy" (Nationalkomitee Freies Deutschland oraz Związek Oficerów Niemieckich (Bund Deutscher Offiziere). W jej skład wchodzili żołnierze i oficerowie niemieccy wzięci do niewoli oraz emigranci– komuniści. Cel tych organizacji był tylko i wyłącznie– propagandowy. Jednak wpływ ich na walczące wojska niemieckie był znikomy. W miarę jak szala zwycięstwa przechylała się na korzyść aliantów traciły one na znaczeniu.

We wrześniu 1943 generał von Seydlitz-Kurzbach (Szef Związku Oficerów Niemieckich) zaproponował Stalinowi utworzenie z niemieckich jeńców wojennych, nielicznych oddziałów bojowych które walczyłyby po stronie radzieckiej. Te i inne inicjatywy zmierzające do utworzenia antyfaszystowskiej armii nie znalazły jednak w oczach Stalina aprobaty.

18 II 1943 Goebbels ogłosił tak zwaną "wojnę totalną". Wprowadzono dużo drastycznych zmian które podporządkowywały ludność cywilną Rzeszy jednemu celowi– bezwarunkowemu prowadzeniu wojny. W ramach akcji wyczesywania powołano do armii starszych mężczyzn zatrudnionych dotychczas w sferach nieprodukcyjnych. Młodzież zaś rocznika 1926 i 1927 skierowano początkowo do obrony przeciwlotniczej , później do dywizji grenadierów ludowych oraz jednostek Volkssturmu. Dzięki takim posunięciom Wehrmacht do końca lipca 1944 uzyskał 600 tys. żołnierzy. Jednak wartość bojowa tych jednostek była zerowa.

Latem 1942 Hitler wydał rozkaz o przeniesieniu 200 tys. żołnierzy Luftwaffe (jakoby zbyt licznie obsadzonej) do wojsk lądowych. Niezadowolony Goring postanowił obejść ten rozkaz i w ekspresowym tempie powołał do życia 21 dywizji polnych Luftwaffe. Jednak brak doświadczenia w walce naziemnej, spowodowało bardzo wysokie straty. W maju 1945 pozostało tylko 5 dywizji.

"Linia Ojczyzny" to niemiecki system obrony. Składał się on z tak zwanych "rejonów warownych" czyli większych miast. Stacjonujące w nich wojska niemieckie miały dać się okrążyć i walczyć do ostatniego żołnierza by związać jak największe siły wroga. Ta taktyka była z góry skazana na niepowodzenie.

W związku z próbą zamachu na A. Hitlera (20 lipca 1944r) gestapo aresztowało około 7 tys, osób. Blisko 5000 zostało zamordowanych w przeciągu pół roku. 60 oficerów z OKW, OKH i ze sztabu generalnego zostało straconych. Około 20 generałów straciło życie w związku z próbą zamachu, a 36 dostało wyroki śmierci za opozycję wobec reżimu. 49 gen. zaś popełniło samobójstwo by uniknąć aresztowania i oskarżenia. Na froncie w okręgach wojskowych aresztowano wielu członków Wehrmachtu z których 700 sądy wojskowe skazały na śmierć.

Osobistym stomatologiem Hitlera był Hugo Blaschke. Leczył on również Ewę Braun i pracowników sztabu osobistego Hitlera. Złoto którego używał Blaschke do plombowania zębów pochodziło z zapasów najwyższego dowództwa SS. Gestapo "zabierało" je więźniom. Himler nakazał 23 września 1940 roku esesmańskim dentystom w obozach koncentracyjnych wyrywać martwym więźniom złote zęby, a żywym usuwać "złoto dentystyczne niezdatne do naprawy". Złote zęby, koronki i mostki trafiały do dowództwa SS a potem między innymi do Blaschkego.

W połowie roku 1944 gdy front zbliżał się do granic Prus Wschodnich wśród ludności niemieckiej zamieszkującej tamte rejony zapanowała panika. Tajny raport NSDAP z 7 sierpnia 1944 informował o "dążeniu rodaków miejscowych i berlińskich tamże ewakuowanych (z powodu wojny powietrznej), by jak najszybciej pojechać w głąb Rzeszy i zabezpieczyć mienie" . Podczas narady u Hitlera poświęconej między innymi tej kwestii wódz III Rzeszy oznajmił zdenerwowany: "Niech no tylko Rosjanie się ośmielą wtargnąć do Prus Wschodnich. Wtedy poznają naród niemiecki. Z całej siły uchwyci się on swojej ziemi i będzie się bronił do ostatniej kropli krwi. Będzie się wtedy mówiło: naród się podniósł". Tymi słowy narada się zakończyła. Goering zaś dodał: "Moje biedne jelenie. To straszne". (Goering miał posiadłość w Prusach w Romintach)- (cytaty za H.Eberle i M. Uhla, "Teczka Hitlera", Świat Książki).

