Objekt 279 ( rosyjski : Объект 279) to radziecki prototypowy ciężki czołg opracowany przez zakłady przemysłowe w Kirowie oraz przez grupę pod kierownictwem inżyniera L. Troyanova w Leningradzie pod koniec 1959 roku. Prace nad nową konstrukcją rozpoczęto w 1957 r. przy trudnych wymaganiach operacyjnych. Przeznaczeniem czołgu była walka w terenie, który był niedostępny dla tradycyjnych czołgów i miał działać jako pojazd do przebijania się przez pozycje obronne wroga, w terenie podmokłym lub grząskim, trudnym dla innych czołgów. Objekt 279 był planowany także jako czołg specjalny naczelnego dowództwa. Czołg posiadał cztery trakcje w podwoziu, które montowane były na dwóch podłużnych, prostokątnych belkach, stanowiących jednocześnie zbiorniki paliwa. Kadłub czołgu (269 mm pancerza) został pokryty cienką, tarczą eliptyczną chroniącą przed pociskami termicznymi, zaś podwozie zostało tak wymyślone, aby zapobiegać wywróceniu się w razie użycia broni jądrowej i skutków fali uderzeniowej wybuchu. Obiekt 279 miał zawieszenie hydropneumatyczne z regulowanym prześwitem. Efektem takiego zawieszenie i takiej konstrukcji układu jezdnego były znakomite właściwości trakcyjne czołgu. Mógł on bardzo łatwo poruszać się po bardzo błotnistym terenie, w którym inne czołgi zakopywały się i grzęzły, przy czym masa czołgu z pełnym wyposażeniem wynosiła około 60 ton. Pojazd składał się z dużych nieregularnych struktur odlanych w zaokrąglone kształty o zmiennej grubości i nachylenia. Kadłub czołgu był spawany z odlewanych elementów i dodatkowo pokryty cienką warstwą stali o zwiększonej wytrzymałości, tworzącej ekrany przeciwkumulacyjne. Kadłub odlany był tak, aby jak najbardziej zwiększyć rykoszetowanie pocisków. Wiele osób nazywa ten czołg UFO-tankiem z racji „spodkowego” kształtu kadłuba, nazwa ta jest nieoficjalna i nie powinna być stosowana w przypadku tego wozu. Wieża czołgu tradycyjnie była całkowicie odlewana. Pancerz wieży sięgał 305 mm grubości.

Czołg został wyposażony w 130 mm gwintowaną M-65 armatę (prędkości wylotowej 1000 m/s) i 14,5 mm KPVT ciężki karabin maszynowy. Całość stabilizowana w dwóch płaszczyznach, przez stabilizator "Groza". System ogniowy został wyposażony w półautomatyczny system załadunku. System kontroli ognia składał się z optycznego dalmierz, radaru, system auto naprowadzania, oraz reflektor podczerwieni. Zawieszenie czołgu było hydro pneumatyczne, złożonych hydrotransformer, posiadało trzy prędkości. Czołg został wyposażony w systemy auto ochrony NBC oraz systemów przeciwpożarowych, przeciwdymnych przedziału bojowego, ogrzewania i chłodzenia. Zapas amunicji wynosił 24 pociski. Nacisk tego samochodu nie przekraczała 0,6 kG/cm2. Posiadał potężny 16-cylindrowy 1000-konny silnik 2DG-8M przy masie aktywnej pojazdu 60 ton, osiągał 55 kilometrów na godzinę, przy możliwym zasięgu 300 km na jednym baku paliwa. Układ napędowy mimo swoich znakomitych właściwości był stosunkowo problematyczny w obsłudze i sprawiał wiele trudności w prawidłowej konserwacji i użytkowaniu. Zastanawiającą sprawą jest także sposób w jaki miała wyglądać naprawa np. zerwanej gąsienicy znajdującej się w środkowej części podwozia. Konstrukcja układu jezdnego uniemożliwiała bezpośredni dostęp do wewnętrznych gąsienic w związku z czym prawdopodobnie w przypadku zerwania gąsienicy, założenie nowej polegało na "najechaniu" na nią, ponieważ czołg w przeciwieństwie do klasycznych czołgów miał możliwość poruszania się na 2/3 gąsienicach z 4 jakie miał. Czołg pomyślnie przeszedł próby poligonowe, na których wykazał znakomite właściwości jazdy w terenie, jednakże ujawniło się też wiele wad wozu, związanych głównie z dość skomplikowaną konstrukcja układu jezdnego. W sierpniu 1960 roku na konferencji w Moskwie poświęconej perspektywie rozwoju sprzętu pancernego, w której wzięły udział prawie wszystkie osoby związane z przemysłem pancernym oraz przedstawiciele rządu i wojska; podjęto decyzję o całkowitym zaniechaniu prac nad czołgami ciężkimi. Związane to było z niechęcią pierwszego sekretarza KC-KPZR Nikity Chruszczowa do czołgów. Był to kres wszystkich projektów czołgów ciężkich w Związku Radzieckim.

Prawdopodobnie czołg mógł stanowić przełom w konstrukcjach wozów bojowych w ogóle, gdyż był czymś kompletnie innym i nowym. Dopiero w wersji trzeciej lub czwartej, stanowiłby być może połączenie czołgu, poduszkowca i amfibii w jednym, dzięki swoim nieprawdopodobnym możliwościom trakcyjnym. Z drugiej strony dobrze, że Rosjanie porzucili projekt, którego sami do końca nie byli w stanie pojąć i zabrali się za tradycyjne już kopiowanie sprzętu amerykańskiego.




Obecnie jedyny zachowany Obiekt 279 znajduje się w Muzeum Broni Pancernej w Kubince gdzie wzbudza duże zainteresowanie zwiedzających. Czołg ten jest bardzo tajemniczą konstrukcją i bardzo ciężko znaleźć na jego temat bardziej szczegółowe dane. Dostępne dane należy także brać z pewnym dystansem gdyż jest w nich wiele błędów i niedomówień.
Dane taktyczno-techniczne czołgu Obiekt 279:
- Masa aktywna: 60 ton,
- Wymiary: długość 1024 cm, długość kadłuba ok. 720 cm, szerokość 340 cm, wysokość 248 cm,
- Załoga: 4 ludzi,
- Uzbrojenie: armata M-65 kalibru 130 mm, wkm 14,5 mm KPWT
- Pancerz: kadłub spawany z elementów odlewanych, grubość maksymalna 270 mm, wieża odlewana, maksymalna grubość pancerza około 305 mm,
- Napęd: 16-cylindrowy diesel w układzie H z horyzontalnym położeniem cylindrów - DG-1000 o mocy 950 KM przy 2500 obr./min. lub silnik 2DG-8M o mocy 1000 KM przy 2400 obr./min., chłodzony płynem,
- Układ napędowy: transmisja hydropneumatyczna, półautomatyczna planetarna skrzynia przekładniowa (3 biegi w przód, 1 do tyłu),
Podwozie: zawieszenie niezależne, koła jezdne zawieszone na hydropneumatycznych węzłach sterowanych centralnie z możliwością regulowania prześwitu, 4 gąsienice stalowe, jednosworzniowe, dwugrzebieniowe,
- Osiągi: prędkośc maksymalna po drodze 55 km/h, zasięg po drodze około 250 km, możliwość pokonywania brodów o głębokości 120 cm