Wojna Koreańska z perspektywy czasu stanowi jaskrawy przykład bezmyślnej polityki amerykańskiej w osobie prezydenta Roosevelta, który dla jak najszybszego zakończenia wojny z Japonią, poświęcił sprawy przyszłości Europy Stalinowi, uznając układ Ribbentrop-Mołotow (bez Niemiec) w sferze granic za wiążący. Roosevelt był pacyfistą i traktował Stalina na równi, Stalin był też dla niego największym autorytetem w temacie wojny, nie przyjmował do wiadomości że ma do czynienia z byłym sojusznikiem Hitlera. Po zakończeniu wojny w Europie, Stalin dostał niepowtarzalną okazję rozszerzenia strefy wpływów, tym razem w Azji. Roosevelt nie liczył się z konsekwencjami zaproszenia ZSRR do wojny, jego polityka była naiwna, krótkowzroczna i co więcej okazała się w przyszłości bardzo kosztowna dla USA pod względem materialnym i ofiar wojny. Jak do tego doszło do niepotrzebnej, sprowokowanej bezmyślnością wojny?

Natychmiast po kapitulacji Japonii, ZSRR zajął uprzemysłowione terytoria mandżurskie. Traktując je jak wojenne trofeum, Stalin nakazał wywiezienie stamtąd zasobów przemysłowych zanim powrócą one do Chin. Droga Kremla do Japonii wiodła przez Półwysep Koreański. Podczas gdy Amerykanie lądowali na Okinawie, Armia Czerwona zajmowała północną część Korei. Rosjanie praktycznie byli o krok od zdobycia całego półwyspu.. Jednak 38 równoleżnik stał się linią oddzielającą strefy okupacyjne ZSRR i USA w Korei. Dla Amerykanów Korea miała być buforem chroniącym Japonię przed komunizmem. Zaś w latach 1946-49 południowa część Korei przechodziła poważne wstrząsy społeczno-polityczne, związane z rywalizacją lewicy i prawicy popieranych przez ZSRR lub USA. W 1947 r. Amerykanie podjęli decyzję o wycofaniu się z półwyspu. Pozostawili po sobie silną prawicę Li Syngmana rządzącą na południu. 14 listopada 1947 r. ONZ przejęła tymczasową kontrolę nad Półwyspem Koreańskim. Na marzec 1948 r. wyznaczono termin ogólnokrajowych wyborów demokratycznych, co miało być wstępem do zjednoczenia kraju. Do Korei przybyła międzynarodowa komisja ONZ. Nie zezwolono jej jednak na wjazd do radzieckiej strefy okupacyjnej. Moskwa odmawiała uznania ordynacji wyborczej południa. Chciała zjednoczenia dokonanego przez Phenian i Kim Ir Sena. 10 maja 1948 roku w części południowej przeprowadzono wybory. Prezydentem został Li Syngman. W parlamencie zostawiono 100 wolnych miejsc dla przedstawicieli z północy. Wobec tego, faktu Kim Ir Sen, popierany przez ZSRR, proklamował utworzenie Koreańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej (KRLD) ze stolicą w Phenianie. Do końca czerwca 1949 r. obecność Amerykanów w Korei Płd To kilkuset doradców wojskowych. Państwo to liczyło ok. 20 mln obywateli, nie posiadało artylerii, ani broni pancernej, nie było przygotowane nawet do obrony. Na terenie komunistycznej KRLD był cały ciężki przemysł nastawiony tylko na produkcję wojenną. Ponadto powstanie ChRL umocniło pozycję północy jako komunistycznego buforu, oddzielającego Chiny od Japonii. Dean Acheson ' sekretarz stanu USA; w przemówieniu ze stycznia 1950 r. stwierdził, iż Korea Płd nie leży w amerykańskiej strefie bezpieczeństwa. Na początku 1950 roku w Pekinie spotkali się przedstawiciele ZSRR, ChRL i KRLD. Omawiali tam plany uderzenia na Koreę Pd. Autorem projektu zjednoczenia był Kim Ir Sen. Wymyślił, że amerykański protektorat nad Japonią doprowadzi do odbudowy planów imperialnych przez Tokio z Koreą Płd jako pozycją wyjściową. ZSRR niechętnie popierał otwarty konflikt, ale pragnął utrzymania władzy komunistycznej w Korei Północnej.