 17 stycznia 1944r prasowy organ radziecki "Prawda" upublicznił pogłoskę jakoby Ribbentrop (minister spraw zagranicznych III Rzeszy) prowadził tajne negocjacje z Wielką Brytanią na temat odrębnego pokoju. Brakuje jednak jakichkolwiek dowodów potwierdzających tą informację. Ale faktem jest, że Wielka Brytania i USA oraz Związek Radziecki w czasie wojny kanałami dyplomatycznymi i szpiegowskimi utrzymywały kontakt z Rzeszą Niemiecką.

 10 października 1944r oddziały rosyjskie 1 Frontu Białoruskiego docierając do Kłajpedy okrążyły i odcięły 33 niemieckie dywizje Grupy Armii Północ. Armii zamkniętej w kotle, Hitler nie pozwolił na ewakuację (drogą morską), gdyż sądził, że w przyszłości tymi oddziałami może zagrozić skrzydłu radzieckiemu. 26 stycznia 1945 zgrupowanie niemieckich wojsk zostało przemianowane na Grupę Armii Kurlandia. Po sześciu nierozstrzygniętych ciężkich bitwach wojska niemieckie 10 maja 1945r skapitulowały. Do niewoli sowieckiej trafiło blisko 208 tys. żołnierzy niemieckich.

Najliczniejszym produkowanym typem samolotu był Messerschmitt Bf 109. Wyprodukowano łącznie 35 tys. sztuk tego samolotu.

Najlepszym pilotem myśliwskim III Rzeszy był mjr E. Hartmann- 352 zwycięstwa powietrzne, natomiast najlepszym pilotem szturmowym okazał się płk H.U Rudel, podczas swoich 2530 lotów bojowych zniszczył 519 czołgów i ponad 800 innych pojazdów.

W ciągu pierwszych 6 lat panowania Hitlera (1933-1939) około 40-50 razy planowano lub realizowano próby zgładzenia wodza III Rzeszy w Niemczech. Nie wszystkie z nich miały podłoże antynazistowskie. Jednak pierwszy, faktyczny zamach bombowy miał miejsce tuż po rozpoczęciu wojny z Polską w 1939r.

Do września 1944 Wehrmacht na froncie zachodnim, po bardzo ciężkich walkach stracił przeszło 414.000 żołnierzy (poległych, rannych, wziętych do niewoli, zaginionych). Straty zaś po stronie aliantów były dużo mniejsze: około 40tys. poległych, 164 tys. rannych i 20 tys. zaginionych.

 1 września 1939 roku został ustanowiony Krzyż Wielki Krzyża Żelaznego nadawany za rozstrzygające zwycięstwa na froncie. Był on najwyższym stopniem Krzyża Żelaznego. Jako jedyny podczas II wojny światowej dostał go Goering 19 VII 1940 wraz z nominacją na marszałka Rzeszy. Jakież to wielkie zwycięstwa miał Goering na swoim koncie? Historycy na ten temat milczą.

 14 kwietnia 1945 Himmler wydał rozkaz do komendantów istniejących jeszcze obozów koncentracyjnych, w którym oznajmił, że: "Przekazanie nie wchodzi w rachubę... Żaden więzień nie może wpaść w ręce wroga żywy." Po rozmowach ze szwedzkim dyplomatą hrabią Folkem Bernadotte kilka dni później anulował wcześniejszy rozkaz.

Pomimo ciągłych nalotów alianckich, które niszczyły wszystkie rodzaje zakładów zbrojeniowych w tym zakłady Kruppa w Essen, fabryki Auto Union w Saksonii, czy też zakłady paliwowe w Leunie i Zeitz, produkcja niemieckiego przemysłu zbrojeniowego do przełomu lat 1944/1945 utrzymywała się na bardzo wysokim poziomie. Wynikało to z faktu systematycznego przenoszenia dużych zakładów przemysłowych do hal produkcyjnych usytuowanych pod ziemią.
 
 9 marca 1945 dowódca "rejonu obrony Berlin" generał porucznik Hellmuth Reymann wydał rozkaz budowy stanowisk umocnionych w stolicy III Rzeszy i wokół niej. W swoich instrukcjach wyraźnie zwracał uwagę, że walka o Berlin nie będzie bitwą otwartą lecz prowadzoną zaciekle na ulicach miast i w zakamarkach domostw. Tym samym godził się na bardzo duże ofiary wśród ludności cywilnej.

 3 kwietnia 1945 Himmler wydał tak zwany rozkaz o fladze. Między innymi była w nim mowa o tym, że: "Z domu w którym pojawi się biała flaga, należy rozstrzelać wszystkie osoby płci męskiej". Dekret ten dotyczył mieszkańców Berlina.

W stolicy III Rzeszy Luftwaffe miało sześć wież przeciwlotniczych. Dwie w Tiergartenie, dwie w Humboldthainie i dwie we Friedrichshainie. Miały one wysokość 40 metrów. Były budowane od 1940 roku. Znajdowały się w nich cztery podwójnie sprzężone działka przeciwlotnicze kalibru 128mm, własne urządzenia zaopatrzeniowe i schrony dla 15 tys. osób.