W czerwcu 1950 r. z oficjalną wizytą do Seulu przybył Jon Foster Dulles, doradca prezydencki do spraw Dalekiego Wschodu.
W obawie przed zmianą polityki USA, Kim Ir Sen przyspieszył prowadzoną mobilizację i 23 czerwca 1950 roku wydał rozkaz uderzenia na południe w ciągu 48 godzin. Tym posunięciem zaskoczył również Moskwę. W niedzielę 25 czerwca 1950 roku wojska KRLD przekroczyły 38 równoleżnik. Główne uderzenie skierowano na dolinę Czeruon wiodącą do Seulu. 28 czerwca siły KRLD opanowały Seul. Ofensywa Korei Pn. zaskoczyła wszystkich. Sekretarz Generalny ONZ, Trygve Lie zwołał od razu posiedzenie Rady Bezpieczeństwa, która odbyła się bez udziału delegata ZSRR Gromyki. Uchwalono rezolucję, która głosiła:
- natychmiastowe zaprzestanie walk
- wycofanie sil KRLD za 38 równoleżnik
- nieudzielanie pomocy agresorowi
Rada Bezpieczeństwa wystosowała również odezwę do wszystkich członków ONZ z prośbą o zbrojne wsparcie Korei Płd. Prezydent Truman wyraził zgodę na wysłanie sił USA do Korei 30 czerwca. Nieliczne jednostki amerykańskie poczęły lądować w Korei.
25 czerwca 1950 roku wojska Korei Północnej liczące 415 000 żołnierzy wspartych 150 czołgami i 150 samolotami różnego typu wkroczyły na terytorium Korei Południowej, przekraczając 38 równoleżnik i zdobywając wkrótce Seul.
Armia południowokoreańska licząca 150 000 ludzi, 40 czołgów i 14 samolotów, nie miała szans samodzielnie oprzeć się inwazji.
W odpowiedzi na agresję Rada Bezpieczeństwa ONZ uchwaliła 27 czerwca wysłanie do Korei sił międzynarodowych.
ZSRR oficjalnie zbojkotował obrady, co umożliwiło przegłosowanie wniosku wobec niewykorzystania przysługującego ZSRR w Radzie Bezpieczeństwa ONZ prawa weta. Przerzucona z prefektury Yamaguchi (Japonia) 24 Dywizja amerykańska została zniszczona w 12-dniowej bitwie pod Taejŏnem, a jej dowódca gen. William Dean trafił do niewoli. Pierwotnie planował wycofanie dywizji na południe, ale otrzymał rozkaz obrony miasta o kilka dni dłużej. Wskutek przewagi nieprzyjaciela dywizja została rozbita, a gen.Dean samodzielnie przedzierał się na południe.

Początkowe niepowodzenia wojsk USA związane były z tym, że oddziały amerykańskie w Japonii pełniły służbę okupacyjną i nie były ani odpowiednio uzbrojone ani wyszkolone do prowadzenia normalnych działań wojennych. Wojska amerykańskie stacjonujące w Japonii miały poważne braki etatowe w ludziach; dywizje piechoty miały tylko po kompanii lekkich czołgów zamiast batalionu pancernego i kompanii czołgów w każdym pułku (mosty w Japonii nie pozwalały na przejazd innych czołgów poza lekkimi); nie posiadały także nowoczesnej broni przeciwpancernej (dział bezodrzutowych i granatników przeciwpancernych 89 mm), a tylko granatniki 60 mm z II Wojny Światowej tzw. bazooki, na dodatek z amunicją sprzed co najmniej 5 lat, która często zawodziła; ponadto w Japonii nie prowadzono szkolenia bojowego, a tylko normalną służbę okupacyjną.
Do 5 września wojska KRLD opanowały prawie cały półwysep, 95% terytorium Korei Południowej, zamykając wojska amerykańskie i południowokoreańskie w tzw. "worku pusańskim" — w tym momencie ofensywa północnokoreańska została powstrzymana. KRLD i ZSRR za pośrednictwem Indii (Jawaharlal Nehru) zaproponowały rokowania pokojowe, odrzucone przez USA (ONZ). W międzyczasie KRLD przeprowadziła na południu reformę rolną i nacjonalizację przemysłu oraz nabór do swojej armii. W ramach sił ONZ 14 państw skierowało do Korei swoje kontyngenty wojskowe, które czasowo rozlokowano w Japonii. 95% tych sił stanowiły wojska amerykańskie. Naczelnym głównodowodzącym wojsk ONZ ustanowiono gen. Douglasa MacArthura, który ze swoim sztabem opracował plan inwazji na Koreę Północną.
Udany desant amerykański 15 września 1950 r. gen. Douglasa MacArthura pod miastem Inch'ŏn oraz jednoczesne kontruderzenie z miasta Pusan doprowadziły do odzyskania zajętych przez wojska Północy terenów. Jednostki Koreańskiej Armii Ludowej odcięte na południu Korei próbowały przejść do działań partyzanckich, tworząc tzw. "drugi front", ale próby te zostały szybko udaremnione, ponieważ ludność południowokoreańska już zniechęciła się do KRLD z powodu postępowania jej wojsk i organów bezpieczeństwa. W październiku działania przeniosły się na północ od 38 równoleżnika, a 90% Korei Północnej do 25 października znalazło się pod okupacją amerykańską (ONZ).
Gdy USA zaproponowały zawieszenie broni i uznanie siłowego zjednoczenia Korei, 25 października Mao Zedong wprowadził na front kilkusettysięczną armię "Chińskich Ochotników Ludowych" ChOL, którzy okrążyli X Korpus amerykański, który jednak zdołał się przebić i został ewakuowany z Hŭngnam ("koreańska Dunkierka"). Pod naciskiem Chińczyków i odtwarzającej się armii KRLD oddziały ONZ cofały się, tracąc w styczniu 1951 r. Seul. Jednakże nowy dowódca wojsk lądowych gen. Matthew Ridgway powstrzymał tę ofensywę i w lutym odzyskał Seul, a następnie ruszył na północ, częściowo przekroczył 38 równoleżnik i ustabilizował front na zdatnej do obrony linii "Kansas-Wyoming", która do dzisiaj stanowi granicę pomiędzy obydwoma państwami koreańskimi. W czasie tych walk MacArthur ogłosił, że Amerykanie użyją broni atomowej, co spotkało się z protestem ich sojuszników z NATO, obawiających się atomowego odwetu ZSRR na Wielkiej Brytanii, i ostatecznie doprowadziło do konfliktu z prezydentem Trumanem. MacArthur proponował ponadto przenieść wojnę na teren Chin poprzez bombardowanie lotnisk armii chińskiej i jednoczesne wprowadzenie do walki na pierwszej linii oddziałów Tajwanu (Kuomintangu). Ta propozycja MacArthura była bezpośrednim powodem jego zdymisjonowania przez prezydenta Trumana. Zastąpił go gen. Matthew Ridgway (opuszczone przezeń stanowisko zajął gen. James van Fleet , a następnie gen. James Taylor).

W okresie od kwietnia do maja 1951 r. wojska chińskie i północnokoreańskie przeprowadziły wielką ofensywę, która załamała się i czerwcowa kontrofensywa ONZ z powrotem przywróciła front na linii Kansas-Wyoming. Od tej pory działania wojenne przyjęły postać wojny pozycyjnej przeplatanej walkami niewielkich oddziałów. W lipcu 1951 r. rozpoczęła się pierwsza tura rokowań pokojowych, podczas której nie osiągnięto porozumienia z powodu dwóch konfliktów — po pierwsze w sprawie granicy (Chiny i KRLD chciały linii 38 równoleżnika, a ONZ linii Kansas-Wyoming), a po drugie w sprawie jeńców (spora część jeńców z Chin i Korei Północnej nie chciała wracać do tych państw, które tutaj żądały przymusowego odesłania ich wszystkich). W 1952 generał Ridgway został zastąpiony przez generała Marka Clarka — przyczyną było to, że Głównodowodzący Wojsk NATO gen. Dwight Eisenhower wystartował w wyborach prezydenckich i zrezygnował ze stanowiska, a gen. Ridgway go zastąpił. Pomimo liczebnej przewagi lotnictwa chińsko-północnokoreańskiego, wzmocnionego radzieckimi "ochotnikami", lotnictwo USA i innych państw ONZ — za najlepszych uchodzili piloci z RAF, odnosiło sukcesy.
Przez cały okres wojny koreańskiej za najlepsze uważane były oddziały marines. Wojska południowokoreańskie ustępowały jakościowo wojskom amerykańskim — zwykle posiadały wysokie morale, ale ich uzbrojenie (pomimo znaczącej poprawy w późniejszym okresie) było gorsze, podobnie było z wyszkoleniem. W przypadku wojsk z innych państw wyróżniały się wojska brytyjskie, które jakościowo dorównywały marines, podczas ofensywy chińskiej w kwietniu 1951 r. oddziały brytyjskie po rozbiciu przez atakujących wojsk południowokoreańskich swoim oporem uratowały od rozbicia 2 dywizje USA. Wojska chińskie walczące po stronie północnokoreańskiej charakteryzowały się bardzo wysokim morale np. podczas odwrotu X Korpusu USA pod koniec 1950 r. atakujące oddziały chińskie po zdziesiątkowaniu napalmem przez lotnictwo amerykańskie nie przerywały ataku aż do wybicia ich przez marines, dobrym wyszkoleniem z tym, że dotyczyło ono walk w warunkach partyzanckich i pół partyzanckich, więc w późniejszym okresie wojny występowały coraz większe braki wyszkoleniowe wynikające z innych warunków działań i dość słabym uzbrojeniem oraz wyposażeniem, zdarzało się, że Chińczycy głodowali; w przypadku uzbrojenia dzięki dostawom z ZSRR uległo ono zdecydowanej poprawie, ale nadal ustępowało wojskom z Południa. Wojska północnokoreańskie uzbrojeniem dorównywały Chińczykom, ale ich wyszkolenie i morale stało na znacznie niższym poziomie.

Wybór Eisenhowera i zmęczenie społeczeństwa amerykańskiego wojną, jednorazowo w Korei przebywało 500 tys. żołnierzy USA, zmieniani byli co 6 miesięcy, w sumie przewinęło się przez front 2,5 mln Amerykanów, a z drugiej strony śmierć Stalina i walka o schedę po nim oraz brak znaczących efektów działań militarnych po obu stronach zmusiły wreszcie obie strony konfliktu do podpisania rozejmu.
1 lipca 1951 roku Kim Ir Sen w porozumieniu z Mao Zedongiem wyraził zgodę na propozycje podjęcia rozmów. Na miejsce pertraktacji wybrano Kesong koło Seulu.Amerykanie zaaprobowali propozycje Korei Płn - zatrzymanie walk na pozycjach z lipca 1951 roku - utworzenie strefy zdemilitaryzowanej na 38 równoleżniku - wymianę jeńców wojennych - powołanie międzynarodowej komisji, aby kontrolowało przestrzeganie zawieszenia broni
W sierpniu mimo toczących się rozmów doszło do starć na froncie, były one jednak mało znaczące. Negocjacje nie zostały zerwane. Poprawa sytuacji na froncie dawała bowiem możliwość wymuszenia ustępstw na przeciwniku. 22 października negocjacje przeniesiono do Panmudżonu i kontynuowano je do czerwca 1953 roku. Dopiero śmierć Stalina umożliwiła porozumienie. Wpłynęła ona na postawę Mao Zedonga i Kim Ilsonga.
27 lipca 1953 roku podpisano akt zawieszenia broni na Półwyspie Koreańskim: - strefa zdemilitaryzowana wzdłuż 38 równoleżnika - nadzór ONZ nad zawieszeniem broni - żadne z państw koreańskich nie może bardziej rozbudować swych wojsk - oba kraje mają prowadzić negocjacje zjednoczeniowe - wymiana jeńców wojennych między KRLD, a Republiką Korei Południowej.

Ostatnim akcentem konfliktu były porozumienia genewskie z 1954 r., które usankcjonowały utworzenie dwóch państw koreańskich. I tak stan rozejmu trwa po dziś dzień. Korea Północna, relikt komunizmu dzięki spolegliwej polityce amerykanów nie przestrzega porozumień genewskich w sferze zbrojeń i jest dzisiaj w stanie zagrozić i USA i Japonii. Ponadto państwo to stało się miejscem nieludzkich eksperymentów na własnym narodzie w celu udoskonalania broni chemicznej i nuklearnej.